အခန်း(၂၃) 🌺မောင့်အသဲနုနုမလေးပန်ဖို့ယူ🌺

Unicode/Zawgyi 🚩 

🌺အခန်း(၂၃)

🌺မောင့်အသဲနုနုမလေးပန်ဖို့ယူ🌺

"အောက်တန်းကျတဲ့မိန်းမ

နင့်မှာယူစရာယောက်ျား

အဲ့ဒီလောက်ပဲရှားနေသလား...ဟမ်!!!

နင်ဘာလို့ရှိုင်းကိုလုယူရတာလဲ

နင်ဘာလို့ရှိုင်းကို မြှူဆွယ်ရတာလဲ..."

ချစ်ချစ်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို

စော်ကားနေသော

ထိုမိန်းမ၏စကားတွေဟာ

အလွန်အသည်းနာစရာ

ကောင်းလွန်းလှသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေဟာ 

မုန်းတီးမှုတွေနှင့်သာ

ပြည့်နှက်နေပြီး 

ချစ်ချစ်၏မျက်ဝန်းများကတော့

သိမ်ငယ်မှု ရှက်ရွံ့မှုတွေသာ

ကွန်းခိုလာလေသည်။

ထိုမိန်းမ၏စွပ်စွဲချက်များသည်

နားထဲသို့သံရည်ပူနှင့်

လောင်းချနေသလိုကို

ပူလောင်လာသည်။

ငြင်းဆန်ဖို့တောင် ခွန်အားတွေ

ပျောက်ဆုံးသွားသလိုပါပဲ။

ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ခါ၍

ကိုယ့်ရဲ့သိက္ခာ လက်ကျန်လေးကို

အဖတ်ဆယ်နေမိသည်။

ဘာစကားမှပြန်မပြောနိုင်‌လောက်အောင်

တုန်လှုပ်နေသည့် ချစ်ချစ်ကို

ထိုမိန်းမကတော့ မဲ့ပြုံးပြုံး၍

လှောင်ရယ်လိုက်ကာ 

ချစ်ချစ်၏လက်ကောက်ဝတ်ကနေဆွဲပြီး

အခန်းအပြင်သို့ဆွဲထုတ်လေသည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ..."

"ဘာလုပ်တာလဲဟုတ်လား...

ရှိုင်းရဲ့အိမ်က နင့်လို

မကောင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်

ရှိသင့်တဲ့နေရာမဟုတ်ဘူး

ရှိုင်းကငါနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့ယောက်ျားဟဲ့

........

ဟင်း...လူကြည့်တော့ရိုးမလိုပုံနဲ့

အကျင့်စရိုက်ကတော့ 

တောသူဆိုတဲ့အတိုင်း 

တော်တော်နိမ့်ကျတာပဲ...

......

ရှိုင်းလိုလူကိုတောင်

မြှူဆွယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့

နင်ကငါထင်သလို ပေါ့သေးသေးတော့

မဟုတ်လောက်ဘူး..."

"ရှင့်စကားတွေကို..ရပ်လိုက်တော့နော်

ကျွန်မက ရှင်ထင်နေသလို

ရှိုင်းကိုမြှူဆွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး

အခြေအနေအရ ကျွန်မတို့

လက်ထပ်လိုက်ရတာ

.............

ဒါကိုရှိုင်းလည်းသိတယ်

ရှင်မယုံရင် ရှိုင်းကိုကိုယ်တိုင်

သွားမေးကြည့်လိုက်...."

"တော်စမ်းပါ..

ဘာမှသွားမေးနေစရာမလိုဘူး

မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်ပြီးသားဟဲ့...

ဒီရုံမြင်လို့ ဒီခြုံထွင်တာကို

ငါကမသိနိုင်ရလောက်အောင်

တုံးအနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား...

.........

ဒီမှာ..ရှိုင်းနဲ့ ငါ့ကနင့်လိုမျိုး

မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဆုံခဲ့တာမဟုတ်ဘူးဟဲ့!!!

ငါတို့ရဲ့ချစ်သူသက်တမ်းက

လေးနှစ်ရှိပြီ..ငါတို့နှစ်ယောက်က

တစ်ချိန်မှာသေချာပေါက်

လက်ထပ်မယ့်သူတွေ....

...........

အခုနင့်ကြောင့်...အားလုံးပျက်စီးသွားရပြီ

နင်ဘယ်လိုပြန်လျော်ပေးမှာလဲ

နင်ဘယ်လိုပြန်လုပ်ပေးမှာလဲ...

ငါတို့နှစ်ယောက်စေ့စပ်ထားတဲ့ကိစ္စကို

ဆွေမျိုးတွေ၊မိတ်ဆွေတွေအားလုံး

သိထားပြီးသား...

........

နင့်လိုဘာမဟုတ်တဲ့ မိန်းမကြောင့်

အရာအားလုံးပျက်စီးသွားရတာမျိုး

ငါအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး..ရှင်းလား"

ချစ်ချစ်၏မျက်နှာတည့်တည့်ကို

လက်ညှိုးနှင့်ထိုးကာ 

ဆုံးရှုံးသွားတာတွေအတွက် 

လျော်ကြေးပြန်တောင်းသလို 

လာပြောနေပေမယ့် 

ချစ်ချစ်ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ဖြစ်လာသမျှအကျိုးဆက်တွေအားလုံးကို

ချစ်ချစ်ဖန်တီးခဲ့တာမှမဟုတ်ပဲ

ကံကြမ္မာကသာ ဒီလိုမျိုးတွေ

ဖြစ်လာစေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုပြောပြန်ရင်လည်း

ချစ်ချစ်ကိုဘယ်သူမှ

ယုံကြမှာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့အားလုံးရဲ့အမြင်မှာ ချစ်ချစ်ဟာ

ဟိုးမြေကြီးထဲကနေ အမြင့်ကို

ရောက်တဲ့အထိ တွယ်တက်ချင်နေတဲ့

နွယ်ပင်လေးတစ်ပင်လို့ 

သူတို့သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီးမှတော့

ဒီနိမ့်ကျတဲ့နွယ်ပင်လေးရဲ့

ငြင်းဆိုချက်ကိုလည်း သူတို့

ဘယ်လက်ခံပါ့မလဲ။

"ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်

ကျွန်မမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး...

ကျွန်မတကယ်ကိုတောင်းပန်ပါတယ်..."

"တောင်းပန်တယ်ဟုတ်လား...

အဲဒီတော့ ငါကခွင့်လွှတ်ပေးရမှာလား..

စဉ်းစားလေ...နင့်မှာအရှက်တရားရှိသေးရင်

အခုချက်ချင်း ဒီအိမ်ကနေ

ထွက်သွားလိုက်တော့...

ငါနင့်ကိုလုံးဝမမြင်ချင်ဘူး..."

ထွက်သွားရမည်တဲ့။

ချစ်ချစ်ကဘယ်ကို ထွက်သွားရမှာလဲ။

ရန်ကုန်မှာချစ်ချစ်သိတဲ့သူ ရှိမှမရှိပဲ။

ထိုအမျိုးသမီးကို မျက်နှာငယ်လေးနှင့်

ချစ်ချစ်မော့ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

"ကျွန်မမှာ သွားစရာနေရာမရှိဘူး

ကျမတောင်းပန်ပါတယ်...

ကျွန်မကိုထွက်မသွားခိုင်းပါနဲ့..."

"ဘာ..သွားစရာနေရာမရှိဘူးဟုတ်လား

ဟင်း..တော်တော်ရယ်ရတာပဲ

နင့်လိုမိန်းမအတွက်

 သွားစရာနေရာတွေမှပေါလို့

(KTV)ကေတီဗွီတို့၊မာဆက်တို့ 

ကြိုက်တဲ့နေရာကိုသွား

......

သွားစရာနေရာမရှိဘူးဆိုပြီး

ရှိုင်းရဲ့အနားမှာ ကပ်တွယ်ချင်နေတာ

မဟုတ်လား...ကောင်းပြီ

နင်ထွက်မသွားရင် ငါကိုယ်တိုင်နင့်ကို

မောင်းချမယ်...."

ထိုမိန်းမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို

အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားပြီး 

အခန်းတခုချင်းစီကို 

လိုက်ဖွင့်ကြည့်လေတော့တာပဲ။

"အစ်မဘာလုပ်မလို့လဲ.."

ကိုယ်ပိုင်ဇော်တို့ကပါ မနေနိုင်တော့ဘဲ

ထိုအမျိုးသမီးရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်၍

မေးလိုက်ကြလေသည်။

သို့ပေမယ့်ထိုအမျိုးသမီးကတော့

ကိုယ်ပိုင်ဇော်တို့ကိုပါ 

တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုး၍

အမိန့်ပေးသံကြီးနှင့် 

အော်ငေါက်လေတော့သည်။

"နင်တို့အခုချက်ချင်း

ငါ့အရှေ့ကဖယ်ကြစမ်း..

ငါက တစ်ချိန်ကျရင်

ရှိုင်းနဲ့လက်ထပ်မယ့်သူ

ဒီအိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ

နင်တို့အခုငါ့ကို တားရဲကြရင်

အလုပ်ပြုတ်ကြတော့မှ 

လာငိုမပြကြနဲ့နော်...."

သက်လွန်းပို၏မျက်နှာဟာ

တကယ်လုပ်မည့်ပုံဖြစ်နေသောကြောင့်

ပိုင်ဇော်လည်းဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပဲ

အနောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ဇော်တို့အတွက်တော့ မတရားတာကို

မြင်ပေမဲ့ အံကြိတ်၍သာ

ကြည့်နေရတော့သည်။

အရာအားလုံးကို အတွင်းကျကျမသိပဲ

 အပေါ်ယံသာကြည့်ပြီး

တွက်ဆနိုင်သည့်သူတို့အဖို့

ခက်ခက်ခဲခဲရထားခဲ့သာ အလုပ်ကိုတော့

အပြုတ်မခံနိုင်ကြပေ။

သို့ပေမဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုလျက်

ဟိုမိန်းမရိုင်းစိုင်းသမျှကို 

ခံနေရသော ချစ်ပန်းဝေကိုကြည့်ပြီး

သူတို့လည်းထပ်တူ

စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြရသည်။

"ဒီမိန်းမရဲ့ပစ္စည်းတွေထားတဲ့

အခန်းကဘယ်မှာလဲ..

ဟဲ့!!!ငါမေးနေတယ်လေ...ချစ်ပန်းဝေရဲ့

ပစ္စည်းတွေထားတဲ့အခန်းကဘယ်မှာလဲ..."

"ဟို..ဟိုဘက်မှာပါခင်ဗျ...."

ပိုင်ဇော်လည်းမပြောချင်ပေမယ့်

သက်လွန်းပို၏မျက်ဝန်းတွေဟာ

အင်မတန် ကြောက်စရာ

ကောင်းနေသောကြောင့် 

ချစ်ပန်းဝေတို့ သားအမိနေသော

အခန်းကိုညွှန်ပြလိုက်ရလေသည်။

ချစ်ပန်းဝေတို့နေသော အခန်းကိုသိသည်နှင့်

သက်လွန်းပိုသည် အကောက်ကျစ်ဆုံး

မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး

ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ အခန်းတံခါးကို

ဆွဲဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားလေတော့သည်။

သို့ပေမဲ့ ချစ်ပန်းဝေကအရှေ့မှ

ပိတ်၍ ကာပစ်လိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့အစ်မရယ်...

ကျွန်မအမေက ရောဂါသည်ပါရှင်..

ကျေးဇူးပြုပြီးအကြမ်းမဖက်ပါနဲ့...

ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်...."

"ဘာ..ငါကအကြမ်းဖက်တယ်ဟုတ်လား

လဲသေလိုက်ပါလား..."

"အာ့!!!"

"ဟာ..ခင်ဗျားအဲ့လောက်ထိတော့

မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ..."

သက်လွန်းပို၏ တွန်းတိုက်မှုကြောင့်

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့

အရှိန်ဖြင့်လဲကျသွားသော

ချစ်ပန်းဝေကို ပိုင်ဇော်လည်း

ဝင်ထူမိရင်း မနေနိုင်တော့ပဲ

 ဝင်ပြောမိသွားလေသည်။

ကြမ်းပြင်နှင့် ရှက်တိုက်မိသွား၍

ချစ်ပန်းဝေ၏ တံထောင်ဆစ်နှစ်ခုလုံး

သွေးစို့သည်အထိ ပွန်းပဲ့သွားပေမယ့်

သက်လွန်းပိုကတော့ 

အသည်းနှလုံးမရှိသော လူသားအသွင်

ဖန်ဆင်းထားသလား မှတ်ရတဲ့အထိ

ကြမ်းတမ်းသောအကြည့်များနှင့်သာ

ချစ်ပန်းဝေကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီမှာချစ်ပန်းဝေ..နင်ကငါ့ကို

အကြမ်းဖက်တယ်ပြောရအောင်

ဒီကိစ္စတွေအားလုံးကို

ဆိုးရွားစေခဲ့တာဘယ်သူလဲ...

.............

ငါ့ကိုဒီလိုဖြစ်အောင် နင်ပဲလုပ်တာလေ

အခုမှနစ်နာသူပုံစံ

လာပြီးဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့

ငါကဆရာဝန်မို့လို့ အပြစ်မဲ့တဲ့

လူနာတွေကိုသာ သနားတတ်တာ

.........

နင့်လိုမျိုး သူများချစ်သူကြား

အမြင်တွေတိမ်းမှားအောင်လုပ်တဲ့

မိန်းမယုတ်ကိုတော့

ငါမသနားတတ်ဘူးဟဲ့....

..........

ငါနင့်ကိုတစ်ခွန်းပဲပြောမယ်

ငါအကြမ်းပတမ်း

ဆွဲထုတ်တာမခံချင်ရင်

အခုချက်ချင်းနင့်အမေကိုခေါ်ပြီး

ကိုယ့်အထုပ်ကိုယ့်ယူ 

ထွက်သွားလိုက်တော့

...........

ဒါကငါနင့်ကို သက်ညှာပေးလိုက်တာနော်

ငါပြောတဲ့အတိုင်းမလုပ်ရင်တော့

နင့်ဘဝ..ရစရာမရှိအောင်

ငါလုပ်ပြစ်မယ်....

နင့်လို..တောသူမရဲ့ 

တစ်လက်မဉာဏ်လောက်နဲ့

ငါ့ကိုလာမယှဥ်နဲ့....

..........

နင့်ဘဝတစ်ခုလုံးရော

နင့်မိသားစုနဲ့ နင့်ဆွေမျိုးတွေပါမကျန်

အားလုံးပျက်စီးသွားအောင်

ငါလုပ်ပစ်မှာနော်...."

သက်လွန်းပို၏ ခြိမ်းခြောက်မှုဟာ

ချစ်ပန်းဝေ၏ အရိုးခံစိတ်ကလေးကို

အမှန်တကယ်တုန်လှုပ်သွားအောင်

လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"မင်းဘဝ..".."မင်းမိသားစု"ဆိုတဲ့

စကားလုံးကိုသာ စိတ်ထဲတွင်

အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေမိရင်း

 သက်လွန်းပိုအား

လူတစ်ယောက်ဟုမမြင်တော့ဘဲ

နတ်ဆိုးတကောင်ဟုသာ 

ချစ်ချစ်မြင်နေမိတော့သည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသော"မေးခွန်းကို

အကြိမ်ကြိမ်ကိုယ့်ဘာသာ

ပြန်မေးနေမိပေမယ့် 

အဖြေလုံးဝထွက်မလာခဲ့ပေ။

ကံကြမ္မာ၏ လှည့်ကွက်တွေထဲမှာ

အချစ်တစ်ခုကို ကိုးစားပြီး

လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့လမ်းတစ်ခုဟာ

တကယ်တော့ စူးခင်းလမ်းတစ်ခုထက်

မပိုခဲ့ပါလား။

တစ်ချိန်ချိန်မှာဖြစ်လာမှာပဲဆိုတဲ့

မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုတောင်

ကံကြမ္မာကဘာလို့ 

ပေးသနားမှုမပြုရတာလဲ။

အလိုလို မျက်ရည်တွေဝဲတက်လာပြီး

ကြောက်စိတ်ရော၊ရှက်စိတ်ပါ

တစ်ပြိုင်တည်းဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက်

ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ

ဖြစ်လာမိလေသည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘ၀တုန်းက

အဆောင်အတူတူနေတဲ့

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို

မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ယောက်ျားနှင့်

ဖောက်ပြန်သည်ဟုဆိုကာ

ထိုအမျိုးသမီးအဆောင်ရှေ့မှာပဲ

နားမခံသာနိုင်အောင် 

ပြောဆိုပစ်ခဲ့တဲ့အပြင်

လူအများရှေ့မှာ ပါးတွေ၊နားတွေပါ

ချပြီးအရှက်ခွဲခဲ့တာကို

ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

အဲဒီ့အချိန်တုန်းက ချစ်ချစ်ရဲ့သူငယ်ချင်း

အစော်ကားခံခဲ့ရလို့ အဲဒီ့အမျိုးသမီးကို

မုန်းခဲ့ဖူးတယ်။

ချစ်ချစ်ရဲ့သူငယ်ချင်းကို

လူလွတ်ပါဆိုပြီးလိမ်ညာခဲ့တဲ့

အဲဒီ့အမျိုးသားကိုလည်း 

မျက်မုန်းကျိုးခဲ့ဖူးတယ်။

အခုချစ်ချစ်ရဲ့အဖြစ်ကတော့

သိလျှက်နဲ့ ကျူးလွန်ခဲ့မိတဲ့အတွက်

ချစ်ချစ်ဟာ သူများအတွဲကို

ဖြတ်လိုဖျက်ဆီးလုပ်မိတဲ့

ဗီလိန်တစ်ယောက်ပါပဲ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ပြန်ရွံမိတဲ့အထိ

နောင်တရနေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေက

သူများတွေအတွက်တော့

လွယ်လွယ်လေး

နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ရနိုင်ပေမယ့်

ချစ်ချစ်အတွက်တော့ 

နောက်ပြန်ဆုတ်လို့မလွယ်ကူတော့ဘူး။

"ဟဲ့..ငါပြောနေတာကြားလား..

နင့်အမေကိုခေါ်ပြီး

အခုချက်ချင်း

ဒီအိမ်ထဲကနေထွက်သွားတော့...."

"ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်နဲ့

မင်းက သူ့ကိုနှင်ထုတ်နေရတာလဲ!!!"

မောက်မာမှုတွေပြည့်နှက်နေသော

သက်လွန်းပို၏ အော်သံကို

ရှိုင်း၏ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော

ဟိန်းသံကြီးက ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

သက်လွန်းပိုသည်လည်း 

ရိုင်း၏အသံကို ကြားသည်နှင့်

 အသွေးအသားထဲကနေကို

ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

အနက်ရောင်အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနှင့်

လိုက်ဖက်စွာ ရှိုင်း၏

မျက်ဝန်းအကြည့်များသည်

တန်ပြန်၍စူးစိုက်ပြီး

မကြည့်နိုင်လောက်အောင်

စူးရှအေးစက်လွန်းသည်။

ဟိုအရင်ထဲက ပိုပို့အပေါ်

ခံစားချက်ကင်းမဲ့လွန်းတတ်သည့်

သူ့မျက်၀န်းတွေဟာ နှစ်တွေအများကြီး

ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက်မှာတော့

ပို၍စိမ်းကားသွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏နက်မှောင်သော 

မျက်ခုံးတန်းများအောက်က

စိမ်းကားကားမျက်ဝန်းအကြည့်တွေနဲ့တင်

ကလီစာတွေပါ

တုန်တက်လာလောက်သည့်အထိ

ပိုပိုကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ရှိုင်း...ဘယ်ကနေပြန်လာတာလဲ..."

"ငါ့ဘာသာ..ဘယ်ကနေပြန်လာလာပေါ့

မင်းကရော..ဘာကိစ္စငါ့အိမ်မှာ

လာမွှေနေရတာလဲ.."

"ရှိုင်း!!!ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ.."

အပြုအမူတွေနဲ့တင်မက

စကားအသုံးအနှုန်းတွေနဲ့ပါပြန်၍

ထိုးနှက်နေသော ရှိုင်းကြောင့်

ချစ်ပန်းဝေအပါအဝင်

ဘေးနားမှ ဝိုင်းကြည့်နေကြသော

လူတွေအားလုံးကို 

မော်မကြည့်ဝံ့လောက်အောင်

ရှက်သွားမိလေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့မိနစ်ပိုင်းလေးမှာပဲ

ရှိုင်း၏ဇနီးလောင်းဆိုသည့်အာဏာကို

အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးခဲ့ပေမယ့်

အခုတော့ ရှိုင်း၏စကားနဲ့တင်

ကိုယ်က ငပေါကြီးတစ်ယောက်လို

ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်

ဆုပ်ထားမိပြီး မျက်ရည်လေးများဝဲလျက်

အရင်လို ချွဲနွဲ့၍ရမည်အထင်နှင့်

ရှိုင်း၏ သနားညှာတာမှုကို

တောင်းပန်သလို ကြည့်လိုက်ပေမယ့်

ရှိုင်းကတော့ မီးတောက်တော့မလို

စူးရှရှမျက်ဝန်းတွေနဲ့သာ

ကိုယ့်စိတ်ကို အခါခါသတ်နေလေသည်။

"ရှိုင်း!!!

ရှင်တို့ကိစ္စကို..ပိုပိုသိပြီးသွားပြီ....

ပိုပိုလုံးဝလက်မခံနိုင်ဘူး..ရှိုင်းသူနဲ့

ကွာရှင်းလိုက်ပါ..

ရှိုင်းတကယ်ချစ်တာ ပိုပို့ကိုမဟုတ်လား..

ဒီမိန်းမကရှိုင်းကို တမင်မြှူဆွယ်ခဲ့တာ

ရှိုင်းလည်းသူ့ကို ဖိအားပေးခံရလို့

လက်ထပ်လိုက်ရတာမဟုတ်လား..."

"ပိုပို...ငါသူနဲ့လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ

လက်မထပ်သည်ဖြစ်စေ...

မင်းနဲ့ငါကလုံးဝလက်တွဲလို့မရတဲ့

လူနှစ်ယောက်ဆိုတာ ဟိုအရင်တည်းက

ငါတို့တွေသိခဲ့ပြီးသားပါ...

............

အေးစက်သွားတဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို

ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ပြီးနွေးအောင်

လုပ်ချင်နေရတာလဲ..

...........

ငါ့ကိုတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ နိုင်ငံခြားကို

မင်းဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့မင်းသွားခဲ့တာ

မဟုတ်ဘူးလား.....

..….....

မင်းဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို

ငါတစ်ခုမှမတားခဲ့ဘူး...

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့

မင်းစိတ်နဲ့မင်းဘဝကို

မင်းကိုယ်တိုင်ပုံဖော်ခွင့်ရှိတယ်လေ...

...........

အဲဒီလိုပဲ..အခုငါဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့

အရာတစ်ခုကို

မင်းဘာမှဖျက်ဆီးဖို့မကြိုးစားနဲ့

...........

ပိုပို..ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို

ဒီနေရာမှာတင်ပဲ နိဂုံးချုပ်လိုက်ရအောင်

အခုအချိန်ကစပြီးမင်းနဲ့ငါ

ပတ်သက်စရာအကြောင်း

လုံး၀မရှိတော့ဘူး...."

ရှိုင်း၏ယတိပြတ်စကားကြောင့်

ပိုပို၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး 

တုန်လှုပ်သွားပြီ နောက်သို့ခြေတစ်လှမ်း

ဆုတ်မိသွားလေသည်။

အစကတည်းက ကိုယ်ဖက်ကနေပဲ

အတင်းဆွဲထားမိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတပုဒ်ဟာ

အဆုံးသတ်ချိန်ကိုတကယ်ပဲ

ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့။

ပိုပိုသိပါတယ်။

ချစ်ပန်းဝေကြောင့် မဟုတ်လည်း

တစ်ချိန်ချိန်မှာရှိုင်းကပိုပို့ကို

လက်တွဲဖြုတ်သွားမယ်ဆိုတာ

သိပ်သိတာပေါ့။

အဲဒီနေ့ကိုမရောက်ပါစေနဲ့လို့

တစ်ချိန်လုံး ဆုတောင်းနေမိခဲ့ပြီး

ရှိုင်းနဲ့ဝေးရာကိုလည်း ထွက်ပြေးခဲ့မိသလို

သူနဲ့မျက်နှာချင်း မဆိုင်မိအောင်လည်း

အမျိုးမျိုးရှောင်တိမ်းခဲ့မိတယ်။

ကိုယ့်ဘက်ကသာသူ့ကို

နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပုံအပ်ထားပြီး

ချစ်ခဲ့မိပေမဲ့

ပြန်တွေ့တဲ့အချိန် ခဏလေးအတွင်းမှာ

သူ့ရဲ့စကားလုံးတိုင်းနဲ့

ကိုယ့်ကိုနာကျင်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ရှိုင်းဆိုတာ ပိုပို့ရဲ့အချစ်ဦး

ဟိုးအရင်တည်းက ကိုယ့်ဘက်ကနေ

တစ်ဖက်သတ် တိတ်တခိုးချစ်ခဲ့ရသူ။

စူးရှထက်မြတ်လွန်းတဲ့သူ့မျက်ဝန်းတွေ၊

လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်း

လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့တောင်

အရှိန်အဝါတွေပြည့်နှက်နေတဲ့

ယောကျာ်းတစ်ယောက်၊

............

မာနတွေနဲ့ပြည့်နှက်နေသော

 အေးစက်ခက်ထန်တဲ့

နှလုံးသားပိုင်ရှင်မှန်းသိပါလျက်နဲ့

မရရအောင်ချည်းကပ်ခဲ့ပြီး

သူ့အနားကိုရောက်အောင်သွားခဲ့မိတယ်။

...........

ဒါဟာအမှားကြီးတခုဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။

ဒါပေမယ့်ပိုပိုကတော့ 

ရှိုင်းနဲ့ပတ်သက်လာရင်

ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ လုံးဝနောင်တရမယ့်

လူစားမျိုးမဟုတ်ဘူး။***

"ရှိုင်း..ပိုပို့ကိုရိုက်ချင်ရိုက်လို့ရတယ်

ဆဲချင်ဆဲလို့ရတယ်..ဒါပေမဲ့

လမ်းခွဲမယ်ဆိုတဲ့စကားကိုတော့

ဘယ်တော့မှမပြောနဲ့..

ပိုပိုလုံးဝလက်မခံနိုင်ဘူး...

..........

ရှိုင်းသိထားဖို့က

သက်လွန်းပိုဆိုတဲ့မိန်းမဟာ..

အချစ်လည်းကြီးသလို

အမျက်ဒေါသလည်းကြီးတယ်...

.........

ရှိုင်းသာသူ့ကိုရွေးချယ်လိုက်ရင်

ပိုပိုဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို...

သူ့ကိုဒုက္ခရောက်အောင်လုပ်ပစ်မှာ..."

"သက်လွန်းပို...

မင်းကငါ့ကိုလာခြိမ်းခြောက်နေတာပေါ့

...ဟုတ်လား...."

သက်လွန်းပို၏စိန်ခေါ်မှုကြောင့်

ထူထဲလှသောရှိုင်း၏မျက်ခုံးတန်းတွေ

ချက်ချင်းတွန့်ချိုးသွားကာ

ပိုမိုဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ခြိမ်းခြောက်နေတာမဟုတ်ဘူး..

သတိပေးနေတာ...

ရှင်ကမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့

အချစ်ကိုအထင်သေးနေတာပဲ....

...........

ပိုပိုကအခြားမိန်းမတွေလို...

ပေးဆပ်ခြင်းနဲ့ချစ်မဲ့သူမျိုးမဟုတ်ဘူး..

လိုချင်ရင်..တကယ်ရမှကျေနပ်တာ

..........

ကိုမှမရရင်...

သူများလက်ထဲလည်းအပါမခံနိုင်ဘူး..."

"သက်လွန်းပို..မင်းအခုချက်ချင်း

ငါ့အိမ်ထဲကနေထွက်သွားစမ်း!!!.."

အစွမ်းကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော

ရှိုင်း၏ အသံသြသြကြီးကြောင့်

သက်လွန်းပို၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး

တစ်ချက်တုန်တက်သွားပြီး

မျက်ရည်တွေဝဲလာပေမဲ့

ချက်ချင်းပဲဟန်ဆောင်၍

မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားမှာပါ...မောင်းထုတ်စရာ

မလိုပါဘူး..တစ်ခုတော့မှာခဲ့မယ်နော်...

ရှင်ကိုယ်တိုင်..တောကနေ

ခေါ်လာတဲ့..ရှင့်မဟေသီကို 

မျက်စိအောက်က

အပျောက်မခံပဲသေချာစောင့်ကြည့်ထား

.........

မဟုတ်ရင်ပိုပိုဘာလုပ်မိမလဲဆိုတာ

အာမမခံနိုင်ဘူး.."

"သက်လွန်းပို မင်းကဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့

ငါ့ကိုလာခြိမ်းခြောက်နေတာလဲ

ငါ့ကိုသိပ်ကြောက်တတ်တဲ့

ငနဲတကောင်လို့ထင်နေတာလား......"

တဖြည်းဖြည်း ရှေ့တိုးလာသော

ရှိုင်း၏ကိုယ်ဟန်အမူအရာ

တစ်ခုချင်းစီတိုင်းဟာ ရဲတင်းလွန်းနေပြီး

သူ့မျက်နှာအမူအရာဟာလည်း

ခနဲ့နေသောပုံစံမျိုးဖြစ်နေလေသည်။

*မင်းငါ့ကိုတစ်ချက်လာရိုက်ရင်

ငါကအချက်ပေါင်းများစွာ

ပြန်ရိုက်ပစ်မှာပေါ့ဟူသည့်.."

တန်ပြန်ခြိမ်းခြောက်နေသော

အရိပ်အငွေ့ကို

သက်လွန်းပို အတိုင်းသားမြင်လိုက်ရသည်။

အားလုံး၏မျက်ဝန်းအကြည့်အောက်မှာပဲ

ရှိုင်းသည်သက်လွန်းပို၏

အနားသို့တိုးကပ်သွားကာ မဲ့ပြုံးပြုံး၍

လေသံတိုးတိုးလေးနှင့်

သတိပေးစကားဆိုလိုက်လေသည်။

"သက်လွန်းပို...မင်းကငါ့ကိုဘာမှမသိတဲ့

သူငယ်နှပ်စားလေးများ ထင်နေတာလား

မနေ့ညကပဲ ငါအားလုံးစုံစမ်းပြီးသွားပြီ

မင်းနဲ့ ဟိုကောင့်အကြောင်းကို

မကြားချင်မှ အဆုံးပဲ

.........

မင်းလိုမိန်းမမျိုးကို ငါ့အနားမှာ

တစ်သက်လုံးခေါ်ထားရလောက်အောင်

ငါက..ဂျိုထွက်နေတဲ့နွားမဟုတ်ဘူး

..........

မင်းလိုတန်ဖိုးမဲ့နေပြီးသား 

ကျောက်ရိုင်းတုံးကို

ငါ့လက်ထဲမှာထည့်ထားပြီး

တစ်ချိန်လုံး တသသလုပ်နေရအောင်

ငါ့ကို သိပ်အားယားနေတဲ့ကောင်လို့

ထင်နေတာလား.....

...........

ငါ့လူကိုတချက်လာထိရင်

မင်းဘဝကြီးလည်း

ဘယ်လိုစုတ်ပြတ်သတ်သွားမလဲဆိုတာ

အရင်ဆုံး ကြိုတွေးထားလိုက်

............

နှုတ်ဆက်ပါတယ်...ချစ်သူဟောင်းလေး

အိမ်တံခါးက..မင်းရှေ့တည့်တည့်မှာပါ

အချိန်မရွေးပြန်လို့ရပါတယ်...."

ပြောချင်တာပြောပြီးသည်နှင့်

ရှိုင်းသည် အနောက်သို့

ခြေလှမ်းပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး

ချစ်ပန်းဝေကို ဆွဲခေါ်ကာ

အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်၍

တံခါးကိုဒုန်းကနဲမြည်အောင်

ပိတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သက်လွန်းပိုတစ်ယောက်ကတော့

မတ်တပ်ရပ်နေရင်းမှ မခံချင်စိတ်ကြောင့်

မျက်ရည်တွေပိုးပိုးပေါက်ပေါက်

ကျလာပြီး အံကိုဖိကြိတ်လျက်

အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

တိတ်ဆိတ်နေသောရှိုင်း၏

အခန်းလေးထဲ၌ ရှိုင်း၏ကုတင်ပေါ်တွင် 

ချစ်ချစ်ဘာအသံမျှ

မထွက်မိအောင်နေရင်း

ခန္ဓာကိုယ်ကိုအတက်နိုင်ဆုံးကြုံ့၍

ထိုင်နေမိသည်။

ရှိုင်းကတော့ အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ

လသာဆောင်ကိုထွက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က

ဝရန်တာလက်ရန်းကို 

ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ဆေးလိပ်ကိုသာ

တစ်ချက်ပြီးတချက် 

ဖွာရှိုက်နေလေသည်။

နွေးထွေးကျယ်ပြန့်သောသူ့ကျောပြင်ကို

ချစ်ချစ်ငေးကြည့်နေမိတာကိုတော့

သူသိလိမ့်မယ်မထင်ပါဘူး။

ရှိုင်းဘာကြောင့်တိတ်ဆိတ်နေသလဲ

ကျွန်မမသိပေမယ့် သူတစ်ခုခုကို

မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာတော့သေချာတယ်။

ပွန်းပဲ့သွား၍ တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေတဲ့

တံတောင်ဆစ်မှ ဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်ပြီး

ချစ်ချစ်တိတ်တဆိတ်

မျက်ရည်ကျနေမိသည်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်းမေးခွန်းပေါင်း

များစွာပြန်မေးနေမိတယ်။

*ငါဘာကြောင့် ကိုယ်နဲ့

မသင့်တော်တဲ့နေရာမှာ

ရောက်နေရတာလဲ....

ဘာကြောင့်များ..ကိုယ့်အဆင့်အတန်းနဲ့

ထပ်တူမကြတဲ့...မြင့်မားတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ

နေချင်နေရတာလဲ...*

စိတ်ကတော့

ကိုယ်နဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့နေရာကနေ

ထွက်ပြေးချင်နေမိပေမယ့်...

နှလုံးသားကတော့ တုံ့ဆိုင်းနေမိလို့

ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိပ်မုန်းတာပဲ။

"မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား..."

စိုးရိမ်တကြီးမေးလာသည့်သူ့အသံကြောင့်

ချစ်ချစ်သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့အကြည့်ချင်း

ဆုံသွားတဲ့အခိုက်မှာ 

မဖြစ်နိုင်မှန်းသိပေမယ့် အဖြေတစ်ခုကို

လိုက်ရှာဖွေကြည့်လိုက်မိတယ်။

သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ

ချစ်ချစ်အတွက်စာနာမှုတွေ၊

သနားညှာတာမှုတွေရှိနေပေမယ့်

ချစ်ချစ်လိုချင်တဲ့ အရာတစ်ခုတော့

ပျောက်ဆုံးနေမြဲပါပဲ။

အခုအချိန်မျိုးမှာ တကယ်ချစ်လို့

လက်ထပ်ထားကြတဲ့

 ဇနီးမောင်နှံသာဆိုရင်

ချစ်ချစ်နာကျင်ရင် သူလည်းနာသလို

ခံစားနေရမယ်ထင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရှိုင်းရဲ့မျက်ဝန်းတွေကတော့

ချစ်ခြင်းတရားနဲ့သံယောဇဉ်တွေ

ကင်းမဲ့နေပြီး အပေါ်ယံ

စိုးရိမ်မှု သက်သက်သာဖြစ်နေကြောင်း

အထင်အရှားကိုပေါ်လွင်နေတယ်။

*ချစ်ချစ်တစ်ခုတော့သိလိုက်ရပါတယ်..*

*ရှိုင်းဟာ...သူနဲ့စေ့စပ်ထားခဲ့တဲ့

အမျိုးသမီးကိုလည်း 

ဘယ်တုန်းကမှမချစ်ခဲ့သလို...

..........

သူနဲ့လက်ထပ်ထားတဲ့

ချစ်ချစ်အပေါ်မှာလည်း 

ဘာခံစားချက်မှာရှိပုံမပေါ်ပါဘူး...*

"မင်းရဲ့လက်က သွေးတောင်စို့နေတယ်..

ဆေးခန်းပြမလား...

ငါဝေယံကိုလှမ်းခေါ်ပြီး...

မင်းကိုဆေးခန်းလိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ကိစ္စတွေအားလုံးက

 သူ့ကြောင့်ဖြစ်သွားခဲ့ပေမယ့်

ဆေးခန်းလိုက်ပို့တာကိုတောင်

အခြားသူကို 

အကူအညီတောင်းမယ်တဲ့လေ။

ချစ်ချစ် ခေါင်းခါလိုက်မိပါတယ်။

"ရပါတယ်...

ဒီလောက်ကတော့ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အရက်ပျံနဲ့

သန့်လိုက်ပြီး ဆေးထည့်လိုက်ပါ့မယ်...

ကျွန်မ ကိုယ့်အခန်းကိုပြန်တော့မယ်...."

"ဟာနေဦးလေ..."

ချစ်ချစ်၏လက်ကိုသူက

လှမ်းဆွဲလိုက်သောကြောင့် 

ပြန်ကြည့်လိုက်မိ‌လေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပခုံးနှစ်ဘက်ကိုပါ

ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော

 အထိအတွေ့နွေးနွေးကြောင့်

ခန္ဓာကိုယ်ကတောင့်တောင့်ကြီး

ဖြစ်သွားမိချိန် သူကချစ်ချစ်ကို

ကုတင်ပေါ်မှာပြန်ထိုင်စေလိုက်လေသည်။

ချစ်ချစ်လည်းဘာစကားတစ်ခွန်းမှ

မဆိုနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားပြီး

သူ့ကိုသာတွေငေး၍ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒီနေရာမှာပဲထိုင်စောင့်နေ...

ကိုယ်အရက်ပျံရယ်

လိမ်းဆေးရယ်သွားယူလာခဲ့မယ်..."

ချစ်ချစ်ခေါင်းမငြိမ့်မိပေမယ့်

ခေါင်းလည်းမခါမိပေ။

သူသွားရာခြေလှမ်းတိုင်းကိုသာ

ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကြည့်နေမိသည်။

အခန်းထဲမှထွက်သွားပြီး

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲမှာတော့ ဂွမ်းထုပ်ကလေးရယ်၊

အရက်ပျံပုလင်းလေးနဲ့

အနာကျက်လိမ်းဆေးကို

ကိုင်လာသည်။

"လက်လေးကို

နည်းနည်းကွေးထားလိုက်..

ကိုယ်ဆေးထည့်ပေးမယ်..

စပ်ရင်ပြောနော်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

သူခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို

ကွေးလိုက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်မိသည်။

ချစ်ချစ်ကတော့ကုတင်ပေါ်မှာ

ထိုင်နေပေမယ့် သူကတော့

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခံလျက်

ချစ်ချစ်၏အနာကို ဂွမ်းစလေးနှင့်

အသာအယာသန့်ရှင်းပေးလာသည်။

"အား!!!"

"ဟင်..စပ်သွားတာလား...

ကိုယ်နည်းနည်းကြမ်းသွားတယ်ထင်တယ်

ဖြည်းဖြည်းလေးလုပ်ပေးမယ်နော်..."

နူးညံ့ငြင်သာလွန်းသော

သူ့စကားသံလေးကြောင့် 

မျက်ရည်ဝဲသွားမိသလို 

တစ်ပြိုင်နက်ထဲမှာ ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

ချစ်ချစ်က အရက်ပျံကြောင့်

စပ်ပြီးအော်လိုက်မိသည့်အတွက်

ဆေးလိမ်းပေးနေသော

သူ့ရဲ့လက်ကလေးတွေဟာ 

ပုံမှန်ထက် ပိုနှေးသွားပြီး

 ပိုပြီးလည်း ညင်သာလာသည်။

*နဂိုကလက်လွှတ်ဖို့

ဆုံးဖြတ်ထားမိပေမယ့်

ယခုတော့ အရူးမလေးချစ်ပန်းဝေဟာ

သူ့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုလေးနဲ့တင်

ကျေနပ်မိရပြန်ပါပြီ...

.........

သူ့အချစ်ကိုမရနိုင်ပေမယ့်...

သူ့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေကိုရရုံနဲ့တင်

ချစ်ချစ်ရဲ့ဘဝဟာ 

တင်းတိမ်သွားမိတဲ့အထိပေါ့...*

"ပြီးသွားပြီ...ပွန်းထားတာက

နည်းနည်းများနေတော့...

သေချာတော့ဂရုစိုက်ရမယ်နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..ဒါဆိုရင်

ကျွန်မကိုယ့်အခန်းကိုပြန်တော့မယ်နော်..."

"ဟာ..နေဦးလေမင်းကိုငါ

ပြောစရာရှိသေးတယ်..."

"ဘာပြောစရာရှိတာလဲ..."

ချစ်ချစ်က ပြန်မေးလိုက်တော့

ရိုင်းဟာသူ့ရဲ့နားထင်ကို

လက်ညှိုးနဲ့ထောက်ပြီး တစ်ခုခုကို

သေချာစဉ်းစားနေလေသည်။

ပြီးနောက်ချစ်ချစ်ကို

 သေချာပြန်ကြည့်လာကာ...

"ကိုယ်မနက်ဖြန်..တောင်ကြီးကို

ရိုက်ကူးရေးရှိလို့သွားရမယ်..

မင်းလည်းကိုယ်နဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်..."

"ဟမ်...ဘာဖြစ်လို့ကျွန်မလိုက်ခဲ့ရမှာလဲ..."

"ပိုပိုက..သိပ်ပြီးကျေနပ်သေးပုံမရဘူး

မင်းကို သူပြဿနာထပ်ရှာနိုင်တယ်..

အဲဒီတော့..မင်းငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့လိုက်

ဒါဆိုရင်..မင်းအန္တရာယ်မရှိအောင်

ငါလည်းစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တာပေါ့

.......

မင်းတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်

ငါ့ကြောင့်လို့အပြောမခံနိုင်ဘူး...

မင်းအမေကိုတော့

ငါ့အမေတို့အိမ်မှာပဲ 

အပ်ထားခဲ့လိုက်မယ်

.........

မင်းအမေရဲ့ရောဂါကို 

သမားတော်ကြီးတွေနဲ့ သေချာလေး

ပြပေးဖို့ပါ ငါမှာခဲ့လိုက်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့အမေက

ကျွန်မ..မရှိရင်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ..

မင်းအမေကမင်းကိုလည်း

သူ့သမီးလို့မှတ်မိနေတာမှမဟုတ်ပဲ...

အနေများလို့မင်းကို

ခင်တွယ်နေရုံသက်သက်ပဲ...

.........

ဘာမှမပြောနဲ့တော့ကွာ

ကိုယ်လိုက်ဆိုရင်..လိုက်ခဲ့ရမယ်

အခုတော့ပြန်နားလိုက်တော့...

ညကျရင်အဝတ်တွေ

သေချာထုတ်ပိုးထား...ရိုက်ကူးရေးက

နည်းနည်းကြာမှာဆိုတော့

အဝတ်အစားကို

များများလေးထည့်ထား..ကြားလား.."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..ကျွန်မသွားတော့မယ်.."

ချစ်ချစ်ကိုကာကွယ်ပေးချင်တဲ့

စိတ်ရင်းလေးပါနေပေမယ့်

လေသံကတော့အထက်စီးကပါပဲ။

ချစ်ချစ်ကတော့ သူဘာပြောပြော

ခေါင်းညိတ်ရုံသာရှိတော့တာပေါ့။

(အခန်း..၂၄ဆက်ရန်)

(မနက်ဖြန်တင်ပေးမယ်နော်

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ဒီတစ်ခါတော့ updateစောင့်ရတာ

တော်တော်ကြာသွားမယ်ထင်ပါတယ်

အခုထိမ‌မေ့ပဲဖတ်ဖို့ စောင့်ပေးနေကြသူတွေ

ရှိရင်တော့ ဝေဝေက

ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်လို့

ပြောချင်ပါတယ်

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

Unicode/Zawgyi 🚩 

🌺အခန္း(၂၃)

🌺ေမာင့္အသဲႏုႏုမေလးပန္ဖို႔ယူ🌺

"ေအာက္တန္းက်တဲ့မိန္းမ

နင့္မွာယူစရာေယာက္်ား

အဲ့ဒီေလာက္ပဲရွားေနသလား...ဟမ္!!!

နင္ဘာလို႔ရႈိင္းကိုလုယူရတာလဲ

နင္ဘာလို႔ရႈိင္းကို ျမႇဴဆြယ္ရတာလဲ..."

ခ်စ္ခ်စ္၏ဂုဏ္သိကၡာကို

ေစာ္ကားေနေသာ

ထိုမိန္းမ၏စကားေတြဟာ

အလြန္အသည္းနာစရာ

ေကာင္းလြန္းလွသည္။

သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာ 

မုန္းတီးမႈေတြႏွင့္သာ

ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး 

ခ်စ္ခ်စ္၏မ်က္ဝန္းမ်ားကေတာ့

သိမ္ငယ္မႈ ရွက္႐ြံ႕မႈေတြသာ

ကြန္းခိုလာေလသည္။

ထိုမိန္းမ၏စြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္

နားထဲသို႔သံရည္ပူႏွင့္

ေလာင္းခ်ေနသလိုကို

ပူေလာင္လာသည္။

ျငင္းဆန္ဖို႔ေတာင္ ခြန္အားေတြ

ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလိုပါပဲ။

ေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ခါ၍

ကိုယ့္ရဲ႕သိကၡာ လက္က်န္ေလးကို

အဖတ္ဆယ္ေနမိသည္။

ဘာစကားမွျပန္မေျပာႏိုင္‌ေလာက္ေအာင္

တုန္လႈပ္ေနသည့္ ခ်စ္ခ်စ္ကို

ထိုမိန္းမကေတာ့ မဲ့ၿပဳံးၿပဳံး၍

ေလွာင္ရယ္လိုက္ကာ 

ခ်စ္ခ်စ္၏လက္ေကာက္ဝတ္ကေနဆြဲၿပီး

အခန္းအျပင္သို႔ဆြဲထုတ္ေလသည္။

"ရွင္ ဘာလုပ္တာလဲ..."

"ဘာလုပ္တာလဲဟုတ္လား...

ရႈိင္းရဲ႕အိမ္က နင့္လို

မေကာင္းတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္

ရွိသင့္တဲ့ေနရာမဟုတ္ဘူး

ရႈိင္းကငါနဲ႔ေစ့စပ္ထားတဲ့ေယာက္်ားဟဲ့

........

ဟင္း...လူၾကည့္ေတာ့႐ိုးမလိုပုံနဲ႔

အက်င့္စ႐ိုက္ကေတာ့ 

ေတာသူဆိုတဲ့အတိုင္း 

ေတာ္ေတာ္နိမ့္က်တာပဲ...

......

ရႈိင္းလိုလူကိုေတာင္

ျမႇဴဆြယ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့

နင္ကငါထင္သလို ေပါ့ေသးေသးေတာ့

မဟုတ္ေလာက္ဘူး..."

"ရွင့္စကားေတြကို..ရပ္လိုက္ေတာ့ေနာ္

ကြၽန္မက ရွင္ထင္ေနသလို

ရႈိင္းကိုျမႇဴဆြယ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး

အေျခအေနအရ ကြၽန္မတို႔

လက္ထပ္လိုက္ရတာ

.............

ဒါကိုရႈိင္းလည္းသိတယ္

ရွင္မယုံရင္ ရႈိင္းကိုကိုယ္တိုင္

သြားေမးၾကည့္လိုက္...."

"ေတာ္စမ္းပါ..

ဘာမွသြားေမးေနစရာမလိုဘူး

ေႁမြေႁမြခ်င္း ေျချမင္ၿပီးသားဟဲ့...

ဒီ႐ုံျမင္လို႔ ဒီၿခဳံထြင္တာကို

ငါကမသိႏိုင္ရေလာက္ေအာင္

တုံးအေနတယ္လို႔ ထင္ေနတာလား...

.........

ဒီမွာ..ရႈိင္းနဲ႔ ငါ့ကနင့္လိုမ်ိဳး

မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဆုံခဲ့တာမဟုတ္ဘူးဟဲ့!!!

ငါတို႔ရဲ႕ခ်စ္သူသက္တမ္းက

ေလးႏွစ္ရွိၿပီ..ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က

တစ္ခ်ိန္မွာေသခ်ာေပါက္

လက္ထပ္မယ့္သူေတြ....

...........

အခုနင့္ေၾကာင့္...အားလုံးပ်က္စီးသြားရၿပီ

နင္ဘယ္လိုျပန္ေလ်ာ္ေပးမွာလဲ

နင္ဘယ္လိုျပန္လုပ္ေပးမွာလဲ...

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ေစ့စပ္ထားတဲ့ကိစၥကို

ေဆြမ်ိဳးေတြ၊မိတ္ေဆြေတြအားလုံး

သိထားၿပီးသား...

........

နင့္လိုဘာမဟုတ္တဲ့ မိန္းမေၾကာင့္

အရာအားလုံးပ်က္စီးသြားရတာမ်ိဳး

ငါအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး..ရွင္းလား"

ခ်စ္ခ်စ္၏မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို

လက္ညႇိဳးႏွင့္ထိုးကာ 

ဆုံးရႈံးသြားတာေတြအတြက္ 

ေလ်ာ္ေၾကးျပန္ေတာင္းသလို 

လာေျပာေနေပမယ့္ 

ခ်စ္ခ်စ္ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မွာလဲ။

ျဖစ္လာသမွ်အက်ိဳးဆက္ေတြအားလုံးကို

ခ်စ္ခ်စ္ဖန္တီးခဲ့တာမွမဟုတ္ပဲ

ကံၾကမၼာကသာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ

ျဖစ္လာေစခဲ့တာ။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုေျပာျပန္ရင္လည္း

ခ်စ္ခ်စ္ကိုဘယ္သူမွ

ယုံၾကမွာမဟုတ္ဘူး။

သူတို႔အားလုံးရဲ႕အျမင္မွာ ခ်စ္ခ်စ္ဟာ

ဟိုးေျမႀကီးထဲကေန အျမင့္ကို

ေရာက္တဲ့အထိ တြယ္တက္ခ်င္ေနတဲ့

ႏြယ္ပင္ေလးတစ္ပင္လို႔ 

သူတို႔သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီးမွေတာ့

ဒီနိမ့္က်တဲ့ႏြယ္ပင္ေလးရဲ႕

ျငင္းဆိုခ်က္ကိုလည္း သူတို႔

ဘယ္လက္ခံပါ့မလဲ။

"ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္

ကြၽန္မမရည္႐ြယ္ခဲ့ပါဘူး...

ကြၽန္မတကယ္ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္..."

"ေတာင္းပန္တယ္ဟုတ္လား...

အဲဒီေတာ့ ငါကခြင့္လႊတ္ေပးရမွာလား..

စဥ္းစားေလ...နင့္မွာအရွက္တရားရွိေသးရင္

အခုခ်က္ခ်င္း ဒီအိမ္ကေန

ထြက္သြားလိုက္ေတာ့...

ငါနင့္ကိုလုံးဝမျမင္ခ်င္ဘူး..."

ထြက္သြားရမည္တဲ့။

ခ်စ္ခ်စ္ကဘယ္ကို ထြက္သြားရမွာလဲ။

ရန္ကုန္မွာခ်စ္ခ်စ္သိတဲ့သူ ရွိမွမရွိပဲ။

ထိုအမ်ိဳးသမီးကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္

ခ်စ္ခ်စ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိေလသည္။

"ကြၽန္မမွာ သြားစရာေနရာမရွိဘူး

က်မေတာင္းပန္ပါတယ္...

ကြၽန္မကိုထြက္မသြားခိုင္းပါနဲ႔..."

"ဘာ..သြားစရာေနရာမရွိဘူးဟုတ္လား

ဟင္း..ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတာပဲ

နင့္လိုမိန္းမအတြက္

 သြားစရာေနရာေတြမွေပါလို႔

(KTV)ေကတီဗြီတို႔၊မာဆက္တို႔ 

ႀကိဳက္တဲ့ေနရာကိုသြား

......

သြားစရာေနရာမရွိဘူးဆိုၿပီး

ရႈိင္းရဲ႕အနားမွာ ကပ္တြယ္ခ်င္ေနတာ

မဟုတ္လား...ေကာင္းၿပီ

နင္ထြက္မသြားရင္ ငါကိုယ္တိုင္နင့္ကို

ေမာင္းခ်မယ္...."

ထိုမိန္းမသည္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို

အိမ္ထဲသို႔ဝင္သြားၿပီး 

အခန္းတခုခ်င္းစီကို 

လိုက္ဖြင့္ၾကည့္ေလေတာ့တာပဲ။

"အစ္မဘာလုပ္မလို႔လဲ.."

ကိုယ္ပိုင္ေဇာ္တို႔ကပါ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ

ထိုအမ်ိဳးသမီးေရွ႕မွာ ပိတ္ရပ္၍

ေမးလိုက္ၾကေလသည္။

သို႔ေပမယ့္ထိုအမ်ိဳးသမီးကေတာ့

ကိုယ္ပိုင္ေဇာ္တို႔ကိုပါ 

တြန္းထုတ္လိုက္ၿပီး လက္ညႇိဳးထိုး၍

အမိန႔္ေပးသံႀကီးႏွင့္ 

ေအာ္ေငါက္ေလေတာ့သည္။

"နင္တို႔အခုခ်က္ခ်င္း

ငါ့အေရွ႕ကဖယ္ၾကစမ္း..

ငါက တစ္ခ်ိန္က်ရင္

ရႈိင္းနဲ႔လက္ထပ္မယ့္သူ

ဒီအိမ္ပိုင္ရွင္ျဖစ္လာမယ့္သူပဲ

နင္တို႔အခုငါ့ကို တားရဲၾကရင္

အလုပ္ျပဳတ္ၾကေတာ့မွ 

လာငိုမျပၾကနဲ႔ေနာ္...."

သက္လြန္းပို၏မ်က္ႏွာဟာ

တကယ္လုပ္မည့္ပုံျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္

ပိုင္ေဇာ္လည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ

အေနာက္သို႔ဆုတ္လိုက္ရေလသည္။

ပိုင္ေဇာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မတရားတာကို

ျမင္ေပမဲ့ အံႀကိတ္၍သာ

ၾကည့္ေနရေတာ့သည္။

အရာအားလုံးကို အတြင္းက်က်မသိပဲ

 အေပၚယံသာၾကည့္ၿပီး

တြက္ဆႏိုင္သည့္သူတို႔အဖို႔

ခက္ခက္ခဲခဲရထားခဲ့သာ အလုပ္ကိုေတာ့

အျပဳတ္မခံႏိုင္ၾကေပ။

သို႔ေပမဲ့ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုလ်က္

ဟိုမိန္းမ႐ိုင္းစိုင္းသမွ်ကို 

ခံေနရေသာ ခ်စ္ပန္းေဝကိုၾကည့္ၿပီး

သူတို႔လည္းထပ္တူ

စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရသည္။

"ဒီမိန္းမရဲ႕ပစၥည္းေတြထားတဲ့

အခန္းကဘယ္မွာလဲ..

ဟဲ့!!!ငါေမးေနတယ္ေလ...ခ်စ္ပန္းေဝရဲ႕

ပစၥည္းေတြထားတဲ့အခန္းကဘယ္မွာလဲ..."

"ဟို..ဟိုဘက္မွာပါခင္ဗ်...."

ပိုင္ေဇာ္လည္းမေျပာခ်င္ေပမယ့္

သက္လြန္းပို၏မ်က္ဝန္းေတြဟာ

အင္မတန္ ေၾကာက္စရာ

ေကာင္းေနေသာေၾကာင့္ 

ခ်စ္ပန္းေဝတို႔ သားအမိေနေသာ

အခန္းကိုၫႊန္ျပလိုက္ရေလသည္။

ခ်စ္ပန္းေဝတို႔ေနေသာ အခန္းကိုသိသည္ႏွင့္

သက္လြန္းပိုသည္ အေကာက္က်စ္ဆုံး

မဲ့ၿပဳံးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္ၿပီး

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပဲ အခန္းတံခါးကို

ဆြဲဖြင့္ဖို႔ ႀကိဳးစားေလေတာ့သည္။

သို႔ေပမဲ့ ခ်စ္ပန္းေဝကအေရွ႕မွ

ပိတ္၍ ကာပစ္လိုက္သည္။

"မလုပ္ပါနဲ႔အစ္မရယ္...

ကြၽန္မအေမက ေရာဂါသည္ပါရွင္..

ေက်းဇူးျပဳၿပီးအၾကမ္းမဖက္ပါနဲ႔...

ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္...."

"ဘာ..ငါကအၾကမ္းဖက္တယ္ဟုတ္လား

လဲေသလိုက္ပါလား..."

"အာ့!!!"

"ဟာ..ခင္ဗ်ားအဲ့ေလာက္ထိေတာ့

မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ..."

သက္လြန္းပို၏ တြန္းတိုက္မႈေၾကာင့္

ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔

အရွိန္ျဖင့္လဲက်သြားေသာ

ခ်စ္ပန္းေဝကို ပိုင္ေဇာ္လည္း

ဝင္ထူမိရင္း မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ

 ဝင္ေျပာမိသြားေလသည္။

ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ ရွက္တိုက္မိသြား၍

ခ်စ္ပန္းေဝ၏ တံေထာင္ဆစ္ႏွစ္ခုလုံး

ေသြးစို႔သည္အထိ ပြန္းပဲ့သြားေပမယ့္

သက္လြန္းပိုကေတာ့ 

အသည္းႏွလုံးမရွိေသာ လူသားအသြင္

ဖန္ဆင္းထားသလား မွတ္ရတဲ့အထိ

ၾကမ္းတမ္းေသာအၾကည့္မ်ားႏွင့္သာ

ခ်စ္ပန္းေဝကို ၾကည့္လိုက္ေလသည္။

"ဒီမွာခ်စ္ပန္းေဝ..နင္ကငါ့ကို

အၾကမ္းဖက္တယ္ေျပာရေအာင္

ဒီကိစၥေတြအားလုံးကို

ဆိုး႐ြားေစခဲ့တာဘယ္သူလဲ...

.............

ငါ့ကိုဒီလိုျဖစ္ေအာင္ နင္ပဲလုပ္တာေလ

အခုမွနစ္နာသူပုံစံ

လာၿပီးဟန္ေဆာင္မေနပါနဲ႔

ငါကဆရာဝန္မို႔လို႔ အျပစ္မဲ့တဲ့

လူနာေတြကိုသာ သနားတတ္တာ

.........

နင့္လိုမ်ိဳး သူမ်ားခ်စ္သူၾကား

အျမင္ေတြတိမ္းမွားေအာင္လုပ္တဲ့

မိန္းမယုတ္ကိုေတာ့

ငါမသနားတတ္ဘူးဟဲ့....

..........

ငါနင့္ကိုတစ္ခြန္းပဲေျပာမယ္

ငါအၾကမ္းပတမ္း

ဆြဲထုတ္တာမခံခ်င္ရင္

အခုခ်က္ခ်င္းနင့္အေမကိုေခၚၿပီး

ကိုယ့္အထုပ္ကိုယ့္ယူ 

ထြက္သြားလိုက္ေတာ့

...........

ဒါကငါနင့္ကို သက္ညႇာေပးလိုက္တာေနာ္

ငါေျပာတဲ့အတိုင္းမလုပ္ရင္ေတာ့

နင့္ဘဝ..ရစရာမရွိေအာင္

ငါလုပ္ျပစ္မယ္....

နင့္လို..ေတာသူမရဲ႕ 

တစ္လက္မဉာဏ္ေလာက္နဲ႔

ငါ့ကိုလာမယွဥ္နဲ႔....

..........

နင့္ဘဝတစ္ခုလုံးေရာ

နင့္မိသားစုနဲ႔ နင့္ေဆြမ်ိဳးေတြပါမက်န္

အားလုံးပ်က္စီးသြားေအာင္

ငါလုပ္ပစ္မွာေနာ္...."

သက္လြန္းပို၏ ၿခိမ္းေျခာက္မႈဟာ

ခ်စ္ပန္းေဝ၏ အ႐ိုးခံစိတ္ကေလးကို

အမွန္တကယ္တုန္လႈပ္သြားေအာင္

လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။

"မင္းဘဝ..".."မင္းမိသားစု"ဆိုတဲ့

စကားလုံးကိုသာ စိတ္ထဲတြင္

အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရ႐ြတ္ေနမိရင္း

 သက္လြန္းပိုအား

လူတစ္ေယာက္ဟုမျမင္ေတာ့ဘဲ

နတ္ဆိုးတေကာင္ဟုသာ 

ခ်စ္ခ်စ္ျမင္ေနမိေတာ့သည္။

"ဘာလုပ္ရမလဲဆိုေသာ"ေမးခြန္းကို

အႀကိမ္ႀကိမ္ကိုယ့္ဘာသာ

ျပန္ေမးေနမိေပမယ့္ 

အေျဖလုံးဝထြက္မလာခဲ့ေပ။

ကံၾကမၼာ၏ လွည့္ကြက္ေတြထဲမွာ

အခ်စ္တစ္ခုကို ကိုးစားၿပီး

ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့လမ္းတစ္ခုဟာ

တကယ္ေတာ့ စူးခင္းလမ္းတစ္ခုထက္

မပိုခဲ့ပါလား။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာျဖစ္လာမွာပဲဆိုတဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးတစ္ခုေတာင္

ကံၾကမၼာကဘာလို႔ 

ေပးသနားမႈမျပဳရတာလဲ။

အလိုလို မ်က္ရည္ေတြဝဲတက္လာၿပီး

ေၾကာက္စိတ္ေရာ၊ရွက္စိတ္ပါ

တစ္ၿပိဳင္တည္းျဖစ္ေပၚလာၿပီးေနာက္

ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ အားမလိုအားမရ

ျဖစ္လာမိေလသည္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက

အေဆာင္အတူတူေနတဲ့

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို

မိန္းမတစ္ေယာက္က သူ႔ေယာက္်ားႏွင့္

ေဖာက္ျပန္သည္ဟုဆိုကာ

ထိုအမ်ိဳးသမီးအေဆာင္ေရွ႕မွာပဲ

နားမခံသာႏိုင္ေအာင္ 

ေျပာဆိုပစ္ခဲ့တဲ့အျပင္

လူအမ်ားေရွ႕မွာ ပါးေတြ၊နားေတြပါ

ခ်ၿပီးအရွက္ခြဲခဲ့တာကို

ကိုယ္တိုင္ျမင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ခ်စ္ခ်စ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း

အေစာ္ကားခံခဲ့ရလို႔ အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးကို

မုန္းခဲ့ဖူးတယ္။

ခ်စ္ခ်စ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကို

လူလြတ္ပါဆိုၿပီးလိမ္ညာခဲ့တဲ့

အဲဒီ့အမ်ိဳးသားကိုလည္း 

မ်က္မုန္းက်ိဳးခဲ့ဖူးတယ္။

အခုခ်စ္ခ်စ္ရဲ႕အျဖစ္ကေတာ့

သိလွ်က္နဲ႔ က်ဴးလြန္ခဲ့မိတဲ့အတြက္

ခ်စ္ခ်စ္ဟာ သူမ်ားအတြဲကို

ျဖတ္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္မိတဲ့

ဗီလိန္တစ္ေယာက္ပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ ျပန္႐ြံမိတဲ့အထိ

ေနာင္တရေနမိတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီအရာေတြက

သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့

လြယ္လြယ္ေလး

ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႔ရႏိုင္ေပမယ့္

ခ်စ္ခ်စ္အတြက္ေတာ့ 

ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႔မလြယ္ကူေတာ့ဘူး။

"ဟဲ့..ငါေျပာေနတာၾကားလား..

နင့္အေမကိုေခၚၿပီး

အခုခ်က္ခ်င္း

ဒီအိမ္ထဲကေနထြက္သြားေတာ့...."

"ဘယ္သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔

မင္းက သူ႔ကိုႏွင္ထုတ္ေနရတာလဲ!!!"

ေမာက္မာမႈေတြျပည့္ႏွက္ေနေသာ

သက္လြန္းပို၏ ေအာ္သံကို

ရႈိင္း၏ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ေသာ

ဟိန္းသံႀကီးက ဖုံးလႊမ္းသြားေလသည္။

သက္လြန္းပိုသည္လည္း 

႐ိုင္း၏အသံကို ၾကားသည္ႏွင့္

 အေသြးအသားထဲကေနကို

ထိတ္လန႔္သြားေလသည္။

အေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

အနက္ေရာင္အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံႏွင့္

လိုက္ဖက္စြာ ရႈိင္း၏

မ်က္ဝန္းအၾကည့္မ်ားသည္

တန္ျပန္၍စူးစိုက္ၿပီး

မၾကည့္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္

စူးရွေအးစက္လြန္းသည္။

ဟိုအရင္ထဲက ပိုပို႔အေပၚ

ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့လြန္းတတ္သည့္

သူ႔မ်က္၀န္းေတြဟာ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး

ခြဲခြာခဲ့ရၿပီးေနာက္မွာေတာ့

ပို၍စိမ္းကားသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။

သူ၏နက္ေမွာင္ေသာ 

မ်က္ခုံးတန္းမ်ားေအာက္က

စိမ္းကားကားမ်က္ဝန္းအၾကည့္ေတြနဲ႔တင္

ကလီစာေတြပါ

တုန္တက္လာေလာက္သည့္အထိ

ပိုပိုေၾကာက္႐ြံ႕ေနမိသည္။

"ရႈိင္း...ဘယ္ကေနျပန္လာတာလဲ..."

"ငါ့ဘာသာ..ဘယ္ကေနျပန္လာလာေပါ့

မင္းကေရာ..ဘာကိစၥငါ့အိမ္မွာ

လာေမႊေနရတာလဲ.."

"ရႈိင္း!!!ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ.."

အျပဳအမူေတြနဲ႔တင္မက

စကားအသုံးအႏႈန္းေတြနဲ႔ပါျပန္၍

ထိုးႏွက္ေနေသာ ရႈိင္းေၾကာင့္

ခ်စ္ပန္းေဝအပါအဝင္

ေဘးနားမွ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကေသာ

လူေတြအားလုံးကို 

ေမာ္မၾကည့္ဝံ့ေလာက္ေအာင္

ရွက္သြားမိေလသည္။

ၿပီးခဲ့တဲ့မိနစ္ပိုင္းေလးမွာပဲ

ရႈိင္း၏ဇနီးေလာင္းဆိုသည့္အာဏာကို

အစြမ္းကုန္ထုတ္သုံးခဲ့ေပမယ့္

အခုေတာ့ ရႈိင္း၏စကားနဲ႔တင္

ကိုယ္က ငေပါႀကီးတစ္ေယာက္လို

ျဖစ္သြားခဲ့ေလၿပီ။

လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္

ဆုပ္ထားမိၿပီး မ်က္ရည္ေလးမ်ားဝဲလ်က္

အရင္လို ခြၽဲႏြဲ႕၍ရမည္အထင္ႏွင့္

ရႈိင္း၏ သနားညႇာတာမႈကို

ေတာင္းပန္သလို ၾကည့္လိုက္ေပမယ့္

ရႈိင္းကေတာ့ မီးေတာက္ေတာ့မလို

စူးရွရွမ်က္ဝန္းေတြနဲ႔သာ

ကိုယ့္စိတ္ကို အခါခါသတ္ေနေလသည္။

"ရႈိင္း!!!

ရွင္တို႔ကိစၥကို..ပိုပိုသိၿပီးသြားၿပီ....

ပိုပိုလုံးဝလက္မခံႏိုင္ဘူး..ရႈိင္းသူနဲ႔

ကြာရွင္းလိုက္ပါ..

ရႈိင္းတကယ္ခ်စ္တာ ပိုပို႔ကိုမဟုတ္လား..

ဒီမိန္းမကရႈိင္းကို တမင္ျမႇဴဆြယ္ခဲ့တာ

ရႈိင္းလည္းသူ႔ကို ဖိအားေပးခံရလို႔

လက္ထပ္လိုက္ရတာမဟုတ္လား..."

"ပိုပို...ငါသူနဲ႔လက္ထပ္သည္ျဖစ္ေစ

လက္မထပ္သည္ျဖစ္ေစ...

မင္းနဲ႔ငါကလုံးဝလက္တြဲလို႔မရတဲ့

လူႏွစ္ေယာက္ဆိုတာ ဟိုအရင္တည္းက

ငါတို႔ေတြသိခဲ့ၿပီးသားပါ...

............

ေအးစက္သြားတဲ့ဆက္ဆံေရးတစ္ခုကို

ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္ၿပီးေႏြးေအာင္

လုပ္ခ်င္ေနရတာလဲ..

...........

ငါ့ကိုတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ ႏိုင္ငံျခားကို

မင္းဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔မင္းသြားခဲ့တာ

မဟုတ္ဘူးလား.....

..….....

မင္းဆုံးျဖတ္ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို

ငါတစ္ခုမွမတားခဲ့ဘူး...

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့

မင္းစိတ္နဲ႔မင္းဘဝကို

မင္းကိုယ္တိုင္ပုံေဖာ္ခြင့္ရွိတယ္ေလ...

...........

အဲဒီလိုပဲ..အခုငါဆုံးျဖတ္လိုက္တဲ့

အရာတစ္ခုကို

မင္းဘာမွဖ်က္ဆီးဖို႔မႀကိဳးစားနဲ႔

...........

ပိုပို..ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဆက္ဆံေရးကို

ဒီေနရာမွာတင္ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ရေအာင္

အခုအခ်ိန္ကစၿပီးမင္းနဲ႔ငါ

ပတ္သက္စရာအေၾကာင္း

လုံး၀မရွိေတာ့ဘူး...."

ရႈိင္း၏ယတိျပတ္စကားေၾကာင့္

ပိုပို၏ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံး 

တုန္လႈပ္သြားၿပီ ေနာက္သို႔ေျခတစ္လွမ္း

ဆုတ္မိသြားေလသည္။

အစကတည္းက ကိုယ္ဖက္ကေနပဲ

အတင္းဆြဲထားမိတဲ့ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ဟာ

အဆုံးသတ္ခ်ိန္ကိုတကယ္ပဲ

ေရာက္လာခဲ့ၿပီေပါ့။

ပိုပိုသိပါတယ္။

ခ်စ္ပန္းေဝေၾကာင့္ မဟုတ္လည္း

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာရႈိင္းကပိုပို႔ကို

လက္တြဲျဖဳတ္သြားမယ္ဆိုတာ

သိပ္သိတာေပါ့။

အဲဒီေန႔ကိုမေရာက္ပါေစနဲ႔လို႔

တစ္ခ်ိန္လုံး ဆုေတာင္းေနမိခဲ့ၿပီး

ရႈိင္းနဲ႔ေဝးရာကိုလည္း ထြက္ေျပးခဲ့မိသလို

သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္မိေအာင္လည္း

အမ်ိဳးမ်ိဳးေရွာင္တိမ္းခဲ့မိတယ္။

ကိုယ့္ဘက္ကသာသူ႔ကို

ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံး ပုံအပ္ထားၿပီး

ခ်စ္ခဲ့မိေပမဲ့

ျပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္ ခဏေလးအတြင္းမွာ

သူ႔ရဲ႕စကားလုံးတိုင္းနဲ႔

ကိုယ့္ကိုနာက်င္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ရႈိင္းဆိုတာ ပိုပို႔ရဲ႕အခ်စ္ဦး

ဟိုးအရင္တည္းက ကိုယ့္ဘက္ကေန

တစ္ဖက္သတ္ တိတ္တခိုးခ်စ္ခဲ့ရသူ။

စူးရွထက္ျမတ္လြန္းတဲ့သူ႔မ်က္ဝန္းေတြ၊

လက္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္း

လႈပ္ရွားလိုက္႐ုံနဲ႔ေတာင္

အရွိန္အဝါေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့

ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၊

............

မာနေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနေသာ

 ေအးစက္ခက္ထန္တဲ့

ႏွလုံးသားပိုင္ရွင္မွန္းသိပါလ်က္နဲ႔

မရရေအာင္ခ်ည္းကပ္ခဲ့ၿပီး

သူ႔အနားကိုေရာက္ေအာင္သြားခဲ့မိတယ္။

...........

ဒါဟာအမွားႀကီးတခုျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။

ဒါေပမယ့္ပိုပိုကေတာ့ 

ရႈိင္းနဲ႔ပတ္သက္လာရင္

ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ လုံးဝေနာင္တရမယ့္

လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။***

"ရႈိင္း..ပိုပို႔ကို႐ိုက္ခ်င္႐ိုက္လို႔ရတယ္

ဆဲခ်င္ဆဲလို႔ရတယ္..ဒါေပမဲ့

လမ္းခြဲမယ္ဆိုတဲ့စကားကိုေတာ့

ဘယ္ေတာ့မွမေျပာနဲ႔..

ပိုပိုလုံးဝလက္မခံႏိုင္ဘူး...

..........

ရႈိင္းသိထားဖို႔က

သက္လြန္းပိုဆိုတဲ့မိန္းမဟာ..

အခ်စ္လည္းႀကီးသလို

အမ်က္ေဒါသလည္းႀကီးတယ္...

.........

ရႈိင္းသာသူ႔ကိုေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ရင္

ပိုပိုဘယ္လိုနည္းနဲ႔မဆို...

သူ႔ကိုဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္ပစ္မွာ..."

"သက္လြန္းပို...

မင္းကငါ့ကိုလာၿခိမ္းေျခာက္ေနတာေပါ့

...ဟုတ္လား...."

သက္လြန္းပို၏စိန္ေခၚမႈေၾကာင့္

ထူထဲလွေသာရႈိင္း၏မ်က္ခုံးတန္းေတြ

ခ်က္ခ်င္းတြန႔္ခ်ိဳးသြားကာ

ပိုမိုေဒါသထြက္သြားေလသည္။

"ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး..

သတိေပးေနတာ...

ရွင္ကမိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕

အခ်စ္ကိုအထင္ေသးေနတာပဲ....

...........

ပိုပိုကအျခားမိန္းမေတြလို...

ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔ခ်စ္မဲ့သူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး..

လိုခ်င္ရင္..တကယ္ရမွေက်နပ္တာ

..........

ကိုမွမရရင္...

သူမ်ားလက္ထဲလည္းအပါမခံႏိုင္ဘူး..."

"သက္လြန္းပို..မင္းအခုခ်က္ခ်င္း

ငါ့အိမ္ထဲကေနထြက္သြားစမ္း!!!.."

အစြမ္းကုန္ ဟိန္းေဟာက္လိုက္ေသာ

ရႈိင္း၏ အသံၾသၾသႀကီးေၾကာင့္

သက္လြန္းပို၏ ခႏၶာကိုယ္ေလး

တစ္ခ်က္တုန္တက္သြားၿပီး

မ်က္ရည္ေတြဝဲလာေပမဲ့

ခ်က္ခ်င္းပဲဟန္ေဆာင္၍

မဲ့ၿပဳံးၿပဳံးလိုက္ေလသည္။

"ထြက္သြားမွာပါ...ေမာင္းထုတ္စရာ

မလိုပါဘူး..တစ္ခုေတာ့မွာခဲ့မယ္ေနာ္...

ရွင္ကိုယ္တိုင္..ေတာကေန

ေခၚလာတဲ့..ရွင့္မေဟသီကို 

မ်က္စိေအာက္က

အေပ်ာက္မခံပဲေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ထား

.........

မဟုတ္ရင္ပိုပိုဘာလုပ္မိမလဲဆိုတာ

အာမမခံႏိုင္ဘူး.."

"သက္လြန္းပို မင္းကဘယ္လိုသတၱိမ်ိဳးနဲ႔

ငါ့ကိုလာၿခိမ္းေျခာက္ေနတာလဲ

ငါ့ကိုသိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ့

ငနဲတေကာင္လို႔ထင္ေနတာလား......"

တျဖည္းျဖည္း ေရွ႕တိုးလာေသာ

ရႈိင္း၏ကိုယ္ဟန္အမူအရာ

တစ္ခုခ်င္းစီတိုင္းဟာ ရဲတင္းလြန္းေနၿပီး

သူ႔မ်က္ႏွာအမူအရာဟာလည္း

ခနဲ႔ေနေသာပုံစံမ်ိဳးျဖစ္ေနေလသည္။

*မင္းငါ့ကိုတစ္ခ်က္လာ႐ိုက္ရင္

ငါကအခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ

ျပန္႐ိုက္ပစ္မွာေပါ့ဟူသည့္.."

တန္ျပန္ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ

အရိပ္အေငြ႕ကို

သက္လြန္းပို အတိုင္းသားျမင္လိုက္ရသည္။

အားလုံး၏မ်က္ဝန္းအၾကည့္ေအာက္မွာပဲ

ရႈိင္းသည္သက္လြန္းပို၏

အနားသို႔တိုးကပ္သြားကာ မဲ့ၿပဳံးၿပဳံး၍

ေလသံတိုးတိုးေလးႏွင့္

သတိေပးစကားဆိုလိုက္ေလသည္။

"သက္လြန္းပို...မင္းကငါ့ကိုဘာမွမသိတဲ့

သူငယ္ႏွပ္စားေလးမ်ား ထင္ေနတာလား

မေန႔ညကပဲ ငါအားလုံးစုံစမ္းၿပီးသြားၿပီ

မင္းနဲ႔ ဟိုေကာင့္အေၾကာင္းကို

မၾကားခ်င္မွ အဆုံးပဲ

.........

မင္းလိုမိန္းမမ်ိဳးကို ငါ့အနားမွာ

တစ္သက္လုံးေခၚထားရေလာက္ေအာင္

ငါက..ဂ်ိဳထြက္ေနတဲ့ႏြားမဟုတ္ဘူး

..........

မင္းလိုတန္ဖိုးမဲ့ေနၿပီးသား 

ေက်ာက္႐ိုင္းတုံးကို

ငါ့လက္ထဲမွာထည့္ထားၿပီး

တစ္ခ်ိန္လုံး တသသလုပ္ေနရေအာင္

ငါ့ကို သိပ္အားယားေနတဲ့ေကာင္လို႔

ထင္ေနတာလား.....

...........

ငါ့လူကိုတခ်က္လာထိရင္

မင္းဘဝႀကီးလည္း

ဘယ္လိုစုတ္ျပတ္သတ္သြားမလဲဆိုတာ

အရင္ဆုံး ႀကိဳေတြးထားလိုက္

............

ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္...ခ်စ္သူေဟာင္းေလး

အိမ္တံခါးက..မင္းေရွ႕တည့္တည့္မွာပါ

အခ်ိန္မေ႐ြးျပန္လို႔ရပါတယ္...."

ေျပာခ်င္တာေျပာၿပီးသည္ႏွင့္

ရႈိင္းသည္ အေနာက္သို႔

ေျခလွမ္းျပန္ဆုတ္လိုက္ၿပီး

ခ်စ္ပန္းေဝကို ဆြဲေခၚကာ

အိပ္ခန္းထဲသို႔ဝင္၍

တံခါးကိုဒုန္းကနဲျမည္ေအာင္

ပိတ္ပစ္လိုက္ေလသည္။

သက္လြန္းပိုတစ္ေယာက္ကေတာ့

မတ္တပ္ရပ္ေနရင္းမွ မခံခ်င္စိတ္ေၾကာင့္

မ်က္ရည္ေတြပိုးပိုးေပါက္ေပါက္

က်လာၿပီး အံကိုဖိႀကိတ္လ်က္

အျပင္သို႔ေျပးထြက္သြားေလေတာ့သည္။

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

တိတ္ဆိတ္ေနေသာရႈိင္း၏

အခန္းေလးထဲ၌ ရႈိင္း၏ကုတင္ေပၚတြင္ 

ခ်စ္ခ်စ္ဘာအသံမွ်

မထြက္မိေအာင္ေနရင္း

ခႏၶာကိုယ္ကိုအတက္ႏိုင္ဆုံးႀကဳံ႕၍

ထိုင္ေနမိသည္။

ရႈိင္းကေတာ့ အခန္းအျပင္ဘက္ရွိ

လသာေဆာင္ကိုထြက္ၿပီး လက္တစ္ဖက္က

ဝရန္တာလက္ရန္းကို 

ဆုပ္ကိုင္ထားလ်က္ ေဆးလိပ္ကိုသာ

တစ္ခ်က္ၿပီးတခ်က္ 

ဖြာရႈိက္ေနေလသည္။

ေႏြးေထြးက်ယ္ျပန႔္ေသာသူ႔ေက်ာျပင္ကို

ခ်စ္ခ်စ္ေငးၾကည့္ေနမိတာကိုေတာ့

သူသိလိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။

ရႈိင္းဘာေၾကာင့္တိတ္ဆိတ္ေနသလဲ

ကြၽန္မမသိေပမယ့္ သူတစ္ခုခုကို

မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေတာ့ေသခ်ာတယ္။

ပြန္းပဲ့သြား၍ တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနတဲ့

တံေတာင္ဆစ္မွ ဒဏ္ရာေတြကိုၾကည့္ၿပီး

ခ်စ္ခ်စ္တိတ္တဆိတ္

မ်က္ရည္က်ေနမိသည္။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္းေမးခြန္းေပါင္း

မ်ားစြာျပန္ေမးေနမိတယ္။

*ငါဘာေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔

မသင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ

ေရာက္ေနရတာလဲ....

ဘာေၾကာင့္မ်ား..ကိုယ့္အဆင့္အတန္းနဲ႔

ထပ္တူမၾကတဲ့...ျမင့္မားတဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ

ေနခ်င္ေနရတာလဲ...*

စိတ္ကေတာ့

ကိုယ္နဲ႔မသက္ဆိုင္တဲ့ေနရာကေန

ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိေပမယ့္...

ႏွလုံးသားကေတာ့ တုံ႔ဆိုင္းေနမိလို႔

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္မုန္းတာပဲ။

"မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား..."

စိုးရိမ္တႀကီးေမးလာသည့္သူ႔အသံေၾကာင့္

ခ်စ္ခ်စ္သူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။

သူ႔မ်က္လုံးေတြနဲ႔အၾကည့္ခ်င္း

ဆုံသြားတဲ့အခိုက္မွာ 

မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေပမယ့္ အေျဖတစ္ခုကို

လိုက္ရွာေဖြၾကည့္လိုက္မိတယ္။

သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ

ခ်စ္ခ်စ္အတြက္စာနာမႈေတြ၊

သနားညႇာတာမႈေတြရွိေနေပမယ့္

ခ်စ္ခ်စ္လိုခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုေတာ့

ေပ်ာက္ဆုံးေနၿမဲပါပဲ။

အခုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တကယ္ခ်စ္လို႔

လက္ထပ္ထားၾကတဲ့

 ဇနီးေမာင္ႏွံသာဆိုရင္

ခ်စ္ခ်စ္နာက်င္ရင္ သူလည္းနာသလို

ခံစားေနရမယ္ထင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ရႈိင္းရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြကေတာ့

ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔သံေယာဇဥ္ေတြ

ကင္းမဲ့ေနၿပီး အေပၚယံ

စိုးရိမ္မႈ သက္သက္သာျဖစ္ေနေၾကာင္း

အထင္အရွားကိုေပၚလြင္ေနတယ္။

*ခ်စ္ခ်စ္တစ္ခုေတာ့သိလိုက္ရပါတယ္..*

*ရႈိင္းဟာ...သူနဲ႔ေစ့စပ္ထားခဲ့တဲ့

အမ်ိဳးသမီးကိုလည္း 

ဘယ္တုန္းကမွမခ်စ္ခဲ့သလို...

..........

သူနဲ႔လက္ထပ္ထားတဲ့

ခ်စ္ခ်စ္အေပၚမွာလည္း 

ဘာခံစားခ်က္မွာရွိပုံမေပၚပါဘူး...*

"မင္းရဲ႕လက္က ေသြးေတာင္စို႔ေနတယ္..

ေဆးခန္းျပမလား...

ငါေဝယံကိုလွမ္းေခၚၿပီး...

မင္းကိုေဆးခန္းလိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္..."

ကိစၥေတြအားလုံးက

 သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္သြားခဲ့ေပမယ့္

ေဆးခန္းလိုက္ပို႔တာကိုေတာင္

အျခားသူကို 

အကူအညီေတာင္းမယ္တဲ့ေလ။

ခ်စ္ခ်စ္ ေခါင္းခါလိုက္မိပါတယ္။

"ရပါတယ္...

ဒီေလာက္ကေတာ့ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး..

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ အရက္ပ်ံနဲ႔

သန႔္လိုက္ၿပီး ေဆးထည့္လိုက္ပါ့မယ္...

ကြၽန္မ ကိုယ့္အခန္းကိုျပန္ေတာ့မယ္...."

"ဟာေနဦးေလ..."

ခ်စ္ခ်စ္၏လက္ကိုသူက

လွမ္းဆြဲလိုက္ေသာေၾကာင့္ 

ျပန္ၾကည့္လိုက္မိ‌ေလသည္။

႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ပခုံးႏွစ္ဘက္ကိုပါ

ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေသာ

 အထိအေတြ႕ေႏြးေႏြးေၾကာင့္

ခႏၶာကိုယ္ကေတာင့္ေတာင့္ႀကီး

ျဖစ္သြားမိခ်ိန္ သူကခ်စ္ခ်စ္ကို

ကုတင္ေပၚမွာျပန္ထိုင္ေစလိုက္ေလသည္။

ခ်စ္ခ်စ္လည္းဘာစကားတစ္ခြန္းမွ

မဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားၿပီး

သူ႔ကိုသာေတြေငး၍ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

"ဒီေနရာမွာပဲထိုင္ေစာင့္ေန...

ကိုယ္အရက္ပ်ံရယ္

လိမ္းေဆးရယ္သြားယူလာခဲ့မယ္..."

ခ်စ္ခ်စ္ေခါင္းမၿငိမ့္မိေပမယ့္

ေခါင္းလည္းမခါမိေပ။

သူသြားရာေျခလွမ္းတိုင္းကိုသာ

ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။

အခန္းထဲမွထြက္သြားၿပီး

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။

သူ႔လက္ထဲမွာေတာ့ ဂြမ္းထုပ္ကေလးရယ္၊

အရက္ပ်ံပုလင္းေလးနဲ႔

အနာက်က္လိမ္းေဆးကို

ကိုင္လာသည္။

"လက္ေလးကို

နည္းနည္းေကြးထားလိုက္..

ကိုယ္ေဆးထည့္ေပးမယ္..

စပ္ရင္ေျပာေနာ္..."

"ဟုတ္ကဲ့..."

သူခိုင္းတဲ့အတိုင္းပဲ လက္ႏွစ္ဖက္လုံးကို

ေကြးလိုက္ၿပီး ၿငိမ္ေနလိုက္မိသည္။

ခ်စ္ခ်စ္ကေတာ့ကုတင္ေပၚမွာ

ထိုင္ေနေပမယ့္ သူကေတာ့

ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ခံလ်က္

ခ်စ္ခ်စ္၏အနာကို ဂြမ္းစေလးႏွင့္

အသာအယာသန႔္ရွင္းေပးလာသည္။

"အား!!!"

"ဟင္..စပ္သြားတာလား...

ကိုယ္နည္းနည္းၾကမ္းသြားတယ္ထင္တယ္

ျဖည္းျဖည္းေလးလုပ္ေပးမယ္ေနာ္..."

ႏူးညံ့ျငင္သာလြန္းေသာ

သူ႔စကားသံေလးေၾကာင့္ 

မ်က္ရည္ဝဲသြားမိသလို 

တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲမွာ ၿပဳံးလိုက္မိေလသည္။

ခ်စ္ခ်စ္က အရက္ပ်ံေၾကာင့္

စပ္ၿပီးေအာ္လိုက္မိသည့္အတြက္

ေဆးလိမ္းေပးေနေသာ

သူ႔ရဲ႕လက္ကေလးေတြဟာ 

ပုံမွန္ထက္ ပိုေႏွးသြားၿပီး

 ပိုၿပီးလည္း ညင္သာလာသည္။

*နဂိုကလက္လႊတ္ဖို႔

ဆုံးျဖတ္ထားမိေပမယ့္

ယခုေတာ့ အ႐ူးမေလးခ်စ္ပန္းေဝဟာ

သူ႔ရဲ႕ဂ႐ုစိုက္မႈေလးနဲ႔တင္

ေက်နပ္မိရျပန္ပါၿပီ...

.........

သူ႔အခ်စ္ကိုမရႏိုင္ေပမယ့္...

သူ႔ရဲ႕ဂ႐ုစိုက္မႈေတြကိုရ႐ုံနဲ႔တင္

ခ်စ္ခ်စ္ရဲ႕ဘဝဟာ 

တင္းတိမ္သြားမိတဲ့အထိေပါ့...*

"ၿပီးသြားၿပီ...ပြန္းထားတာက

နည္းနည္းမ်ားေနေတာ့...

ေသခ်ာေတာ့ဂ႐ုစိုက္ရမယ္ေနာ္..."

"ဟုတ္ကဲ့ပါ..ဒါဆိုရင္

ကြၽန္မကိုယ့္အခန္းကိုျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္..."

"ဟာ..ေနဦးေလမင္းကိုငါ

ေျပာစရာရွိေသးတယ္..."

"ဘာေျပာစရာရွိတာလဲ..."

ခ်စ္ခ်စ္က ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့

႐ိုင္းဟာသူ႔ရဲ႕နားထင္ကို

လက္ညႇိဳးနဲ႔ေထာက္ၿပီး တစ္ခုခုကို

ေသခ်ာစဥ္းစားေနေလသည္။

ၿပီးေနာက္ခ်စ္ခ်စ္ကို

 ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လာကာ...

"ကိုယ္မနက္ျဖန္..ေတာင္ႀကီးကို

႐ိုက္ကူးေရးရွိလို႔သြားရမယ္..

မင္းလည္းကိုယ္နဲ႔လိုက္ခဲ့ရမယ္..."

"ဟမ္...ဘာျဖစ္လို႔ကြၽန္မလိုက္ခဲ့ရမွာလဲ..."

"ပိုပိုက..သိပ္ၿပီးေက်နပ္ေသးပုံမရဘူး

မင္းကို သူျပႆနာထပ္ရွာႏိုင္တယ္..

အဲဒီေတာ့..မင္းငါနဲ႔အတူလိုက္ခဲ့လိုက္

ဒါဆိုရင္..မင္းအႏၲရာယ္မရွိေအာင္

ငါလည္းေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္တာေပါ့

.......

မင္းတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္

ငါ့ေၾကာင့္လို႔အေျပာမခံႏိုင္ဘူး...

မင္းအေမကိုေတာ့

ငါ့အေမတို႔အိမ္မွာပဲ 

အပ္ထားခဲ့လိုက္မယ္

.........

မင္းအေမရဲ႕ေရာဂါကို 

သမားေတာ္ႀကီးေတြနဲ႔ ေသခ်ာေလး

ျပေပးဖို႔ပါ ငါမွာခဲ့လိုက္မယ္..."

"ဒါေပမဲ့အေမက

ကြၽန္မ..မရွိရင္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး..."

"ဘာလို႔မျဖစ္ရမွာလဲ..

မင္းအေမကမင္းကိုလည္း

သူ႔သမီးလို႔မွတ္မိေနတာမွမဟုတ္ပဲ...

အေနမ်ားလို႔မင္းကို

ခင္တြယ္ေန႐ုံသက္သက္ပဲ...

.........

ဘာမွမေျပာနဲ႔ေတာ့ကြာ

ကိုယ္လိုက္ဆိုရင္..လိုက္ခဲ့ရမယ္

အခုေတာ့ျပန္နားလိုက္ေတာ့...

ညက်ရင္အဝတ္ေတြ

ေသခ်ာထုတ္ပိုးထား...႐ိုက္ကူးေရးက

နည္းနည္းၾကာမွာဆိုေတာ့

အဝတ္အစားကို

မ်ားမ်ားေလးထည့္ထား..ၾကားလား.."

"ဟုတ္ကဲ့ပါ..ကြၽန္မသြားေတာ့မယ္.."

ခ်စ္ခ်စ္ကိုကာကြယ္ေပးခ်င္တဲ့

စိတ္ရင္းေလးပါေနေပမယ့္

ေလသံကေတာ့အထက္စီးကပါပဲ။

ခ်စ္ခ်စ္ကေတာ့ သူဘာေျပာေျပာ

ေခါင္းညိတ္႐ုံသာရွိေတာ့တာေပါ့။

(အခန္း..၂၄ဆက္ရန္)

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺