(ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ေအာက္မွာ ဖတ္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးထားပါတယ္ )
🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၄)🔥 တတိယပိုင်း
"ယမင်းကမွေးရာပါ...နှလုံးရောဂါရှိတယ်ဟ....
သူ့နှလုံးမှာစက်တပ်ထားရတယ်...သူ့ကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်လို့မရဘူး....အိမ်မှာဆိုသူကမင်းသမီးပဲလေ....သူ့ကိုမွေးစားဖို့ခေါ်လာတုန်းကဆို...
အိမ်ကလူတွေက အရမ်းဂရုစိုက်လွန်းလို့
ငါသူ့ကိုမနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသေးတယ်....
ဒါကြောင့်သူ့အတွက်၀ယ်ပေးထားတဲ့အရုပ်ကလေးကို မနာလိုအူတိုတွေဖြစ်ပြီးလုမိလို့...
ရောဂါထဖောက်ပြီးသူသတိမေ့သွားတာနဲ့
ဆေးရုံတောင်တင်လိုက်ရသေးတယ်...
အဲ့ဒီ့နေ့ကငါ့မှာအဆူခံရလွန်းလို့ နေစရာနေရာတောင်မရှိဘူး...နောက်ပိုင်းတဖြည်းဖြည်းသိတတ်လာတဲ့အရွယ်ရောက်မှ ငါလည်းသူ့ကိုနှလုံးရောဂါသည်လေးဆိုပြီး အလျှော့ပေးနေရတော့တာပဲ...."
"အင်း....ဒီလိုဆိုတော့ယမင်းကသနားစရာလေးပဲနော် ..အော်...ငါတို့ကြတော့လည်းပိုက်ဆံမရှိလို့ဒုက္ခရောက်ရတဲ့ဝေဒနာနဲ့...ယမင်းတို့ကြတော့လည်းပိုက်ဆံရှိပြီ...ရင်တွင်းရောဂါဝေဒနာကိုခံစားနေရတယ်...လက္ခဏာတွေမတူပေမဲ့...
လူတိုင်းရဲ့ရင်ထဲမှာဝေဒနာတစ်ရပ်ဆီတော့ရှိကြတာပဲနော်...."
"တယ်ဟုတ်ပါလား....ဆရာမကြီးကသံဝေဃတွေဘာတွေရလို့...တောထွက်ပါလား...ငါဂတုံးတုံးပေးမယ်...."
"ဟိန်းဇေယျာထက်...နင်ဟာလေစကားအကောင်းပြောလို့ကိုမရဘူး...ရုပ်ကိုကြည့်တော့အခြောက်ရုပ်နဲ့...လူရွှင်တော်လုပ်စားရမယ့်အကောင်.."
"အောင်မာ...ငါ့ကိုများအခြောက်လေးဘာလေးနဲ့...
ခြောက်သလား...စိုသလား...သိချင်ရင်လာစမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ....."
"ဟဲ့....နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ...အရှက်ကိုမရှိဘူး..."
"ဟား...ဟား...ငါပြောတာကသတ္တိကိုလာစမ်းကြည့်စမ်းလို့ပြောတာပါ...
တို့က..တုံးတိုက်တိုက်...'ကျားကိုက်ကိုက်နော်..."
"ဘာလဲ...မှောက်လျှက်လဲတာလား...."
"ဟား...ဟား...အေး...လဲလွန်းလို့ရှေ့သွားတွေတောင်ကျိုးကုန်ပြီ...."
ဒီကောင်ဘယ်လိုကောင်ပါလိမ့်။အရင်တုန်းကတော့ သူပဲသူများကို စိတ်တိုအောင်၊ဒေါသထွက်အောင်လိုက်လုပ်ပြီး အခုကြတော့ဘယ်လိုပဲ
တွန်းထုတ်ပါစေ လိုက်ကပ်တွယ်နေသည်။
သူ့ပုံစံကိုကြည့်ရတာ မရိုးမသားတော့မဟုတ်ဘူး။
အရင်ကခပ်တည်တည်နဲ့ မာနကြီးမယ်ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ယခုကြတော့ပြောင်ပြောင်နောက်နောက်နှင့် ရယ်စရာဟာသလည်းပြောတတ်သည်။
အလိုလိုနေရင်း သူနဲ့စကားပြောရတာတောင်ပျော်လာသလိုပဲ။
"ပုံရိပ်....ယမင်းကခေါ်ရင်....နင်လိုက်ခဲ့ပါဟာနော်
...အိမ်မှာတောင်သူကပြောနေတာ...နင့်ကိုမရရအောင်ခေါ်မယ်တဲ့...နင်မလိုက်ရင်သူစိတ်ထိခိုက်လိမ့်မယ်...."
"အင်း...ငါစဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်...အိမ်ကိုလည်းပြောကြည့်ရအုံးမယ်...ကလေးတွေကတော့စနေ၊တနင်္ဂနွေကကျူရှင်ပိတ်ထားလို့အဆင်ပြေပါတယ်...ငါကနင်တို့လိုပိုက်ဆံရှိတာမဟုတ်ဘူး...
သွားချင်တိုင်းသွားလို့အဆင်မပြေဘူး...."
"နင်ကလည်းဟာ...သွားစရိတ်၊စားစရိတ်ကအခမဲ့ပါ..မွေးနေ့ရှင်ကတကာခံမှာပေါ့.....ပြီးတော့ငါသူ့အတွက်စပရိုက်ကိတ်စီစဉ်ထားတယ်....
နင်ပါရင်ပိုပြီးအကူအညီဖြစ်မှာ...နှလုံးရောဂါသည်လေးကိုပျော်သွားအောင်လုပ်ပေးကြရအောင်ဟာနော်..."
"နင့်ဟာကလည်း...ငါ့ကိုဒီနှလုံးနဲ့ချည်းကိုင်ပေါက်နေတယ်...."
"ကိုင်ပေါက်စရာလည်း...နှလုံးပဲရှိတာလေဟာ..."
"ဟား...ဟား...နင်နော်..."
"ဟေ့မလုပ်နဲ့လေဟာ..."
"လုပ်မှာပဲ...."
ပုံရိပ်လည်း တမင်အမြင်ကပ်ပြီးသူ့စက်ဘီးကိုတိုက်ပစ်တော့ သူကထအော်သည်။ပုံရိပ်သူ့ကိုအရင်ထက်ပို၍ ခင်မင်မိသလိုတော့ရှိသည်။
သူဟာရယ်စရာကောင်းနေလို့ပဲလား။
သေချာတာတော့ သူနဲ့စကားပြောရတာစိတ်ပေါ့ပါးစေသည်။သူ့စက်ဘီးကို တိုက်ပစ်တော့လည်း
စိတ်မဆိုးပဲ ရယ်ကျဲကျဲသာဖြစ်နေသည်။
စိတ်မဆိုးတတ်ဘူးလားမသိဘူး။
တကယ်ပါ ပုံရိပ်၏စိတ်ထဲမှာတော့
သူဟာအခြောက်ကလေးလိုပဲ။
"ပုံရိပ်...."
"ဟင်....."
"နင်သိရဲ့လား..ညနေဆည်းဆာအရောင်ကနင့်ဆံပင်လေးတွေအပေါ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်တော့...
ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ နှင်းဆီပွင့်ဖက်ကလေးတွေဖြန့်ကျဲထားသလိုပဲ...."
ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောသူ့ရဲ့ထူးဆန်းသောစကားကြောင့် သူ့မျက်၀န်းတွေနှင့်အကြည့်စုံလိုက်မိတော့ သူသည်ပုံရိပ်ကို မျက်တောင်မခက်တမ်းကြည့်နေလေသည်။သူ့မျက်နှာအမူအရာဟာ အရမ်းကိုတည်ကြည်လွန်းပြီး သူ့မျက်လုံးတွေဟာလည်း ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ကဆည်းဆာ
တိမ်တောက်ချိန်ကို ငေးမောကြည့်နေသလို
ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ မေ့မေ့မောမောဖြစ်နေသည်။
သူ့မျက်၀န်းတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကဘာလဲ။
"ငါသွားတော့မယ်ပုံရိပ်....ရှေ့ဆက်လိုက်ရင်...
ငါ့မျက်လုံးတွေမှာ ပန်းတွေပွင့်ကုန်မှာစိုးလို့....
ယမင်းခေါ်ရင် လိုက်ပေးလိုက်ပါ...သူစိတ်ချမ်းသာအောင်..."
"ဒီကောင်ဟာလေ...စကားကိုလူလိုမပြောသွားဘူး...."
ပုံရိပ်လည်း အခုမှစကားတပြောပြောနှင့်စက်ဘီးကိုတွန်းလာမိသောအဖြစ်ကိုသတိရ၍ စက်ဘီးကိုပြန်နင်းဖို့လုပ်ရသည်။ပုံရိပ်တို့၏လမ်းထိပ်နားအထိ ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းထိပ်ရှိသစ်ပင်ရိပ်တွင် ပုံရိပ်အားမျက်ထောက်နီကြီးဖြင့်ကြည့်နေသော
လူကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာကိုချက်ချင်းတည်တင်းပစ်လိုက်မိသည်။
စက်ဘီးပေါ်သို့အမြန်တက်ပြီး နင်းဖို့ပြင်စဉ်
ဘီးလှိမ့်ရုံရှိသေးသည် သူကစက်ဘီးဂိုက်ကို
ဆက်ကနဲလှမ်းဆွဲလိုက်၍ သူ့ဘက်သို့ယိုင်ကျသွားမိရာ စက်ဘီးကို လက်တစ်ဖက်ကကိုင်ပြီး
သူ့ရင်ဘတ်ကိုတွန်းပစ်လိုက်သည်။
"ဟိန်းကို...နင်ငါ့ကိုဘာကြောင့်ဒီလိုလိုက်လုပ်နေရတာလဲ....ဒီစက်ဘီးကသူများဘီးနော်....ပျက်စီးသွားရင်ငါမလျော်နိုင်ဘူး...."
"ငါလျော်ပေးမယ်ဟာ..ဟုတ်ပြီလား...."
"အပိုတွေမပြောစမ်းပါနဲ့ဟာ...ငါ့လမ်းငါအေးဆေးသွားပါရစေ...."
"ပုံရိပ်....."
"ဟိန်းကို....နင်...."
ပုံရိပ်၏လက်မောင်းကိုဆွဲညှစ်လျှက် အနာတရဖြစ်အောင်လုပ်နေ၍သူ့ကို ဒေါသထွက်မိသည်။
လက်ကိုဆောင့်ရုန်းပေမဲ့ သူမလွှတ်ဘူး။
ပုံရိပ်သိပ်ကိုမှားသွားခဲ့ပြီ။သူ့လိုလူကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်မိတာမှားသွားခဲ့ပြီလား။
ကျားနှင့်သမင်ဟာ ဘယ်သောအခါမှမိတ်ဆွေဖွဲ့လို့မဖြစ်ပေ။ယခုအခါ သူဟာကျားဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ကသမင်ဖြစ်နေလေပြီ။
သူဟာအသိတရားနှင့်ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော ဘီလူးရိုင်းတစ်ကောင်ပါလား။
သူ့မျက်၀န်းနီနီတွေဟာ ဆည်းဆာ၏အရောင်နှင့်ရောယှက်၍ ပို၍နီမြန်းပြီးတုန်လှုပ်ချောက်ခြားစရာပင်ကောင်းနေသည်။
"ခုဏကနင်နဲ့အတူစက်ဘီးစီးလာတဲ့ကောင်က
နင်တို့အတန်းထဲကလား....သူကအိမ်အထိတောင်လိုက်ပို့တယ်ပေါ့....နင်တို့ကဘာတွေလဲ....
နောက်တစ်ခါနင်အဲ့ဒီ့အကောင်နဲ့မပေါင်းနဲ့"
"ဟိန်းကို....ငါနင့်ကိုမခင်ချင်တော့တဲ့အချက်က...
နင်ဟာသိပ်အတ္တကြီးလွန်းလို့ပဲ...နင်ကနင်လိုချင်တာ...နင်ဖြစ်ချင်တာပဲသိတယ်...နင်ငါ့ကိုချောကလက်ကျွေးတဲ့နေ့တည်းက...နင့်ရဲ့အတ္တကြီးလွန်းတဲ့စိတ်ကို ငါကြောက်သွားခဲ့တာ...ငါဆိုတဲ့လူကလည်း...ငါ့ကိုလိုက်ပြီးကန့်သတ်ချုပ်ချယ်နေတာကို အမုန်းဆုံးပဲ....နင်လည်းလူ..ငါလည်းလူပဲဟာ...
ငါပေါင်းချင်တဲ့လူနဲ့ပေါင်းမယ်...ငါ့ဘာသာပျော်သလိုနေမယ်...နင်ဘာလို့လိုက်ထိန်းချုပ်ချင်နေရတာလဲ....."
"ပုံရိပ်....ငါကအတ္တကြီးတယ်ဆိုရင်တောင်...
နင့်တစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ အတ္တကြီးတာပါ...
ငါအရင်ကဒီလိုကောင်မဟုတ်ဘူး....နင်နဲ့တွေ့မှ
ငါဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာငါနားမလည်တော့ဘူး...
နင်ကငါ့ကိုဆေးပေးပြီး...ဒဏ်ရာပြန်ပေးတဲ့လူပဲ
ပုံရိပ်ရယ်....ငါကလွဲပြီးအခြားဘယ်ကောင်နဲ့မှ
နင်မပတ်သတ်နဲ့ဟာ....ငါမကြိုက်ဘူး...."
"လဲသေလိုက်....နင်အဲ့ဒီ့မှာလဲသေလိုက်တော့...
နင်ဟာတကယ်ကို ဆိုက်ကိုသမားပဲ...
ဆောရီးပဲ...နင်တောင်းဆိုသလိုငါလုပ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...ပြီးတော့နင့်ကိုလည်းငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းစာရင်းထဲကနေပယ်ဖျက်လိုက်ပြီဖြစ်လို့
နောက်ကိုငါနဲ့လုံး၀ လာမပတ်သတ်ပါနဲ့....ငါကမိတ်ဆွေအစစ်အမှန်ကိုပဲလိုအပ်တာ...
အတုအယောင်တွေကိုမလိုအပ်ဘူး...."
"ပုံရိပ်!!!!...
ငါဟာအတုအယောင်ကောင်မဟုတ်ဘူး...
ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ နင်နဲ့ပတ်သတ်သမျှကအစစ်အမှန်တွေကြီးပဲ....နင်နောက်တစ်ခါငါ့ကိုအဲ့လိုဘယ်တော့မှမပြောနဲ့....နင်နောင်တရအောင်ငါလုပ်မိလိမ့်မယ်..
ပုံရိပ်ကိုအော်ငေါက်ပစ်ခဲ့ပြီး သူဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်မောင်းကို ဆွဲခါလျှက်ပြေးထွက်သွားသည့်
သူ့ကို ပုံရိပ်လုံး၀နားမလည်ပေ။
သူဟာဘယ်လိုလူလဲ။
ပုံရိပ်ကို တကယ်ခင်တယ်ဆိုရင်ဘာကြောင့်
ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ။
မျက်လုံးတွေဟာ အရောင်တောက်ပြီး
နှုတ်ခမ်းတွေဟာတိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့်သူ။
သူ့နှလုံးသားကရော အမဲရောင်များလား။
ဘာကြောင့်များ သူဒီလောက်အထိကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ။ဟိန်းဇေယျာထက်လို ပျော်ပျော်နေတတ်သည့်သူသာဆိုလျှင် ပုံရိပ်သူ့ကိုဆက်ခင်မင်မိမှာပဲ။
အခုတော့ သူ့ဘေးနားမှာနေရတာ နေလုံးကိုပွေ့ပိုက်ထားရသလို ပူလောင်နေတာပဲ။
(မင်းသားသုံးက စရိုက်သုံးမျိုးနဲ့ဖြစ်တော့
ပုံရိပ်ဟာဘယ်သူ့ကိုရွေးချယ်မလဲ
စာဖတ်သူတွေကရော မင်းသားသုံးယောက်ထဲကဘယ်ဇာတ်ကောင်ကိုပိုသဘောကျသလဲ)
Page cbမှာဖြစ်ဖြစ် လာပြောပေးလို့ရရင်ပြောပေးကြအုံးနော်😊🥰
=========================================================================
🔥ဆူးႀကိဳး...🔥အခန္း(၂၄)🔥 တတိယပိုင္း
"ယမင္းကေမြးရာပါ...ႏွလံုးေရာဂါရိွတယ္ဟ....
သူ႔ႏွလံုးမွာစက္တပ္ထားရတယ္...သူ႔ကိုစိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္လို႔မရဘူး....အိမ္မွာဆိုသူကမင္းသမီးပဲေလ....သူ႔ကိုေမြးစားဖို႔ေခၚလာတုန္းကဆို...
အိမ္ကလူေတြက အရမ္းဂရုစိုက္လြန္းလို႔
ငါသူ႔ကိုမနာလိုျဖစ္ခဲ့ရေသးတယ္....
ဒါေၾကာင့္သူ႔အတြက္၀ယ္ေပးထားတဲ့အရုပ္ကေလးကို မနာလိုအူတိုေတျြဖစ္ၿပီးလုမိလို႔...
ေရာဂါထေဖာက္ၿပီးသူသတိေမ့သြားတာနဲ႔
ေဆးရံုေတာင္တင္လိုက္ရေသးတယ္...
အဲ့ဒီ့ေန့ကငါ့မွာအဆူခံရလြန္းလို႔ ေနစရာေနရာေတာင္မရိွဘူး...ေနာက္ပိုင္းတျဖည္းျဖည္းသိတတ္လာတဲ့အရြယ္ေရာက္မွ ငါလည္းသူ႔ကိုႏွလံုးေရာဂါသည္ေလးဆိုၿပီး အေလ်ွာ့ေပးေနရေတာ့တာပဲ...."
"အင္း....ဒီလိုဆိုေတာ့ယမင္းကသနားစရာေလးပဲေနာ္ ..ေအာ္...ငါတို႔ၾကေတာ့လည္းပိုက္ဆံမရိွလို႔ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ေဝဒနာနဲ႔...ယမင္းတို႔ၾကေတာ့လည္းပိုက္ဆံရိွၿပီ...ရင္တြင္းေရာဂါေဝဒနာကိုခံစားေနရတယ္...လကၡဏာေတြမတူေပမဲ့...
လူတိုင္းရဲ့ရင္ထဲမွာေဝဒနာတစ္ရပ္ဆီေတာ့ရိွၾကတာပဲေနာ္...."
"တယ္ဟုတ္ပါလား....ဆရာမႀကီးကသံေဝဃေတြဘာေတြရလို႔...ေတာထြက္ပါလား...ငါဂတံုးတံုးေပးမယ္...."
"ဟိန္းေဇယ်ာထက္...နင္ဟာေလစကားအေကာင္းေျပာလို႔ကိုမရဘူး...ရုပ္ကိုၾကၫ့္ေတာ့အေျခာက္ရုပ္နဲ႔...လူရႊင္ေတာ္လုပ္စားရမယ့္အေကာင္.."
"ေအာင္မာ...ငါ့ကိုမ်ားအေျခာက္ေလးဘာေလးနဲ႔...
ေျခာက္သလား...စိုသလား...သိခ်င္ရင္လာစမ္းၾကၫ့္လိုက္စမ္းပါ....."
"ဟဲ့....နင္ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ...အရွက္ကိုမရိွဘူး..."
"ဟား...ဟား...ငါေျပာတာကသတၲိကိုလာစမ္းၾကၫ့္စမ္းလို႔ေျပာတာပါ...
တို႔က..တံုးတိုက္တိုက္...'က်ားကိုက္ကိုက္ေနာ္..."
"ဘာလဲ...ေမွာက္လ်ွက္လဲတာလား...."
"ဟား...ဟား...ေအး...လဲလြန္းလို႔ေရ႔ွသြားေတြေတာင္က်ိဳးကုန္ၿပီ...."
ဒီေကာင္ဘယ္လိုေကာင္ပါလိမ့္။အရင္တုန္းကေတာ့ သူပဲသူမ်ားကို စိတ္တိုေအာင္၊ေဒါသထြက္ေအာင္လိုက္လုပ္ၿပီး အခုၾကေတာ့ဘယ္လိုပဲ
တြန္းထုတ္ပါေစ လိုက္ကပ္တြယ္ေနသည္။
သူ႔ပံုစံကိုၾကည့္ရတာ မရိုးမသားေတာ့မဟုတ္ဘူး။
အရင္ကခပ္တည္တည္နဲ႔ မာနႀကီးမယ္ထင္ခဲ့ေပမဲ့ ယခုၾကေတာ့ေျပာင္ေျပာင္ေနာက္ေနာက္ႏွင့္ ရယ္စရာဟာသလည္းေျပာတတ္သည္။
အလိုလိုေနရင္း သူနဲ႔စကားေျပာရတာေတာင္ေပ်ာ္လာသလိုပဲ။
"ပံုရိပ္....ယမင္းကေခၚရင္....နင္လိုက္ခဲ့ပါဟာေနာ္
...အိမ္မွာေတာင္သူကေျပာေနတာ...နင့္ကိုမရရေအာင္ေခၚမယ္တဲ့...နင္မလိုက္ရင္သူစိတ္ထိခိုက္လိမ့္မယ္...."
"အင္း...ငါစဉ္းစားၾကၫ့္ပါ့မယ္...အိမ္ကိုလည္းေျပာၾကၫ့္ရအံုးမယ္...ကေလးေတြကေတာ့စေန၊တနဂၤေနြကက်ူရွင္ပိတ္ထားလို႔အဆင္ေျပပါတယ္...ငါကနင္တို႔လိုပိုက္ဆံရိွတာမဟုတ္ဘူး...
သြားခ်င္တိုင္းသြားလို႔အဆင္မေျပဘူး...."
"နင္ကလည္းဟာ...သြားစရိတ္၊စားစရိတ္ကအခမဲ့ပါ..ေမြးေန့ရွင္ကတကာခံမွာေပါ့.....ၿပီးေတာ့ငါသူ႔အတြက္စပရိုက္ကိတ္စီစဉ္ထားတယ္....
နင္ပါရင္ပိုၿပီးအကူအညီျဖစ္မွာ...ႏွလံုးေရာဂါသည္ေလးကိုေပ်ာ္သြားေအာင္လုပ္ေပးၾကရေအာင္ဟာေနာ္..."
"နင့္ဟာကလည္း...ငါ့ကိုဒီႏွလံုးနဲ႔ခ်ည္းကိုင္ေပါက္ေနတယ္...."
"ကိုင္ေပါက္စရာလည္း...ႏွလံုးပဲရိွတာေလဟာ..."
"ဟား...ဟား...နင္ေနာ္..."
"ေဟ့မလုပ္နဲ႔ေလဟာ..."
"လုပ္မွာပဲ...."
ပံုရိပ္လည္း တမင္အျမင္ကပ္ၿပီးသူ႔စက္ဘီးကိုတိုက္ပစ္ေတာ့ သူကထေအာ္သည္။ပံုရိပ္သူ႔ကိုအရင္ထက္ပို၍ ခင္မင္မိသလိုေတာ့ရိွသည္။
သူဟာရယ္စရာေကာင္းေနလို႔ပဲလား။
ေသခ်ာတာေတာ့ သူနဲ႔စကားေျပာရတာစိတ္ေပါ့ပါးေစသည္။သူ႔စက္ဘီးကို တိုက္ပစ္ေတာ့လည္း
စိတ္မဆိုးပဲ ရယ္က်ဲက်ဲသာျဖစ္ေနသည္။
စိတ္မဆိုးတတ္ဘူးလားမသိဘူး။
တကယ္ပါ ပံုရိပ္၏စိတ္ထဲမွာေတာ့
သူဟာအေျခာက္ကေလးလိုပဲ။
"ပံုရိပ္...."
"ဟင္....."
"နင္သိရဲ့လား..ညေနဆည္းဆာအေရာင္ကနင့္ဆံပင္ေလးေတြအေပၚကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေတာ့...
ငါ့မ်က္လံုးထဲမွာ ႏွင္းဆီပြင့္ဖက္ကေလးေတျြဖန႔္က်ဲထားသလိုပဲ...."
ရုတ္တရက္ေျပာလိုက္ေသာသူ႔ရဲ့ထူးဆန္းေသာစကားေၾကာင့္ သူ႔မ်က္၀န္းေတြႏွင့္အၾကၫ့္စံုလိုက္မိေတာ့ သူသည္ပံုရိပ္ကို မ်က္ေတာင္မခက္တမ္းၾကၫ့္ေနေလသည္။သူ႔မ်က္ႏွာအမူအရာဟာ အရမ္းကိုတည္ၾကည္လြန္းၿပီး သူ႔မ်က္လံုးေတြဟာလည္း ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ကဆည္းဆာ
တိမ္ေတာက္ခ်ိန္ကို ေငးေမာၾကၫ့္ေနသလို
ေဆြးေဆြးေႁမ့ေႁမ့ ေမ့ေမ့ေမာေမာျဖစ္ေနသည္။
သူ႔မ်က္၀န္းေတြရဲ့ အဓိပၸာယ္ကဘာလဲ။
"ငါသြားေတာ့မယ္ပံုရိပ္....ေရ႔ွဆက္လိုက္ရင္...
ငါ့မ်က္လံုးေတြမွာ ပန္းေတြပြင့္ကုန္မွာစိုးလို႔....
ယမင္းေခၚရင္ လိုက္ေပးလိုက္ပါ...သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္..."
"ဒီေကာင္ဟာေလ...စကားကိုလူလိုမေျပာသြားဘူး...."
ပံုရိပ္လည္း အခုမွစကားတေျပာေျပာႏွင့္စက္ဘီးကိုတြန္းလာမိေသာအျဖစ္ကိုသတိရ၍ စက္ဘီးကိုျပန္နင္းဖို႔လုပ္ရသည္။ပံုရိပ္တို႔၏လမ္းထိပ္နားအထိ ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္ၿပီး လမ္းထိပ္ရိွသစ္ပင္ရိပ္တြင္ ပံုရိပ္အားမ်က္ေထာက္နီႀကီးျဖင့္ၾကၫ့္ေနေသာ
လူကိုေတြ့လိုက္ရေသာအခါ မ်က္ႏွာကိုခ်က္ခ်င္းတည္တင္းပစ္လိုက္မိသည္။
စက္ဘီးေပၚသို႔အျမန္တက္ၿပီး နင္းဖို႔ျပင္စဉ္
ဘီးလိွမ့္ရံုရိွေသးသည္ သူကစက္ဘီးဂိုက္ကို
ဆက္ကနဲလွမ္းဆဲြလိုက္၍ သူ႔ဘက္သို႔ယိုင္က်သြားမိရာ စက္ဘီးကို လက္တစ္ဖက္ကကိုင္ၿပီး
သူ႔ရင္ဘတ္ကိုတြန္းပစ္လိုက္သည္။
"ဟိန္းကို...နင္ငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ဒီလိုလိုက္လုပ္ေနရတာလဲ....ဒီစက္ဘီးကသူမ်ားဘီးေနာ္....ပ်က္စီးသြားရင္ငါမေလ်ာ္ႏိုင္ဘူး...."
"ငါေလ်ာ္ေပးမယ္ဟာ..ဟုတ္ၿပီလား...."
"အပိုေတြမေျပာစမ္းပါနဲ႔ဟာ...ငါ့လမ္းငါေအးေဆးသြားပါရေစ...."
"ပံုရိပ္....."
"ဟိန္းကို....နင္...."
ပံုရိပ္၏လက္ေမာင္းကိုဆဲြၫွစ္လ်ွက္ အနာတရျဖစ္ေအာင္လုပ္ေန၍သူ႔ကို ေဒါသထြက္မိသည္။
လက္ကိုေဆာင့္ရုန္းေပမဲ့ သူမလႊတ္ဘူး။
ပံုရိပ္သိပ္ကိုမွားသြားခဲ့ၿပီ။သူ႔လိုလူကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ သတ္မွတ္မိတာမွားသြားခဲ့ၿပီလား။
က်ားႏွင့္သမင္ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွမိတ္ေဆြဖဲြ႔လို႔မျဖစ္ေပ။ယခုအခါ သူဟာက်ားျဖစ္ၿပီး ပံုရိပ္ကသမင္ျဖစ္ေနေလၿပီ။
သူဟာအသိတရားႏွင့္ဆင္ျခင္တံုတရားကင္းမဲ့ေသာ ဘီလူးရိုင္းတစ္ေကာင္ပါလား။
သူ႔မ်က္၀န္းနီနီေတြဟာ ဆည္းဆာ၏အေရာင္ႏွင့္ေရာယွက္၍ ပို၍နီျမန္းၿပီးတုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားစရာပင္ေကာင္းေနသည္။
"ခုဏကနင္နဲ႔အတူစက္ဘီးစီးလာတဲ့ေကာင္က
နင္တို႔အတန္းထဲကလား....သူကအိမ္အထိေတာင္လိုက္ပို႔တယ္ေပါ့....နင္တို႔ကဘာေတြလဲ....
ေနာက္တစ္ခါနင္အဲ့ဒီ့အေကာင္နဲ႔မေပါင္းနဲ႔"
"ဟိန္းကို....ငါနင့္ကိုမခင္ခ်င္ေတာ့တဲ့အခ်က္က...
နင္ဟာသိပ္အႂတၲကီးလြန္းလို႔ပဲ...နင္ကနင္လိုခ်င္တာ...နင္ျဖစ္ခ်င္တာပဲသိတယ္...နင္ငါ့ကိုေခ်ာကလက္ကၽြေးတဲ့ေန့တည္းက...နင့္ရဲ့အႂတၲကီးလြန္းတဲ့စိတ္ကို ငါေၾကာက္သြားခဲ့တာ...ငါဆိုတဲ့လူကလည္း...ငါ့ကိုလိုက္ၿပီးကန႔္သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတာကို အမုန္းဆံုးပဲ....နင္လည္းလူ..ငါလည္းလူပဲဟာ...
ငါေပါင္းခ်င္တဲ့လူနဲ႔ေပါင္းမယ္...ငါ့ဘာသာေပ်ာ္သလိုေနမယ္...နင္ဘာလို႔လိုက္ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္ေနရတာလဲ....."
"ပံုရိပ္....ငါကအႂတၲကီးတယ္ဆိုရင္ေတာင္...
နင့္တစ္ေယာက္တည္းအေပၚမွာပဲ အႂတၲကီးတာပါ...
ငါအရင္ကဒီလိုေကာင္မဟုတ္ဘူး....နင္နဲ႔ေတြ့မွ
ငါဘာေတျြဖစ္ေနသလဲဆိုတာငါနားမလည္ေတာ့ဘူး...
နင္ကငါ့ကိုေဆးေပးၿပီး...ဒဏ္ရာျပန္ေပးတဲ့လူပဲ
ပံုရိပ္ရယ္....ငါကလဲြၿပီးအျခားဘယ္ေကာင္နဲ႔မွ
နင္မပတ္သတ္နဲ႔ဟာ....ငါမႀကိဳက္ဘူး...."
"လဲေသလိုက္....နင္အဲ့ဒီ့မွာလဲေသလိုက္ေတာ့...
နင္ဟာတကယ္ကို ဆိုက္ကိုသမားပဲ...
ေဆာရီးပဲ...နင္ေတာင္းဆိုသလိုငါလုပ္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး...ၿပီးေတာ့နင့္ကိုလည္းငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲကေနပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီျဖစ္လို႔
ေနာက္ကိုငါနဲ႔လံုး၀ လာမပတ္သတ္ပါနဲ႔....ငါကမိတ္ေဆြအစစ္အမွန္ကိုပဲလိုအပ္တာ...
အတုအေယာင္ေတြကိုမလိုအပ္ဘူး...."
"ပံုရိပ္!!!!...
ငါဟာအတုအေယာင္ေကာင္မဟုတ္ဘူး...
ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ နင္နဲ႔ပတ္သတ္သမ်ွကအစစ္အမွန္ေတြႀကီးပဲ....နင္ေနာက္တစ္ခါငါ့ကိုအဲ့လိုဘယ္ေတာ့မွမေျပာနဲ႔....နင္ေနာင္တရေအာင္ငါလုပ္မိလိမ့္မယ္..
ပံုရိပ္ကိုေအာ္ေငါက္ပစ္ခဲ့ၿပီး သူဆုပ္ကိုင္ထားသၫ့္လက္ေမာင္းကို ဆဲြခါလ်ွက္ေျပးထြက္သြားသၫ့္
သူ႔ကို ပံုရိပ္လံုး၀နားမလည္ေပ။
သူဟာဘယ္လိုလူလဲ။
ပံုရိပ္ကို တကယ္ခင္တယ္ဆိုရင္ဘာေၾကာင့္
ဒီေလာက္ၾကမ္းတမ္းေနရတာလဲ။
မ်က္လံုးေတြဟာ အေရာင္ေတာက္ၿပီး
ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာတိတ္ဆိတ္ေနတတ္သၫ့္သူ။
သူ႔ႏွလံုးသားကေရာ အမဲေရာင္မ်ားလား။
ဘာေၾကာင့္မ်ား သူဒီေလာက္အထိၾကမ္းတမ္းေနရတာလဲ။ဟိန္းေဇယ်ာထက္လို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သၫ့္သူသာဆိုလ်ွင္ ပံုရိပ္သူ႔ကိုဆက္ခင္မင္မိမွာပဲ။
အခုေတာ့ သူ႔ေဘးနားမွာေနရတာ ေနလံုးကိုေပြ့ပိုက္ထားရသလို ပူေလာင္ေနတာပဲ။
(မင္းသားသံုးက စရိုက္သံုးမ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ေတာ့
ပံုရိပ္ဟာဘယ္သူ႔ကိုေရြးခ်ယ္မလဲ
စာဖတ္သူေတြကေရာ မင္းသားသံုးေယာက္ထဲကဘယ္ဇာတ္ေကာင္ကိုပိုသေဘာက်သလဲ)
Page cbမွာျဖစ္ျဖစ္ လာေျပာေပးလို႔ရရင္ေျပာေပးၾကအံုးေနာ္😊🥰
No comments:
Post a Comment