(ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ေအာက္မွာ ဖတ္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးထားပါတယ္ )
အခန်း(၁၅)
💘မာနမင်းသားနှင့်ရွှေဖူးစာ💘
KGကုမ္ပဏီမှာသုံးလအလုပ်သင်ဆင်းခဲ့ရပေမဲ့
အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့နေ့က သူဌေးကို
ပထမဆုံးတွေ့ခွင့်ရတဲ့နေ့ပါပဲ။
ပထမဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်မှာတင်
သူဌေးဦးမင်းစက်အာဏာ၏ မျက်၀န်းအကြည့်တွေက မီးတောက်နေသလားမှတ်ရအောင်ကိုခါးခါးသီးသီးဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သူ့နှုတ်ကထွက်လာတဲ့ စကားတစ်လုံးချင်းဆီဟာ
ဝိုင်းလေးကို သိမ်ငယ်စေပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံ၍
မကြည့်ရဲသည်အထိ ကြောက်ရွံ့အောင်
လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပထမဆုံး လုပ်ခွင့်ရတဲ့အလုပ်၊
ပထမဆုံးပြင်ပအတွေ့အကြုံ..
မိဘရဲ့ရင်ခွင်ကနေထွက်ပြီး အပြင်လောကမှာ ရှင်သန်ရပ်တည်ရတာသိပ်ခက်ခဲမှန်း
သိလိုက်ရတဲ့အခိုက်အတန့်တစ်ခု..
ကိုယ်တိုင်တောင်မသိလိုက်ပဲ ချောက်တွန်းခံလိုက်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဒီKGအဖွဲ့အစည်းကပဲ
ပေးခဲ့တာပါ။
လူတိုင်းကို ယုံကြည်လို့မရနိုင်တဲ့အသိတစ်ခု
ရသွားခဲ့ပြီး အမြဲတမ်းလူကောင်းလုပ်နေရင်
ကိုယ်ပဲခံရနိုင်လို့ တစ်ခါတစ်လေမှာ
ဗီလိန်လုပ်တတ်ရသည်ဆိုသော အသိ၀င်ခဲ့တယ်။
ကိုယ်ကလူတိုင်းအပေါ်မှာ ကောင်းပေးချင်ပေမဲ့
အရာရာကို ကိုယ့်ပေတံနဲ့ပဲတိုင်းနေလို့မရဘူးလေ။
လူတိုင်းကကိုယ့်အပေါ်ကို ကောင်းပေးနိုင်တာမှ
မဟုတ်ပဲ။
နောက်တစ်ခုသိလိုက်ရတာက မမှီတဲ့ပန်းကို
တုံးခုပြီး ခူးရင်သာရရင်ရမယ်။
ကောင်းကင်ကြီးကိုတော့ ခေါင်းနဲ့ပြေးတိုက်လို့
မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့အသိပေါ့။
ဝိုင်းလေးရဲ့အဖြစ်က ကိုယ့်အိမ်ကိုဖြတ်စီးသွားတဲ့
ဆင်ကြီးကို တစ်နေ့နေ့တော့ကလဲ့စားပြန်ချေ
နိုင်မှာပဲဆိုပြီး အိပ်မက်အကြီးကြီးမက်နေမိတာမျိုးပါ။မင်းစက်အာဏာလို ဆင်ကြီးကိုပြေးကိုက်လည်း
ကိုယ့်သွားတွေပဲ ကျွတ်ကျကုန်မှာပေါ့။
သူကတော့ ဖြုံတောင်ဖြုံမှာမဟုတ်ဘူး။
အခုလည်းစတိုလ်ခန်းအရှေ့မှာ ဝိုင်းလေးကို
ဖမ်းမိသွားလို့ အာဏာအသံကြီးနဲ့အော်ခံရပြီး
သူ့ရုံးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာခံရတယ်။
စိုက်ကြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေက တရားခံကို
စစ်မေးနေတဲ့ရှေ့နေလိုအကြည့်မျိုးတွေ။
ဝိုင်းလေးက မတ်တပ်ရပ်နေရပြီး သူကတော့
ဥက္ကဠကြီးပီပီ ပြောင်လက်နေတဲ့သူ့အလုပ်စားပွဲ
နောက်က စုံလည်ခုံပေါ်မှာ ဟန်ကျပန်ကျထိုင်နေလေရဲ့။အားလုံးကသူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို
အထင်ကြီးလေးစားကြပေမဲ့ ဝိုင်းလေးကတော့
နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို့ပဲမြင်တယ်။
"ငါ့ကိုအသိမပေးပဲ ကုမ္ပဏီထဲကိုဘယ်လို၀င်လာတာလဲ.."
မေးပုံကိုက..မသိရင်ကိုယ်ကပဲသူ့ကုမ္ပဏီထဲကို
ခိုး၀င်လာသလိုလိုနဲ့..။ဒီလူကိုယူလိုက်မိတာဟာ
ငရဲကြီးရှစ်ထပ်ရဲ့ အောက်ဆုံးအထပ်ကို
ကျသွားတဲ့အတိုင်းပဲ။တည်တင်းလွန်းနေတဲ့
မျက်နှာအနေအထားက မာန်ဖီချင်နေတဲ့
ကျားကြီးလိုပဲ။တစ်ကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင်
စားတော့ဝါးတော့မလို မျက်လုံးနဲ့...။
"ငါမေးနေတယ်လေ..ကုမ္ပဏီထဲကိုဘယ်လို
၀င်လာခဲ့တာလဲ.."
"ဘယ်လို၀င်လာရမှာလဲ အလုပ်သမားကဒ်ပြပြီး
၀င်လာတာပေါ့.."
"ဘာ..အလုပ်သမားကဒ်ပြပြီး၀င်လာတာဟုတ်လား
မဖြစ်နိုင်တာ မင်းကိုအလုပ်ထုတ်ထားပြီးပြီလေ
ကဒ်ပါပြန်သိမ်းထားတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး
၀င်လို့ရတာလဲ..တစ်ယောက်ယောက်ကမင်းကို
ကူညီလိုက်တာလား.."
"ဟေ့..ငါမေးတာဖြေလေ.."
"ဘာလို့ပြောပြရမှာလဲ..ရှင့်အကျင့်ကိုဝိုင်းလေး
သိပြီးသား..ဝိုင်းလေးကိုကူညီခဲ့တဲ့လူကို
ရှင်ဒီအတိုင်းထားမှာမဟုတ်ဘူး..."
"မန်နေဂျာဦးသန့်ဇင်မဟုတ်လား.."
"ဟင်..ရှင်ဘယ်လိုသိတာလဲ.."
ဟာ..သွားပြီ။ဝိုင်းလေးတို့ဌာနကမန်နေဂျာနာမည်ကို သူကထုတ်ပြောလိုက်တယ်ဆိုရင်တောင်
ခန့်မှန်းတာလောက်ပဲပေါ့။
အခုတော့ ဝိုင်းလေးရဲ့အမူအရာကိုကြည့်ပြီး
အောင်နိုင်သူကြီးလို ပြုံးလိုက်ကာဖုန်းကို
နှိပ်လိုက်လေတော့သည်။
"ဟယ်လို..ကောင်းသန့်လား..စီမံဌာနကမန်နေဂျာကို
ငါ့ဆီလွှတ်လိုက်စမ်းပါကွာ..အခုချက်ချင်း
လွှတ်လိုက်.."
သူဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ ဝိုင်းလေးလည်းသက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။အခုဝိုင်းလေးရဲ့ပုံစံက
ဖခင်ရဲ့အရှေ့မှာအဆူခံရဖို့ ရပ်စောင့်နေရတဲ့
ကလေးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။
အလုပ်ပြန်လုပ်တဲ့နှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာပဲ
သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိသွားရတယ်လို့..။
ကုမ္ပဏီကြီးက ဒီလောက်ကျယ်တာတောင်
ဘာလို့သူ့ကို ရှောင်လို့မရရတာလဲ။
စိတ်ထဲမှာလည်း ငိုချင်သလို၊ရယ်ချင်သလိုနဲ့
တော်တော်နေရခက်လာတယ်။
အခုလိုပုံစံ၊အခုလိုအနေအထားမျိုးက
ကိုယ့်အတွက်တော့ အသားကျနေသလိုပါပဲ။
သူနဲ့တွေ့တဲ့အချိန်တိုင်းက ဒီလိုကြီးပဲ။
ထိုင်ခုံမှာတိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး လူကို
အပြစ်သားတစ်ယောက်လို၊သူ့လက်ခုပ်ထဲက
ရေစက်တွေလို ကြည့်နေခဲ့တာ။
ရာဇသံကြီးမားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးလိုမျိုး
မျက်နှာကိုအမြဲမော်ချီထားတတ်ပြီး သူသည်သာဘုရင်တစ်ပါးလို့ ကြွေးကြော်နေသယောင်
ဟန်ပန်အမူအရာတွေကို သိပ်မုန်းတာပဲ။
ဝိုင်းလေးအသက်ဆယ်နှစ်လောက်တုန်းက
(ကလော)ကို သူ့အမေနဲ့အတူ အလည်လိုက်လာခဲ့ဖူးတယ်။သူ့ကိုစတွေ့တဲ့အချိန်တည်းက
ကလေးတန်မဲ့တောင် မျက်နှာကြောကို
ပြေလျှော့ထားတယ်ရယ်လို့မရှိခဲ့ဘူး။
သူ့ရဲ့အစ်ကိုနဲ့အစ်မတွေက
နည်းနည်းပေါင်းရသင်းရ လွယ်ပေမဲ့
သူ့အနားကိုတော့ ဝိုင်းလေးမကပ်ရဲခဲ့ဖူး။
ဆောင်းရာသီရောက်တိုင်း ကလောရဲ့ရာသီဥတုက
အသဲခိုက်မတတ်အေးတော့ သူ့နှာခေါင်းတွေရော
ပါးလေးတွေရော နီရဲတွတ်နေတာပဲ။
အမြဲလိုလို သူ့အစ်ကို၊အစ်မတွေနဲ့ရန်ဖြစ်တတ်တော့
သူ့မျက်လုံးတွေကပါ နီအစ်နေတတ်တယ်။
သူကငယ်ငယ်တည်းက သိပ်အပြုံးအရယ်နဲတဲ့လူ။
အရာရာတိုင်းကို ကန့်လန့်တိုက်နေတတ်သူလို့ပဲ
ဝိုင်းလေးမြင်တယ်။
သူ့အမေက သူစင်္ကာပူကို ပြန်တော့လက်ဆောင်အကြီးကြီးပေးတာကိုတောင် အဲ့ဒီ့လက်ဆောင်ကို
ချိုးဖဲ့ပြီးလွှင့်ပြစ်ခဲ့တာ။
ဘာတွေကိုအလိုမကျမှန်းမသိပေမဲ့
ဟိုအရင်တည်းက လောကကြီးနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည့်လူ..။
အကျင့်မကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီ့ဆယ့်လေးနှစ်သားအရွယ်
ကောင်စုတ်လေးပြုံးရယ်တာကို ရှားရှားပါးပါး
တစ်ခါတော့ တွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။
ကံဆိုးချင်တော့ သူရယ်တဲ့အချိန်ကဝိုင်းလေး
ငိုနေတဲ့အချိန်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဖွားဖွားမိစံတို့ဟာ ဟိုအရင်က..ကလောမှာ
စိုက်ပျိုးရေးခြံတွေတော်တော်များများရှိခဲ့တယ်။ချယ်ရီသီးတွေပေါစအချိန်မှာပေါ့ ခြံထဲကို
လူကြီးတွေရော ကလေးတွေပါအသီးအနှံတွေ
ခူးဖို့ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
နောက်နေ့ဆို ကိုစက်တို့မိသားစုကပြန်တော့မှာမို့
လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရအောင်ဆိုကာ
မေမေတို့သည် စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲက
လိမ္မော်သီးတွေကို ခြင်းလိုက်ခူးနေခဲ့ကြတာပေါ့။
ဝိုင်းလေးရယ်၊မမထိပ်ထားရယ်အပြင်
ကိုစက်တို့မောင်နှမတစ်စုကတော့ အနီရဲရဲချယ်ရီသီးလေးတွေဟာ သိပ်ဆွဲဆောင်နေလေတော့
ခူးရင်းစားရင်း လုပ်နေခဲ့ကြတာပေါ့။
အချဉ်ကြောက်တဲ့ဝိုင်းလေးက ချယ်ရီသီးကို
သိပ်ကြိုက်တာ။
စတော်ဘယ်ရီကိုတောင်
သိပ်မကြိုက်တတ်ပေမဲ့ အညှာစိမ်းလေးမှာ
အနီရောင်အသီးလေးရှိပြီး အရသာကအစ
ချိုရဲနေတဲ့ ချယ်ရီသီးတွေကိုတစ်နေကုန်
ထိုင်စားတောင် စားမ၀တဲ့အထိပဲ။
တစ်ခါတစ်လေ အစားလွန်ပြီးချောင်းတောင်
ဆိုးတယ်။
ချယ်ရီသီးဖျော်ရည်ဆို သိပ်ကြိုက်လွန်းလို့
သူများတွေက တစ်လုံးခူး၊တစ်လုံးစားလုပ်နေပေမဲ့
ဝိုင်းလေးကတော့ ခြင်းတောင်းလေးထဲကိုသာ
ခူးပြီး ထည့်နေခဲ့တာပေါ့။ကိုယ့်အကြံကတော့
မေမေ့ကို ဖျော်ရည်လုပ်ခိုင်းမလို့ပေါ့လေ။
အံ့ဩစရာကောင်းတာကတော့
အခြားကလေးတွေက အသီးပင်တွေကြားမှာ
ဆော့ကစားနေခဲ့ပေမဲ့ ကိုစက်ကတော့
ခပ်ဝေးဝေးက သစ်တုံးလေးပေါ်မှာပဲ
ထိုင်ကာဝိုင်းလေးကိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အခုရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်ကြည့်နေတဲ့အကြည့်မျိုးပေါ့
ချယ်ရီးသီးခြင်းလေးကို မနိုင်မနင်းဆွဲဆွဲပြီး
မဲ့တာလေးတွေ ရွေးခူးနေတဲ့ကိုယ့်ကို
မျက်မှောင်ကြီး ကြုံ့ပြီးကြည့်နေခဲ့တာ။
အသက်ဆယ်နှစ်ဆိုပေမဲ့ ဝိုင်းလေးဟာ
ငယ်ငယ်က လူကောင်သိပ်ညှပ်ပြီး သိပ်ပျော့ခဲ့တာ။
ထိုအချိန်တုန်းက ဝိုင်းလေးဟာအရမ်း
ငယ်သေးတော့ လူကဲခက်သိပ်ညံ့ခဲ့တာပဲ။
သူများတွေကိုခိုင်းလို့ရလျှက်နဲ့ကိုယ်ဘာသာ
အပင်ပန်းခံနေလို့ တုံးအတဲ့ကောင်မလေးဆိုသည့်
အတွေးနဲ့သူကြည့်နေခဲ့တာကို အခြားသူတွေက
သူ့ကိုဆော့ဖို့မခေါ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်
ထင်မိလိုက်တာ။
ထို့ကြောင့် ချယ်ရီသီးမှဲ့မှဲ့ပြောင်ပြောင်လေးတွေကို
လက်လေးနဲ့ဆန့်သလောက်ယူပြီး သူ့ဆီကို
သွားပေးခဲ့မိတယ်။
"ဘာလို့ငါ့ကို ဒါတွေလာပေးတာလဲ.."
"ကိုစက်ကိုသနားလို့.."
"ဘာ.."
"ချယ်ရီသီးလေးတွေကအရမ်းချိုတာ
ဝိုင်းလေးဆို သိပ်ကြိုက်လွန်းလို့
စားရရင်ကို ပျော်နေတာ.."
"နင်ကြိုက်ပေမဲ့..ငါမှမကြိုက်တာ.."
သူ့လိုလူ့ဂွစာလေးအပေါ်မှာ စေတနာထားခဲ့မိတာ
သိပ်မှားသွားခဲ့တယ်။အပင်ပန်းခံပြီး ခူးထားခဲ့ရတဲ့
အသီးလေးတွေကို သနားလို့ကျွေးမိပေမဲ့
ကျေးဇူးမသိတတ်စွာ လက်ကိုပုတ်ချပစ်တယ်။
ချယ်ရီသီးလေးတွေဟာ ဖုန်တွေနဲ့လူးသွားတော့တာပေါ့။
ခါးလေးထောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ
သူ့ကိုရန်တွေ့မည်အလုပ် ဝိုင်းလေးရဲ့ချယ်ရီခြင်းလေးကို ဆွဲသွားတဲ့မမထိပ်ထားကြောင့်
ခလုတ်တိုက်မတတ်ပြေးသွားပြီး
ခြင်းကိုဆွဲလုခဲ့ရသည်။
"ဝိုင်းလေးရဲ့ဟာကို ပြန်ပေးလို့.."
"မပေးဘူးဟာ..မပေးတော့ဘာလုပ်ချင်လဲ.."
"မမကလည်းဝိုင်းလေးခူးထားရတာကို..
အီးဟီး..မေကြီးရေ..မေကြီး..ဝိုင်းလေးဥစ္စာကို
လာလုနေတယ်.."
ဝိုင်းလေးကထိုသို့အော်တိုင်တော့ မမထိပ်ထားဟာ
စိတ်ဆိုးသွားပြီး သူဆွဲထားတဲ့ခြင်းလက်ကိုင်ကို
လွှတ်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
ထိုအခါ ဝိုင်းလေးဟာအနောက်သို့ပက်လက်လန်
ကျသွားခဲ့ပြီး ချယ်ရီသီးတွေဟာလည်း
ပြန့်ကျဲကုန်တော့တယ်။
၀မ်းနည်းလွန်းလို့ တအားအော်ငိုပြစ်လိုက်တော့
မမထိပ်ထားက အသံပြဲလို့ဆိုပြီး ခြင်းနဲ့ပါ
ကောက်ထုပြီး ပြေးလေရော..။
မျက်၀န်းအိမ်ထဲမှာ မျက်ရည်တွေပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီး
၀မ်းနည်းနာကျင်စွာငိုလျှက် အခြားဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ကိုစက်ဟာဝိုင်းလေးကို
ကြည့်ပြီး သွားကြီးဖြီးကာရယ်နေတာကို
တွေ့လိုက်ရတယ်။
တကယ်ကို ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်နေခဲ့တာ။
မျက်ရည်တွေကြားမှ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ
ရယ်လွန်း၍သူ့ရဲ့သွားဖြူဖြူတွေပေါ်နေတာကို
တွေလိုက်ရတော့ ကံကောင်းတာလား၊
ကံဆိုးတာလား မဝေခွဲတတ်အောင်ပါပဲ။
*သူတစ်ပါးရဲ့မျက်ရည်ဟာ..သူ့ကို
သိပ်ပျော်ရွှင်စေတယ်ထင်ပါရဲ့..*
အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဘာကြောင့်များ
သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ခဲ့မိတာပါလိမ့်။
ဒီလိုလူဆီကနေ လာနှစ်သိမ့်ပေးဖို့
မျှော်လင့်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ်ကသာရူးလွန်းခဲ့တာ။
သူထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ချယ်ရီသီးလေးတွေ
ကိုတောင် ဖြတ်နင်းသွားခဲ့ပါသေးတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ မေမေတို့ကသာချယ်ရီသီး
တစ်ခြင်းအစားမပေးခဲ့လျှင် နှစ်ရက်၊သုံးရက်လောက်အထိငိုမိလိမ့်မယ်ထင်တယ်။
"မောင်မင်းစက်..ဦး၀င်လာမယ်နော်..."
ရုံးခန်းတံခါး၀အနားမှ မန်နေဂျာဦးသန့်ဇင်၏
အသံကိုကြားတော့မှသာ ဝိုင်းလေးလည်း
အတွေးတွေကို ရပ်တန့်လိုက်မိလေသည်။
ဂျာကြီးနှင့်အတူ ဦးမင်းစက်၏လက်ထောက်
ကိုကောင်းသန့်ကပါ အတူလိုက်၀င်လာခဲ့သည်။
မင်းစက်အာဏာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း
ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျှက်နှင့်ပင် ဦးသန့်ဇင်ကို
ကြည့်ကာ..
"မေဝိုင်းလေးကို ဒီမှာဘာလို့အလုပ်ခန့်ဖို့
ကူညီပေးခဲ့တာလဲ..သူ့ကိုကျွန်တော်တရား၀င်အလုပ်ထုတ်ထားပြီးသားဆိုတာ ဦးသန့်ဇင်
မသိဘူးလား..ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ
လက်ပေးလက်ယူလုပ်တာကို ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူးနော်..ဘယ်လောက်ပဲအဖွားကတွန်းအားပေးပေး
ကျွန်တော်မသိပဲလုပ်တာက..ကျွန်တော့်ကို
မခန့်လေးစားလုပ်တာနဲ့အတူတူပဲ.."
မင်းစက်အာဏာကတော့ တကယ်ကိုဆရာကြီးပါပဲ။ဘာမှမဖြေပဲနဲ့တောင် ဖွားဖွားနုကနောက်ကွယ်မှာ အကူအညီတောင်းထားမှန်း ချက်ချင်း
တန်းသိသွားတာ။
ဦးသန့်ဇင်ကတော့ မျက်နှာပျက်သွားကာ
ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်ရှာလေသည်။
"ဦးတောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..မောင်မင်းစက်ကို
မခန့်လေးစားလုပ်တာလည်းမဟုတ်ရပါဘူး..
လက်ပေးလက်ယူလည်း တကယ်ကိုမလုပ်ရပါဘူး..ဒေါ်နုယဉ်ကမလုပ်ပေးရင်သူတစ်ခုခု
ဖြစ်တာမြင်ချင်လားဆိုပြီး ပြောလာလို့ပါ.."
ကြည့်စမ်း..ဒီဦးသန့်ဇင်တစ်ယောက်ကတော့
မမေးတာလဲ ၊ဖြေနေတော့တာပဲ။
မင်းစက်အာဏာကို ကြောက်နေလိုက်တာများ
ဒူးတွေတောင် တုန်နေပုံပဲ။
ဟိုတစ်ယောက်ရဲ့ရုပ်ကလည်း အေးစက်နေလိုက်တာများ ဦးသန့်ဇင်ကြောက်လည်း
ကြောက်ချင်စရာပဲ သူပိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီဆိုပြီး
မာနတွေတက်နေလိုက်တာများ။
"အဖွားကဘယ်လိုပဲအကူအညီတောင်းတောင်း
လုပ်ပေးစရာလား..ဒီလိုစည်းမရှိ၊ကမ်းမရှိနဲ့
၀န်ထမ်းတွေကို သွင်းချင်သလိုသွင်းနေတာကို
နောက်မလုပ်မိစေနဲ့..အခုချက်ချင်းပြန်သွားပြီး
မေဝိုင်းလေးကို black listထဲထည့်လိုက်
ဒီကုမ္ပဏီမှာ နောက်ထပ်သူဘယ်တော့မှ
အလုပ်၀င်လို့မရတော့ဘူးလို့ အဖွားမေးလာရင်
ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းဖြေလိုက်..."
"ဝိုင်းလေးကိုအမည်ပျက်စာရင်းထဲသွင်းမယ်
ဆိုရအောင် ဝိုင်းလေးကဘာအမှားတွေများ
လုပ်ထားမိလို့လဲ.."
ဦးသန့်ဇင်၏အရှေ့မှ မေဝိုင်းလေးပိတ်ရပ်ပြီး
ပြောလိုက်တော့ ဦးသန်ဇင်နှင့်ကောင်းသန့်သည်
"တိုက်ပွဲအကြီးကြီးစတော့မည်ဟေ့.."ဟု
ပြိုင်တူတွေးလိုက်မိကြသည်။
ဒီနှစ်ယောက်ကို ရုံးခန်းထဲမှာဒီအတိုင်းမထားခဲ့လို၍
သူတို့လည်း လင်မယားကြား၀င်ပါရတော့အဖြစ်သို့
ရောက်နေရလေသည်။
"အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းမယ်ပြောရအောင်
ဝိုင်းလေးကရှင့်ကုမ္ပဏီကို ဘာတွေများ
အကျိုးယုတ်အောင် လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ.."
မေဝိုင်းလေးက သူ့ကိုအော်လိုက်တော့
လုံးကြီးတင်ဖို့မပြောနှင့် သေးသေးတောင်
အတင်မခံနိုင်သည့် မင်းစက်အာဏာကလည်း
ခုံပေါ်မှချက်ချင်းထရပ်လိုက်လေတော့သည်။
ကောင်းသန့်နှင့် ဦးသန့်ဇင်ကတော့အခြေအနေ
မဟန်ရင် ဆွဲရန်အသင့်အနေအထား၌
ရှိနေကြသည်။
"အခုအထိကိုယ့်အမှားကိုယ် မသိသေးဘူးလား
စားရင်းအမှားတွေကိုတင်ပြပြီး ငါ့ကုမ္ပဏီကို
နာမည်ဖြတ်တာကအမှားမဟုတ်ဘူးလား..
အခုထပ်ပြီး ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိပဲအလုပ်ခိုးဆင်းတယ်..ဒီကိစ္စကိုသာအခြားသူတွေသိသွားရင်
စည်းမရှိ၊ကမ်းမရှိတဲ့ကုမ္ပဏီဖြစ်သွားမှာ
သေချာတယ်..ဒီကုမ္ပဏီကအရည်အချင်းရှိတဲ့
လူတွေကိုပဲ ကြိုဆိုတာကွ..အကပ်ကောင်းပြီးအလောင်းလှဖို့အတွက် အပျော်ဖွင့်ထားတာမဟုတ်ဘူး.."
"အော်..တကယ်ကိုအရည်အချင်းရှိတဲ့လူတွေ
အတွက်ပေါ့လေ..သိပ်ကိုစည်းကမ်းရှိပြီး
သိပ်ကိုတိကျမှန်ကန်နေတယ်ပေါ့..
အရူးကိုပဲသွားပြောလိုက်..
ရှင့်စကားတွေကို ကျပ်မပြည့်တဲ့လူပဲယုံလိမ့်မယ်.."
"မေဝိုင်းလေး..မင်းအခုချက်ချင်းငါ့ကုမ္ပဏီထဲကနေ
ထွက်သွားလိုက်တော့..ငါသည်းခံနေတုန်း
မင်းထွက်သွားလိုက်တော့.."
မေးကြောတွေထင်းထွက်နေပြီး အံကိုကြိတ်ကာ
ဝိုင်းလေးကို တစ်ခုခုမလုပ်မိခင်ထွက်သွားဖို့
သူ့ရုံးခန်းတံခါး၀ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်နေမိရင်းနှင့်
ရင်ထဲမှာ အရမ်းနာကျင်လာမိတယ်။
အံ့လည်း အံ့ဩမိတယ်။
အလုပ်ထုတ်ရုံတင်မဟုတ်ပဲ ဝိုင်းလေးကို
သူ့ကုမ္ပဏီမှာ နာမည်ပျက်စာရင်းပါသွင်းမည်တဲ့လေ။
ဝိုင်းလေးကသူနဲ့ဘာတော်သလဲဆိုတာအထိ
မေ့ပြစ်လိုက်တာများလား။
ရက်စက်လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ။
လူတစ်ယောက်ကို နာကျင်အောင်ပဲသူလုပ်တတ်တယ်။
ဟိုးငယ်ငယ်ကနေ အခုအချိန်အထိ။
ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့မျက်လုံးတွေကို
မှိတ်ချလိုက်မိတော့ မျက်ရည်တွေကျလာတဲ့အခါ
သူ့မမြင်အောင် တုန်ယင်နေသောလက်ကလေးနှင့်
ကာလိုက်မိလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဝိုင်းလေးငိုနေတာကို သူလည်းသိမှာပါ။
သူ့လိုလူဘေးမှာ ဝိုင်းလေးတကယ်ကိုသည်းခံပြီး
ဆက်မနေနိုင်တော့တာအမှန်ပဲ။
"ဦးမင်းစက်..ရှင်ကဝိုင်းလေးကိုအမြဲ
ထွက်သွားဖို့ပဲပြောတယ်..ကျွန်မတို့ကလက်ထက်
ထားတာပါ..ရှင်ဘာလို့ဒီလောက်တောင်ခါးခါးသီးသီးဖြစ်နေရတာလဲ..
အမြဲတမ်းရှင်ပြောချင်တာပြောတယ်..
အော်ထုတ်ချင်သလို အော်ထုတ်တယ်..
ဖြေရှင်းချက်လေးတစ်ခုတောင် မပေးခိုင်းဘူး
ရှင့်ကုမ္ပဏီကို နစ်နာအောင်ဝိုင်းလေးဘာတစ်ခုမှ
မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး..ကျိန်ပြောရဲပါတယ်..
စိတ်ချ..အခုအချိန်ကစပြီး..ရှင့်အနီးမှာ
ဝိုင်းလေးရဲ့အရိပ်ကိုတောင် မမြင်စေရဘူး.."
ရုံးခန်းထဲမှ မေဝိုင်းလေးပြေးထွက်သွားသောအခါမှာတော့ မင်းစက်အာဏာသည်လည်း ခုံကိုလက်သီးနှင့် ထုချလိုက်မိလေတော့သည်။
လက်သီးတွေကို ဆုပ်ထားရင်းမှ
ဘာကိုမကျေမနပ်ဖြစ်နေမှန်းကို မသိတော့ပေ။
ရင်ထဲမှာလည်း တစ်ခုခုကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို
နာကျင်နေမိတယ်။
"မောင်မင်းဆက်..တကယ်တော့စာရင်းတွေမှားပြီး
တင်ပြတာက မေဝိုင်းလေးမဟုတ်ပါဘူး.."
စီမံဘက်ကမန်နေဂျာဦးသန့်ဇင်က
အရဲစွန့်ပြီး ဖြန်ဖြေရေးစကားပြောလိုက်တော့
မင်းစက်က သူ့အားခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်လာပြီးနောက်..
"ဆက်ပြော..."
ဩရှရှအသံပိုင်ရှင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုရသည်နှင့်
ဦးသန့်ဇင်လည်း အလွန်၀မ်းသာသွားရကာ
သူ့ဌာနမှ ယုမွန်ဆိုသည့်၀န်ထမ်းမလေး ပြန်၍
ပြောပြထားသည့် ကိစ္စများကိုတစ်လုံးမကျန်
ဖွင့်ဟလေတော့သည်။
ဦးသန့်ဇင်၏ စကားအဆုံးမှာတော့
မင်းစက်အာဏာ၏မျက်နှာထက်၀ယ်
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နောင်တတရားတို့ဖြင့်
ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။
သထွေးကိုမြိုချလိုက်မိကာ မျက်လုံးတွေကို
မှိတ်ထားလျှက်နှင့် သူ့အမှားကိုသူပြန်၍
သုံးသပ်နေမိသည်။
တော်ရုံအမှားမလုပ်တတ်သူမို့ သူတစ်ပါးကို
တောင်းပန်လေ့မရှိပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့
သူ့အမှားကြီးက သူ့စိတ်ကိုလေးလံစေသည်။
ထို့ကြောင့်ပဲ ရုံးခန်းထဲမှ
အမြန်ပြေးထွက်လာလိုက်ပြီး ဒါရိုင်ဘာမင်းသစ်ဆီမှ ကားသော့ကိုတောင်းကာ ကိုယ်တိုင်မောင်း၍
အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
ရွှေတောင်ကြားလမ်းရှိ သူ့ဗီလာကိုရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မေဝိုင်းလေးဟာသူ့အခန်းထဲမှ
အ၀တ်တွေကိုပါ အကုန်ပြန်၍ မသွားခဲ့ကြောင်း
သိလိုက်ရလေသည်။
"ဒီမိန်းမကတော့..ကုမ္ပဏီအလုပ်ပဲမလုပ်ခိုင်းတာကို
အိမ်ပေါ်ကနေ..နှင်ချလိုက်တာကြနေတာပဲ
လူကောင်သေးသလောက်
ပြေးတာကြမြန်နေရောပဲ"
တစ်ယောက်တည်း ခါးထောက်ကာအလိုမကျ
ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ ဖုန်းမြည်လာ၍ကိုင်လိုက်မိတော့
အိမ်မှအဖွားဖြစ်နေလေသည်။
"ဟယ်လိုအဖွား.."
"ဘာဟယ်လိုလဲ..လူစိတ်မရှိတဲ့ကောင်စုတ်လေး
ကိုယ့်မိန်းမကိုအလုပ်ထုတ်တာနင်တစ်ယောက်ပဲ
ရှိလိမ့်မယ်ကောင်စုတ်ရဲ့..ဘာတဲ့
အမည်ပျက်စာရင်းတောင်သွင်းမယ်ဟုတ်လား..
ဒီမှာမင်းစက်..
နင်ငါ့မြေးကိုမပေါင်းရင်မပေါင်းနဲ့တော့..
သူ့ကိုငါကိုယ်တိုင် မရှိရှိတာနဲ့ကုမ္ပဏီထောင်ပေးလိုက်မယ်ဟဲ့.."
ဖုန်းကိုနားမှာကပ်လိုက်သည်နှင့် မီးပူအတိုက်ခံလိုက်ရသလို တရစပ်အပူလာတိုက်နေ၍
စိတ်ညစ်သွားလေသည်။
"နေပါအုံး..အခုအဖွားကဒီအကြောင်းတွေကို
သိသွားပြီဆိုတော့ မေဝိုင်းလေးက
အဖွားရဲ့အိမ်ကိုပြန်ရောက်နေတာလား..
"ဒီမှာ..မင်းစက်အာဏာ..မေဝိုင်းလေးက
ငါ့အိမ်မှာဆိုတာ..ငါနင့်ကိုတစ်သက်လုံး
မပြောဘူးမှတ်..
နင့်ဘာသာတစ်ယောက်တည်း
နေချင်သပဆိုလည်းနေတော့..
မိန်းမတစ်ယောက်ရတာကို
ဒီလောက်ဖြတ်ဖြတ်လူးပြီးနာနေရင်လည်း
ဂတုံးတုံးပြီးဘုန်းကြီး၀တ်ချင်လည်း
၀တ်လိုက်တော့..."
အဖွား၏စကားကြောင့်လည်း ပြုံးမိသွားလေသည်။
"..မေဝိုင်းလေးကငါ့အိမ်မှာဆိုတာ..
ငါနင့်ကိုတစ်သက်လုံးမပြောဘူး.."ဆိုပြီး
လာခေါ်စေချင်လို့ အရိပ်အမြွှတ်ပြနေတာများ
မသိရင်ခက်မယ်။
"ကျွန်တော်သူ့ကိုလာခေါ်မယ်..."
အခန်း(၁၆)ဆက်ရန်...
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
"..မေဝိုင်းလေးကငါ့အိမ်မှာဆိုတာ..
ငါနင့်ကိုတစ်သက်လုံး
မပြောဘူး.."🤣
ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို
ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်
=========================================================================
အခန္း(၁၅)
💘မာနမင္းသားႏွင့္ေရႊဖူးစာ💘
KGကုမၸဏီမွာသံုးလအလုပ္သင္ဆင္းခဲ့ရေပမဲ့
အလုပ္ထုတ္ခံလိုက္ရတဲ့ေန့က သူေဌးကို
ပထမဆံုးေတြ့ခြင့္ရတဲ့ေန့ပါပဲ။
ပထမဆံုးေတြ့တဲ့အခ်ိန္မွာတင္
သူေဌးဦးမင္းစက္အာဏာ၏ မ်က္၀န္းအၾကၫ့္ေတြက မီးေတာက္ေနသလားမွတ္ရေအာင္ကိုခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
သူ႔ႏႈတ္ကထြက္လာတဲ့ စကားတစ္လံုးခ်င္းဆီဟာ
ဝိုင္းေလးကို သိမ္ငယ္ေစၿပီး မ်က္လံုးခ်င္းဆံု၍
မၾကၫ့္ရဲသည္အထိ ေၾကာက္ရြံ႔ေအာင္
လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
ဘဲြ႔ရၿပီးေနာက္ပထမဆံုး လုပ္ခြင့္ရတဲ့အလုပ္၊
ပထမဆံုးျပင္ပအေတြ့အႄကံု..
မိဘရဲ့ရင္ခြင္ကေနထြက္ၿပီး အျပင္ေလာကမွာ ရွင္သန္ရပ္တည္ရတာသိပ္ခက္ခဲမွန္း
သိလိုက္ရတဲ့အခိုက္အတန႔္တစ္ခု..
ကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိလိုက္ပဲ ေခ်ာက္တြန္းခံလိုက္ရတဲ့ အေတြ့အႄကံုေတြကို ဒီKGအဖဲြ႔အစည္းကပဲ
ေပးခဲ့တာပါ။
လူတိုင္းကို ယံုၾကည္လို႔မရႏိုင္တဲ့အသိတစ္ခု
ရသြားခဲ့ၿပီး အၿမဲတမ္းလူေကာင္းလုပ္ေနရင္
ကိုယ္ပဲခံရႏိုင္လို႔ တစ္ခါတစ္ေလမွာ
ဗီလိန္လုပ္တတ္ရသည္ဆိုေသာ အသိ၀င္ခဲ့တယ္။
ကိုယ္ကလူတိုင္းအေပၚမွာ ေကာင္းေပးခ်င္ေပမဲ့
အရာရာကို ကိုယ့္ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းေနလို႔မရဘူးေလ။
လူတိုင္းကကိုယ့္အေပၚကို ေကာင္းေပးႏိုင္တာမွ
မဟုတ္ပဲ။
ေနာက္တစ္ခုသိလိုက္ရတာက မမွီတဲ့ပန္းကို
တံုးခုၿပီး ခူးရင္သာရရင္ရမယ္။
ေကာင္းကင္ႀကီးကိုေတာ့ ေခါင္းနဲ႔ေျပးတိုက္လို႔
မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့အသိေပါ့။
ဝိုင္းေလးရဲ့အျဖစ္က ကိုယ့္အိမ္ကိုျဖတ္စီးသြားတဲ့
ဆင္ႀကီးကို တစ္ေန့ေန့ေတာ့ကလဲ့စားျပန္ေခ်
ႏိုင္မွာပဲဆိုၿပီး အိပ္မက္အႀကီးႀကီးမက္ေနမိတာမ်ိဳးပါ။မင္းစက္အာဏာလို ဆင္ႀကီးကိုေျပးကိုက္လည္း
ကိုယ့္သြားေတြပဲ ကၽြတ္က်ကုန္မွာေပါ့။
သူကေတာ့ ႃဖံုေတာင္ႃဖံုမွာမဟုတ္ဘူး။
အခုလည္းစတိုလ္ခန္းအေရ႔ွမွာ ဝိုင္းေလးကို
ဖမ္းမိသြားလို႔ အာဏာအသံႀကီးနဲ႔ေအာ္ခံရၿပီး
သူ႔ရံုးခန္းထဲသို႔ ဆဲြေခၚလာခံရတယ္။
စိုက္ၾကၫ့္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြက တရားခံကို
စစ္ေမးေနတဲ့ေရ႔ွေနလိုအၾကၫ့္မ်ိဳးေတြ။
ဝိုင္းေလးက မတ္တပ္ရပ္ေနရၿပီး သူကေတာ့
ဥကၠဠႀကီးပီပီ ေျပာင္လက္ေနတဲ့သူ႔အလုပ္စားပဲြ
ေနာက္က စံုလည္ခံုေပၚမွာ ဟန္က်ပန္က်ထိုင္ေနေလရဲ့။အားလံုးကသူ႔ကို နတ္ဘုရားတစ္ပါးလို
အထင္ႀကီးေလးစားၾကေပမဲ့ ဝိုင္းေလးကေတာ့
နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္လို႔ပဲျမင္တယ္။
"ငါ့ကိုအသိမေပးပဲ ကုမၸဏီထဲကိုဘယ္လို၀င္လာတာလဲ.."
ေမးပံုကိုက..မသိရင္ကိုယ္ကပဲသူ႔ကုမၸဏီထဲကို
ခိုး၀င္လာသလိုလိုနဲ႔..။ဒီလူကိုယူလိုက္မိတာဟာ
ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္ရဲ့ ေအာက္ဆံုးအထပ္ကို
က်သြားတဲ့အတိုင္းပဲ။တည္တင္းလြန္းေနတဲ့
မ်က္ႏွာအေနအထားက မာန္ဖီခ်င္ေနတဲ့
က်ားႀကီးလိုပဲ။တစ္ကၽြတ္ကၽြတ္ျမည္ေအာင္
စားေတာ့ဝါးေတာ့မလို မ်က္လံုးနဲ႔...။
"ငါေမးေနတယ္ေလ..ကုမၸဏီထဲကိုဘယ္လို
၀င္လာခဲ့တာလဲ.."
"ဘယ္လို၀င္လာရမွာလဲ အလုပ္သမားကဒ္ျပၿပီး
၀င္လာတာေပါ့.."
"ဘာ..အလုပ္သမားကဒ္ျပၿပီး၀င္လာတာဟုတ္လား
မျဖစ္ႏိုင္တာ မင္းကိုအလုပ္ထုတ္ထားၿပီးၿပီေလ
ကဒ္ပါျပန္သိမ္းထားတာကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး
၀င္လို႔ရတာလဲ..တစ္ေယာက္ေယာက္ကမင္းကို
ကူညီလိုက္တာလား.."
"ေဟ့..ငါေမးတာေျဖေလ.."
"ဘာလို႔ေျပာျပရမွာလဲ..ရွင့္အက်င့္ကိုဝိုင္းေလး
သိၿပီးသား..ဝိုင္းေလးကိုကူညီခဲ့တဲ့လူကို
ရွင္ဒီအတိုင္းထားမွာမဟုတ္ဘူး..."
"မန္ေနဂ်ာဦးသန႔္ဇင္မဟုတ္လား.."
"ဟင္..ရွင္ဘယ္လိုသိတာလဲ.."
ဟာ..သြားၿပီ။ဝိုင္းေလးတို႔ဌာနကမန္ေနဂ်ာနာမည္ကို သူကထုတ္ေျပာလိုက္တယ္ဆိုရင္ေတာင္
ခန႔္မွန္းတာေလာက္ပဲေပါ့။
အခုေတာ့ ဝိုင္းေလးရဲ့အမူအရာကိုၾကၫ့္ၿပီး
ေအာင္ႏိုင္သူႀကီးလို ႃပံုးလိုက္ကာဖုန္းကို
ႏိွပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
"ဟယ္လို..ေကာင္းသန႔္လား..စီမံဌာနကမန္ေနဂ်ာကို
ငါ့ဆီလႊတ္လိုက္စမ္းပါကြာ..အခုခ်က္ခ်င္း
လႊတ္လိုက္.."
သူဖုန္းခ်လိုက္တာနဲ႔ ဝိုင္းေလးလည္းသက္ျပင္းခ်လိုက္မိေလသည္။အခုဝိုင္းေလးရဲ့ပံုစံက
ဖခင္ရဲ့အေရ႔ွမွာအဆူခံရဖို႔ ရပ္ေစာင့္ေနရတဲ့
ကေလးတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနသည္။
အလုပ္ျပန္လုပ္တဲ့ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန့မွာပဲ
သူ႔လက္နဲ႔ကိုယ္တိုင္ ဖမ္းမိသြားရတယ္လို႔..။
ကုမၸဏီႀကီးက ဒီေလာက္က်ယ္တာေတာင္
ဘာလို႔သူ႔ကို ေရွာင္လို႔မရရတာလဲ။
စိတ္ထဲမွာလည္း ငိုခ်င္သလို၊ရယ္ခ်င္သလိုနဲ႔
ေတာ္ေတာ္ေနရခက္လာတယ္။
အခုလိုပံုစံ၊အခုလိုအေနအထားမ်ိဳးက
ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အသားက်ေနသလိုပါပဲ။
သူနဲ႔ေတြ့တဲ့အခ်ိန္တိုင္းက ဒီလိုႀကီးပဲ။
ထိုင္ခံုမွာတိတ္ဆိတ္စြာထိုင္ေနၿပီး လူကို
အျပစ္သားတစ္ေယာက္လို၊သူ႔လက္ခုပ္ထဲက
ေရစက္ေတြလို ၾကၫ့္ေနခဲ့တာ။
ရာဇသံႀကီးမားတဲ့ ဘုရင္တစ္ပါးလိုမ်ိဳး
မ်က္ႏွာကိုအၿမဲေမာ္ခ်ီထားတတ္ၿပီး သူသည္သာဘုရင္တစ္ပါးလို႔ ႂကြေးေၾကာ္ေနသေယာင္
ဟန္ပန္အမူအရာေတြကို သိပ္မုန္းတာပဲ။
ဝိုင္းေလးအသက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္တုန္းက
(ကေလာ)ကို သူ႔အေမနဲ႔အတူ အလည္လိုက္လာခဲ့ဖူးတယ္။သူ႔ကိုစေတြ့တဲ့အခ်ိန္တည္းက
ကေလးတန္မဲ့ေတာင္ မ်က္ႏွာေၾကာကို
ေျပေလ်ွာ့ထားတယ္ရယ္လို႔မရိွခဲ့ဘူး။
သူ႔ရဲ့အစ္ကိုနဲ႔အစ္မေတြက
နည္းနည္းေပါင္းရသင္းရ လြယ္ေပမဲ့
သူ႔အနားကိုေတာ့ ဝိုင္းေလးမကပ္ရဲခဲ့ဖူး။
ေဆာင္းရာသီေရာက္တိုင္း ကေလာရဲ့ရာသီဥတုက
အသဲခိုက္မတတ္ေအးေတာ့ သူ႔ႏွာေခါင္းေတြေရာ
ပါးေလးေတြေရာ နီရဲတြတ္ေနတာပဲ။
အၿမဲလိုလို သူ႔အစ္ကို၊အစ္မေတြနဲ႔ရန္ျဖစ္တတ္ေတာ့
သူ႔မ်က္လံုးေတြကပါ နီအစ္ေနတတ္တယ္။
သူကငယ္ငယ္တည္းက သိပ္အႃပံုးအရယ္နဲတဲ့လူ။
အရာရာတိုင္းကို ကန႔္လန႔္တိုက္ေနတတ္သူလို႔ပဲ
ဝိုင္းေလးျမင္တယ္။
သူ႔အေမက သူစကၤာပူကို ျပန္ေတာ့လက္ေဆာင္အႀကီးႀကီးေပးတာကိုေတာင္ အဲ့ဒီ့လက္ေဆာင္ကို
ခ်ိဳးဖဲ့ၿပီးလႊင့္ျပစ္ခဲ့တာ။
ဘာေတြကိုအလိုမက်မွန္းမသိေပမဲ့
ဟိုအရင္တည္းက ေလာကႀကီးႏွင့္
ဆန႔္က်င္ဘက္ျဖစ္ေနသၫ့္လူ..။
အက်င့္မေကာင္းတဲ့ အဲ့ဒီ့ဆယ့္ေလးႏွစ္သားအရြယ္
ေကာင္စုတ္ေလးႃပံုးရယ္တာကို ရွားရွားပါးပါး
တစ္ခါေတာ့ ေတြ့ခဲ့ရဖူးတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူရယ္တဲ့အခ်ိန္ကဝိုင္းေလး
ငိုေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ဖြားဖြားမိစံတို႔ဟာ ဟိုအရင္က..ကေလာမွာ
စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရိွခဲ့တယ္။ခ်ယ္ရီသီးေတြေပါစအခ်ိန္မွာေပါ့ ၿခံထဲကို
လူႀကီးေတြေရာ ကေလးေတြပါအသီးအႏွံေတြ
ခူးဖို႔ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။
ေနာက္ေန့ဆို ကိုစက္တို႔မိသားစုကျပန္ေတာ့မွာမို႔
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ရေအာင္ဆိုကာ
ေမေမတို႔သည္ စိုက္ပ်ိဳးေရးၿခံထဲက
လိမၼော္သီးေတြကို ျခင္းလိုက္ခူးေနခဲ့ၾကတာေပါ့။
ဝိုင္းေလးရယ္၊မမထိပ္ထားရယ္အျပင္
ကိုစက္တို႔ေမာင္ႏွမတစ္စုကေတာ့ အနီရဲရဲခ်ယ္ရီသီးေလးေတြဟာ သိပ္ဆဲြေဆာင္ေနေလေတာ့
ခူးရင္းစားရင္း လုပ္ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။
အခ်ဉ္ေၾကာက္တဲ့ဝိုင္းေလးက ခ်ယ္ရီသီးကို
သိပ္ႀကိဳက္တာ။
စေတာ္ဘယ္ရီကိုေတာင္
သိပ္မႀကိဳက္တတ္ေပမဲ့ အၫွာစိမ္းေလးမွာ
အနီေရာင္အသီးေလးရိွၿပီး အရသာကအစ
ခ်ိဳရဲေနတဲ့ ခ်ယ္ရီသီးေတြကိုတစ္ေနကုန္
ထိုင္စားေတာင္ စားမ၀တဲ့အထိပဲ။
တစ္ခါတစ္ေလ အစားလြန္ၿပီးေခ်ာင္းေတာင္
ဆိုးတယ္။
ခ်ယ္ရီသီးေဖ်ာ္ရည္ဆို သိပ္ႀကိဳက္လြန္းလို႔
သူမ်ားေတြက တစ္လံုးခူး၊တစ္လံုးစားလုပ္ေနေပမဲ့
ဝိုင္းေလးကေတာ့ ျခင္းေတာင္းေလးထဲကိုသာ
ခူးၿပီး ထၫ့္ေနခဲ့တာေပါ့။ကိုယ့္အႀကံကေတာ့
ေမေမ့ကို ေဖ်ာ္ရည္လုပ္ခိုင္းမလို႔ေပါ့ေလ။
အံ့ဩစရာေကာင္းတာကေတာ့
အျခားကေလးေတြက အသီးပင္ေတြၾကားမွာ
ေဆာ့ကစားေနခဲ့ေပမဲ့ ကိုစက္ကေတာ့
ခပ္ေဝးေဝးက သစ္တံုးေလးေပၚမွာပဲ
ထိုင္ကာဝိုင္းေလးကိုစိုက္ၾကၫ့္ေနခဲ့တယ္။
အခုရံုးခန္းထဲမွာ ထိုင္ၾကၫ့္ေနတဲ့အၾကၫ့္မ်ိဳးေပါ့
ခ်ယ္ရီးသီးျခင္းေလးကို မႏိုင္မနင္းဆဲြဆဲြၿပီး
မဲ့တာေလးေတြ ေရြးခူးေနတဲ့ကိုယ့္ကို
မ်က္ေမွာင္ႀကီး ႄကံု႔ၿပီးၾကၫ့္ေနခဲ့တာ။
အသက္ဆယ္ႏွစ္ဆိုေပမဲ့ ဝိုင္းေလးဟာ
ငယ္ငယ္က လူေကာင္သိပ္ၫွပ္ၿပီး သိပ္ေပ်ာ့ခဲ့တာ။
ထိုအခ်ိန္တုန္းက ဝိုင္းေလးဟာအရမ္း
ငယ္ေသးေတာ့ လူကဲခက္သိပ္ညံ့ခဲ့တာပဲ။
သူမ်ားေတြကိုခိုင္းလို႔ရလ်ွက္နဲ႔ကိုယ္ဘာသာ
အပင္ပန္းခံေနလို႔ တံုးအတဲ့ေကာင္မေလးဆိုသၫ့္
အေတြးနဲ႔သူၾကၫ့္ေနခဲ့တာကို အျခားသူေတြက
သူ႔ကိုေဆာ့ဖို႔မေခၚလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတယ္
ထင္မိလိုက္တာ။
ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ယ္ရီသီးမွဲ႔မွဲ႔ေျပာင္ေျပာင္ေလးေတြကို
လက္ေလးနဲ႔ဆန႔္သေလာက္ယူၿပီး သူ႔ဆီကို
သြားေပးခဲ့မိတယ္။
"ဘာလို႔ငါ့ကို ဒါေတြလာေပးတာလဲ.."
"ကိုစက္ကိုသနားလို႔.."
"ဘာ.."
"ခ်ယ္ရီသီးေလးေတြကအရမ္းခ်ိဳတာ
ဝိုင္းေလးဆို သိပ္ႀကိဳက္လြန္းလို႔
စားရရင္ကို ေပ်ာ္ေနတာ.."
"နင္ႀကိဳက္ေပမဲ့..ငါမွမႀကိဳက္တာ.."
သူ႔လိုလူ႔ဂြစာေလးအေပၚမွာ ေစတနာထားခဲ့မိတာ
သိပ္မွားသြားခဲ့တယ္။အပင္ပန္းခံၿပီး ခူးထားခဲ့ရတဲ့
အသီးေလးေတြကို သနားလို႔ကၽြေးမိေပမဲ့
ေက်းဇူးမသိတတ္စြာ လက္ကိုပုတ္ခ်ပစ္တယ္။
ခ်ယ္ရီသီးေလးေတြဟာ ဖုန္ေတြနဲ႔လူးသြားေတာ့တာေပါ့။
ခါးေလးေထာက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးဆူကာ
သူ႔ကိုရန္ေတြ့မည္အလုပ္ ဝိုင္းေလးရဲ့ခ်ယ္ရီျခင္းေလးကို ဆဲြသြားတဲ့မမထိပ္ထားေၾကာင့္
ခလုတ္တိုက္မတတ္ေျပးသြားၿပီး
ျခင္းကိုဆဲြလုခဲ့ရသည္။
"ဝိုင္းေလးရဲ့ဟာကို ျပန္ေပးလို႔.."
"မေပးဘူးဟာ..မေပးေတာ့ဘာလုပ္ခ်င္လဲ.."
"မမကလည္းဝိုင္းေလးခူးထားရတာကို..
အီးဟီး..ေမႀကီးေရ..ေမႀကီး..ဝိုင္းေလးဥစၥာကို
လာလုေနတယ္.."
ဝိုင္းေလးကထိုသို႔ေအာ္တိုင္ေတာ့ မမထိပ္ထားဟာ
စိတ္ဆိုးသြားၿပီး သူဆဲြထားတဲ့ျခင္းလက္ကိုင္ကို
လႊတ္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ထိုအခါ ဝိုင္းေလးဟာအေနာက္သို႔ပက္လက္လန္
က်သြားခဲ့ၿပီး ခ်ယ္ရီသီးေတြဟာလည္း
ျပန႔္က်ဲကုန္ေတာ့တယ္။
၀မ္းနည္းလြန္းလို႔ တအားေအာ္ငိုျပစ္လိုက္ေတာ့
မမထိပ္ထားက အသံၿပဲလို႔ဆိုၿပီး ျခင္းနဲ႔ပါ
ေကာက္ထုၿပီး ေျပးေလေရာ..။
မ်က္၀န္းအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတျြပၫ့္လ်ွံေနခဲ့ၿပီး
၀မ္းနည္းနာက်င္စြာငိုလ်ွက္ အျခားဘက္သို႔လွၫ့္ၾကၫ့္လိုက္မိေတာ့ ကိုစက္ဟာဝိုင္းေလးကို
ၾကၫ့္ၿပီး သြားႀကီးၿဖီးကာရယ္ေနတာကို
ေတြ့လိုက္ရတယ္။
တကယ္ကို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေနခဲ့တာ။
မ်က္ရည္ေတြၾကားမွ ၾကၫ့္လိုက္တဲ့အခါ
ရယ္လြန္း၍သူ႔ရဲ့သြားျဖဴႁဖူေတြေပၚေနတာကို
ေတြလိုက္ရေတာ့ ကံေကာင္းတာလား၊
ကံဆိုးတာလား မေဝခဲြတတ္ေအာင္ပါပဲ။
*သူတစ္ပါးရဲ့မ်က္ရည္ဟာ..သူ႔ကို
သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစတယ္ထင္ပါရဲ့..*
အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား
သူ႔ကိုလွၫ့္ၾကၫ့္ခဲ့မိတာပါလိမ့္။
ဒီလိုလူဆီကေန လာႏွစ္သိမ့္ေပးဖို႔
ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ္ကသာရူးလြန္းခဲ့တာ။
သူထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်ယ္ရီသီးေလးေတြ
ကိုေတာင္ ျဖတ္နင္းသြားခဲ့ပါေသးတယ္။
ေနာက္တစ္ေန့မွာ ေမေမတို႔ကသာခ်ယ္ရီသီး
တစ္ျခင္းအစားမေပးခဲ့လ်ွင္ ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ေလာက္အထိငိုမိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။
"ေမာင္မင္းစက္..ဦး၀င္လာမယ္ေနာ္..."
ရံုးခန္းတံခါး၀အနားမွ မန္ေနဂ်ာဦးသန႔္ဇင္၏
အသံကိုၾကားေတာ့မွသာ ဝိုင္းေလးလည္း
အေတြးေတြကို ရပ္တန႔္လိုက္မိေလသည္။
ဂ်ာႀကီးႏွင့္အတူ ဦးမင္းစက္၏လက္ေထာက္
ကိုေကာင္းသန႔္ကပါ အတူလိုက္၀င္လာခဲ့သည္။
မင္းစက္အာဏာကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း
ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ထိုင္လ်ွက္ႏွင့္ပင္ ဦးသန႔္ဇင္ကို
ၾကၫ့္ကာ..
"ေမဝိုင္းေလးကို ဒီမွာဘာလို႔အလုပ္ခန႔္ဖို႔
ကူညီေပးခဲ့တာလဲ..သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္တရား၀င္အလုပ္ထုတ္ထားၿပီးသားဆိုတာ ဦးသန႔္ဇင္
မသိဘူးလား..ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကြယ္မွာ
လက္ေပးလက္ယူလုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူးေနာ္..ဘယ္ေလာက္ပဲအဖြားကတြန္းအားေပးေပး
ကၽြန္ေတာ္မသိပဲလုပ္တာက..ကၽြန္ေတာ့္ကို
မခန္႔ေလးစားလုပ္တာနဲ႔အတူတူပဲ.."
မင္းစက္အာဏာကေတာ့ တကယ္ကိုဆရာႀကီးပါပဲ။ဘာမွမေျဖပဲနဲ႔ေတာင္ ဖြားဖြားႏုကေနာက္ကြယ္မွာ အကူအညီေတာင္းထားမွန္း ခ်က္ခ်င္း
တန္းသိသြားတာ။
ဦးသန႔္ဇင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပ်က္သြားကာ
ျပာျပာသလဲ ေတာင္းပန္ရွာေလသည္။
"ဦးေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ..ေမာင္မင္းစက္ကို
မခန႔္ေလးစားလုပ္တာလည္းမဟုတ္ရပါဘူး..
လက္ေပးလက္ယူလည္း တကယ္ကိုမလုပ္ရပါဘူး..ေဒၚႏုယဉ္ကမလုပ္ေပးရင္သူတစ္ခုခု
ျဖစ္တာျမင္ခ်င္လားဆိုၿပီး ေျပာလာလို႔ပါ.."
ၾကၫ့္စမ္း..ဒီဦးသန႔္ဇင္တစ္ေယာက္ကေတာ့
မေမးတာလဲ ၊ေျဖေနေတာ့တာပဲ။
မင္းစက္အာဏာကို ေၾကာက္ေနလိုက္တာမ်ား
ဒူးေတြေတာင္ တုန္ေနပံုပဲ။
ဟိုတစ္ေယာက္ရဲ့ရုပ္ကလည္း ေအးစက္ေနလိုက္တာမ်ား ဦးသန႔္ဇင္ေၾကာက္လည္း
ေၾကာက္ခ်င္စရာပဲ သူပိုင္တဲ့ ကုမၸဏီဆိုၿပီး
မာနေတြတက္ေနလိုက္တာမ်ား။
"အဖြားကဘယ္လိုပဲအကူအညီေတာင္းေတာင္း
လုပ္ေပးစရာလား..ဒီလိုစည္းမရိွ၊ကမ္းမရိွနဲ႔
၀န္ထမ္းေတြကို သြင္းခ်င္သလိုသြင္းေနတာကို
ေနာက္မလုပ္မိေစနဲ႔..အခုခ်က္ခ်င္းျပန္သြားၿပီး
ေမဝိုင္းေလးကို black listထဲထၫ့္လိုက္
ဒီကုမၸဏီမွာ ေနာက္ထပ္သူဘယ္ေတာ့မွ
အလုပ္၀င္လို႔မရေတာ့ဘူးလို႔ အဖြားေမးလာရင္
ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေျဖလိုက္..."
"ဝိုင္းေလးကိုအမည္ပ်က္စာရင္းထဲသြင္းမယ္
ဆိုရေအာင္ ဝိုင္းေလးကဘာအမွားေတြမ်ား
လုပ္ထားမိလို႔လဲ.."
ဦးသန႔္ဇင္၏အေရ႔ွမွ ေမဝိုင္းေလးပိတ္ရပ္ၿပီး
ေျပာလိုက္ေတာ့ ဦးသန္ဇင္ႏွင့္ေကာင္းသန႔္သည္
"တိုက္ပဲြအႀကီးႀကီးစေတာ့မည္ေဟ့.."ဟု
ၿပိဳင္တူေတြးလိုက္မိၾကသည္။
ဒီႏွစ္ေယာက္ကို ရံုးခန္းထဲမွာဒီအတိုင္းမထားခဲ့လို၍
သူတို႔လည္း လင္မယားၾကား၀င္ပါရေတာ့အျဖစ္သို႔
ေရာက္ေနရေလသည္။
"အမည္ပ်က္စာရင္းသြင္းမယ္ေျပာရေအာင္
ဝိုင္းေလးကရွင့္ကုမၸဏီကို ဘာေတြမ်ား
အက်ိဳးယုတ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့မိလို႔လဲ.."
ေမဝိုင္းေလးက သူ႔ကိုေအာ္လိုက္ေတာ့
လံုးႀကီးတင္ဖို႔မေျပာႏွင့္ ေသးေသးေတာင္
အတင္မခံႏိုင္သၫ့္ မင္းစက္အာဏာကလည္း
ခံုေပၚမွခ်က္ခ်င္းထရပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ေကာင္းသန႔္ႏွင့္ ဦးသန႔္ဇင္ကေတာ့အေျခအေန
မဟန္ရင္ ဆဲြရန္အသင့္အေနအထား၌
ရိွေနၾကသည္။
"အခုအထိကိုယ့္အမွားကိုယ္ မသိေသးဘူးလား
စားရင္းအမွားေတြကိုတင္ျပၿပီး ငါ့ကုမၸဏီကို
နာမည္ျဖတ္တာကအမွားမဟုတ္ဘူးလား..
အခုထပ္ၿပီး ငါ့ခြင့္ျပဳခ်က္မရိွပဲအလုပ္ခိုးဆင္းတယ္..ဒီကိစၥကိုသာအျခားသူေတြသိသြားရင္
စည္းမရိွ၊ကမ္းမရိွတဲ့ကုမၸဏီျဖစ္သြားမွာ
ေသခ်ာတယ္..ဒီကုမၸဏီကအရည္အခ်င္းရိွတဲ့
လူေတြကိုပဲ ႀကိဳဆိုတာကြ..အကပ္ေကာင္းၿပီးအေလာင္းလွဖို႔အတြက္ အေပ်ာ္ဖြင့္ထားတာမဟုတ္ဘူး.."
"ေအာ္..တကယ္ကိုအရည္အခ်င္းရိွတဲ့လူေတြ
အတြက္ေပါ့ေလ..သိပ္ကိုစည္းကမ္းရိွၿပီး
သိပ္ကိုတိက်မွန္ကန္ေနတယ္ေပါ့..
အရူးကိုပဲသြားေျပာလိုက္..
ရွင့္စကားေတြကို က်ပ္မျပၫ့္တဲ့လူပဲယံုလိမ့္မယ္.."
"ေမဝိုင္းေလး..မင္းအခုခ်က္ခ်င္းငါ့ကုမၸဏီထဲကေန
ထြက္သြားလိုက္ေတာ့..ငါသည္းခံေနတုန္း
မင္းထြက္သြားလိုက္ေတာ့.."
ေမးေၾကာေတြထင္းထြက္ေနၿပီး အံကိုႀကိတ္ကာ
ဝိုင္းေလးကို တစ္ခုခုမလုပ္မိခင္ထြက္သြားဖို႔
သူ႔ရံုးခန္းတံခါး၀ကို လက္ၫွိုးထိုးျပေနခဲ့သည္။
သူ႔မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကၫ့္ေနမိရင္းႏွင့္
ရင္ထဲမွာ အရမ္းနာက်င္လာမိတယ္။
အံ့လည္း အံ့ဩမိတယ္။
အလုပ္ထုတ္ရံုတင္မဟုတ္ပဲ ဝိုင္းေလးကို
သူ႔ကုမၸဏီမွာ နာမည္ပ်က္စာရင္းပါသြင္းမည္တဲ့ေလ။
ဝိုင္းေလးကသူနဲ႔ဘာေတာ္သလဲဆိုတာအထိ
ေမ့ျပစ္လိုက္တာမ်ားလား။
ရက္စက္လိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြ။
လူတစ္ေယာက္ကို နာက်င္ေအာင္ပဲသူလုပ္တတ္တယ္။
ဟိုးငယ္ငယ္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ။
ရင္ထဲမွာ နာက်င္လြန္းလို႔မ်က္လံုးေတြကို
မိွတ္ခ်လိုက္မိေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက်လာတဲ့အခါ
သူ႔မျမင္ေအာင္ တုန္ယင္ေနေသာလက္ကေလးႏွင့္
ကာလိုက္မိေလသည္။
ဒါေပမဲ့ ဝိုင္းေလးငိုေနတာကို သူလည္းသိမွာပါ။
သူ႔လိုလူေဘးမွာ ဝိုင္းေလးတကယ္ကိုသည္းခံၿပီး
ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့တာအမွန္ပဲ။
"ဦးမင္းစက္..ရွင္ကဝိုင္းေလးကိုအၿမဲ
ထြက္သြားဖို႔ပဲေျပာတယ္..ကၽြန္မတို႔ကလက္ထက္
ထားတာပါ..ရွင္ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနရတာလဲ..
အၿမဲတမ္းရွင္ေျပာခ်င္တာေျပာတယ္..
ေအာ္ထုတ္ခ်င္သလို ေအာ္ထုတ္တယ္..
ေျဖရွင္းခ်က္ေလးတစ္ခုေတာင္ မေပးခိုင္းဘူး
ရွင့္ကုမၸဏီကို နစ္နာေအာင္ဝိုင္းေလးဘာတစ္ခုမွ
မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး..က်ိန္ေျပာရဲပါတယ္..
စိတ္ခ်..အခုအခ်ိန္ကစၿပီး..ရွင့္အနီးမွာ
ဝိုင္းေလးရဲ့အရိပ္ကိုေတာင္ မျမင္ေစရဘူး.."
ရံုးခန္းထဲမွ ေမဝိုင္းေလးေျပးထြက္သြားေသာအခါမွာေတာ့ မင္းစက္အာဏာသည္လည္း ခံုကိုလက္သီးႏွင့္ ထုခ်လိုက္မိေလေတာ့သည္။
လက္သီးေတြကို ဆုပ္ထားရင္းမွ
ဘာကိုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနမွန္းကို မသိေတာ့ေပ။
ရင္ထဲမွာလည္း တစ္ခုခုကိုဆံုးရႈံးလိုက္ရသလို
နာက်င္ေနမိတယ္။
"ေမာင္မင္းဆက္..တကယ္ေတာ့စာရင္းေတြမွားၿပီး
တင္ျပတာက ေမဝိုင္းေလးမဟုတ္ပါဘူး.."
စီမံဘက္ကမန္ေနဂ်ာဦးသန႔္ဇင္က
အရဲစြန႔္ၿပီး ျဖန္ေျဖေရးစကားေျပာလိုက္ေတာ့
မင္းစက္က သူ႔အားခပ္စူးစူးစိုက္ၾကၫ့္လာၿပီးေနာက္..
"ဆက္ေျပာ..."
ဩရွရွအသံပိုင္ရွင္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ကိုရသည္ႏွင့္
ဦးသန႔္ဇင္လည္း အလြန္၀မ္းသာသြားရကာ
သူ႔ဌာနမွ ယုမြန္ဆိုသၫ့္၀န္ထမ္းမေလး ျပန္၍
ေျပာျပထားသၫ့္ ကိစၥမ်ားကိုတစ္လံုးမက်န္
ဖြင့္ဟေလေတာ့သည္။
ဦးသန႔္ဇင္၏ စကားအဆံုးမွာေတာ့
မင္းစက္အာဏာ၏မ်က္ႏွာထက္၀ယ္
ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေနာင္တတရားတို႔ျဖင့္
ဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။
သေထြးကိုၿမိဳခ်လိုက္မိကာ မ်က္လံုးေတြကို
မိွတ္ထားလ်ွက္ႏွင့္ သူ႔အမွားကိုသူျပန္၍
သံုးသပ္ေနမိသည္။
ေတာ္ရံုအမွားမလုပ္တတ္သူမို႔ သူတစ္ပါးကို
ေတာင္းပန္ေလ့မရိွေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့
သူ႔အမွားႀကီးက သူ႔စိတ္ကိုေလးလံေစသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ပဲ ရံုးခန္းထဲမွ
အျမန္ေျပးထြက္လာလိုက္ၿပီး ဒါရိုင္ဘာမင္းသစ္ဆီမွ ကားေသာ့ကိုေတာင္းကာ ကိုယ္တိုင္ေမာင္း၍
အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။
ေရႊေတာင္ၾကားလမ္းရိွ သူ႔ဗီလာကိုေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေမဝိုင္းေလးဟာသူ႔အခန္းထဲမွ
အ၀တ္ေတြကိုပါ အကုန္ျပန္၍ မသြားခဲ့ေၾကာင္း
သိလိုက္ရေလသည္။
"ဒီမိန္းမကေတာ့..ကုမၸဏီအလုပ္ပဲမလုပ္ခိုင္းတာကို
အိမ္ေပၚကေန..ႏွင္ခ်လိုက္တာၾကေနတာပဲ
လူေကာင္ေသးသေလာက္
ေျပးတာၾကျမန္ေနေရာပဲ"
တစ္ေယာက္တည္း ခါးေထာက္ကာအလိုမက်
ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းျမည္လာ၍ကိုင္လိုက္မိေတာ့
အိမ္မွအဖြားျဖစ္ေနေလသည္။
"ဟယ္လိုအဖြား.."
"ဘာဟယ္လိုလဲ..လူစိတ္မရိွတဲ့ေကာင္စုတ္ေလး
ကိုယ့္မိန္းမကိုအလုပ္ထုတ္တာနင္တစ္ေယာက္ပဲ
ရိွလိမ့္မယ္ေကာင္စုတ္ရဲ့..ဘာတဲ့
အမည္ပ်က္စာရင္းေတာင္သြင္းမယ္ဟုတ္လား..
ဒီမွာမင္းစက္..
နင္ငါ့ေျမးကိုမေပါင္းရင္မေပါင္းနဲ႔ေတာ့..
သူ႔ကိုငါကိုယ္တိုင္ မရိွရိွတာနဲ႔ကုမၸဏီေထာင္ေပးလိုက္မယ္ဟဲ့.."
ဖုန္းကိုနားမွာကပ္လိုက္သည္ႏွင့္ မီးပူအတိုက္ခံလိုက္ရသလို တရစပ္အပူလာတိုက္ေန၍
စိတ္ညစ္သြားေလသည္။
"ေနပါအံုး..အခုအဖြားကဒီအေၾကာင္းေတြကို
သိသြားၿပီဆိုေတာ့ ေမဝိုင္းေလးက
အဖြားရဲ့အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေနတာလား..
"ဒီမွာ..မင္းစက္အာဏာ..ေမဝိုင္းေလးက
ငါ့အိမ္မွာဆိုတာ..ငါနင့္ကိုတစ္သက္လံုး
မေျပာဘူးမွတ္..
နင့္ဘာသာတစ္ေယာက္တည္း
ေနခ်င္သပဆိုလည္းေနေတာ့..
မိန္းမတစ္ေယာက္ရတာကို
ဒီေလာက္ျဖတ္ျဖတ္လူးၿပီးနာေနရင္လည္း
ဂတံုးတံုးၿပီးဘုန္းႀကီး၀တ္ခ်င္လည္း
၀တ္လိုက္ေတာ့..."
အဖြား၏စကားေၾကာင့္လည္း ႃပံုးမိသြားေလသည္။
"..ေမဝိုင္းေလးကငါ့အိမ္မွာဆိုတာ..
ငါနင့္ကိုတစ္သက္လံုးမေျပာဘူး.."ဆိုၿပီး
လာေခၚေစခ်င္လို႔ အရိပ္အႃမြွတ္ျပေနတာမ်ား
မသိရင္ခက္မယ္။
"ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုလာေခၚမယ္..."
အခန္း(၁၆)ဆက္ရန္...
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
"..ေမဝိုင္းေလးကငါ့အိမ္မွာဆိုတာ..
ငါနင့္ကိုတစ္သက္လံုး
မေျပာဘူး.."🤣
ဖတ္ရႈေပးသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို
ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါတယ္
