အခန်း(၈)🌺မောင့်အသဲနုနုမလေးပန်ဖို့ယူ🌺

 

(ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ေအာက္မွာ ဖတ္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးထားပါတယ္ )

🌺အခန်း(၈)

🌺မောင့်အသဲနုနုမလေးပန်ဖို့ယူ🌺

နေသာ၍ တိမ်ကင်းစင်နေသောကြောင့်

အပူဒဏ်က ပြန်လည်မြင့်တက်လာရာ

ချစ်ပန်းဝေတစ်ယောက် မျက်နှာမှာသနပ်ခါး

ထူလဗျစ်ကြီးလိမ်းကာ ဦးလေး၏ပုဆိုးကို

ခေါင်းပေါင်းလျှက် လယ်ထဲသို့

ရောက်လာလေသည်။

ထမီကို ခပ်တိုတို၀တ်ထားပေမဲ့ တက်ထွန်ကွက်

လက်ရှည်အင်္ကျီကို ၀တ်ထားခြင်းဖြစ်၍

တစ်ကိုယ်လုံးကို အ၀တ်နှင့်ထုပ်ထားသလို

ဖြစ်၍နေသည်။

လယ်ကန်သင်းရိုးအတိုင်း တရွေ့ရွေ့

ဖြတ်လျှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဦးပေါတို့

လယ်စပ်ကို ရောက်၍လာလေသည်။

"ဦးပေါတို့လယ်က ဒီညဆိုပြီးပြီမဟုတ်လား.."

စပါးတွေကို နေလှန်းရန်ဖြန့်ခင်းနေသော

ဦးပေါတို့ မိသားစုထံသွားပြီး မေးလိုက်တော့

ဦးပေါက ပြုံး၍ခေါင်းငြိမ့်ပြလာလေသည်။

"အေးကွ..ဒီညဆိုပြီးလောက်ပါပြီး..ဦးတို့ပြီးရင်

ငါ့တူမတို့ လယ်ဘက်စမှာဆိုတော့

အဆင်သင့်ပြင်ထားအုံးနော်.."

"ဟုတ်ကဲ့..ကိုကြီးလှိုင်မြင့်ဦးကိုတော့

တာလဘတ်တွေ ယူလာခိုင်းထားပါတယ်..

ဒီနေ့နေသာတော့ ဦးပေါတို့က

ကံကောင်းသွားတာပေါ့..သမီးတို့ရိတ်ပြီးရင်

မိုးမိမလား မပြောတတ်ဘူး.."

ချစ်ပန်းဝေ၏ စကားကိုကြားတော့

ဦးပေါသည် စပါးဖြန့်နေရာမှ ပင်ပန်းလာလို့

ထင်ပါရဲ့ ကန်သင်းရိုးပေါ်သို့

သွားထိုင်ပြီး ရေနွေးကြမ်းငှဲ့သောက်နေလေသည်။

ချစ်ပန်းဝေလည်း ဦးပေါနောက်သို့လိုက်ကာ

ကောက်ရိတ်စက်တွေရှိသည့် ဘက်သို့

လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"မိုးဦးကျခါစမှာ ရိတ်ရလို့တို့က ကံကောင်းသွားတာ

တူမကြီးရဲ့ နောက်ကျမှရိတ်ရရင်

ရေတက်တာနဲ့သွားတွေ့တဲ့အခါ

လယ်တွေမြုပ်ပြီး အကုန်ကုန်မှာလေ.."

"မနှစ်က ဦးပေါတို့လယ်တွေ

ရေမြုပ်သေးတယ်မလား..အဲ့တုန်းကဘယ်လို

ဖြစ်သွားသေးလဲ.."

"ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲငါ့တူမရဲ့..အထွက်နှုန်း

လျော့ပြီး အရင်းတွေမကြေလို့

သမဝါယမမှာ သွားချေးရတယ်လေ..

လယ်မြတ်တာ၊ရှုံးတာက ရာသီဥတုနဲ့

သွားပြီးအချိုးကျနေတော့ တကယ်မလွယ်ပါဘူး.."

ဟုတ်ပါတယ်လေ။ကိုယ်တွေတောင် ဒီနှစ်မှာ

အကြွေးတင်နေတဲ့ဥစ္စာ..။

ကလေးတွေ ကျောင်းစရိတ်နဲ့ ၀င်ငွေနဲ့က

မကိုက်ဘူးဖြစ်နေတော့ ရင်မောနေရတာအမှန်ပဲ။

"ဒါနဲ့..ဦးပေါတို့ငါးပိတွေရောင်းနေရတယ်

မဟုတ်လား..အဆင်ပြေလား.."

"အေး..အဲ့ဒီ့ငါးပိရောင်းရတဲ့ ၀င်ငွေလေးက

ကယ်နေလို့ အဆင်ပြေနေတာပေါ့..

မဟုတ်ရင် ရန်ကုန်မှာကျောင်းသွားတက်နေတဲ့

ကလေးတွေအတွက် အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး..

ငါးပိက ထက်၀က်လောက်မြတ်တယ်လေ..

ငါ့တူမကြီးလည်း လုပ်ကြည့်ပါလား.."

"လုပ်တော့လုပ်ချင်ပါတယ်..ဒါပေမဲ့ဦးပေါတို့လို

အိမ်မှာ တက်ညီလက်ညီ ကူလုပ်မဲ့လူမှမရှိတာ..

ဒေါ်ကြီးကလည်း လက်ခံမယ်မထင်ဘူး..

နောက်ပြီး သူကခဏ၊ခဏရောဂါထနေတော့

ငါးပိနံ့တွေ မခံနိုင်လောက်ဘူး.."

"အင်း..ဟိုတစ်နေ့ကတော့ ညည်းအဒေါ်က

ပြောနေသေးတယ်..ချစ်ပန်းဝေလေးကို

အရမ်းသနားတာပဲတဲ့ သူ့ခမျာမိန်းကလေးဒဏ်မဲ့

အလုပ်တွေမနားမနေ ဖိလုပ်ရပြီး

ဌေးဌေးက တစ်ခါမှလည်းအကောင်းမပြောဘူးတဲ့

အဲ့အိမ်မှာနေရတာ အဆင်ရောပြေရဲ့လား.."

"ဒီလိုပါပဲဦးပေါရယ်..အဆင်ပြေအောင်

နေရတာပေါ့..ဒေါ်ကြီးကစည်းကမ်းကြီးပေမဲ့

အရမ်းတော့မဆိုးပါဘူး.."

တကယ်တမ်းမှာတော့ အဆင်မပြေပေမဲ့

ကိုယ့်ရဲ့အတွင်းရေးအား သူများတွေကို

မပြောသင့်ဘူးဟု တွေးမိ၍ဖာထေးပြီးသာ

ပြောလိုက်ပါသည်။

 အခြားသူတွေက ကိုယ့်အပေါ်

ကောင်းသလောက် ဒေါ်ကြီးကတော့

ချစ်ချစ်အပေါ် အရမ်းနှိမ်တာပဲ။

ဘွဲ့ရပြီးတည်းက သူတို့အိမ်မှာလာနေပေမဲ့

တစ်နှစ်နေလို့ အ၀တ်အစားတစ်ထည်

၀ယ်မပေးခဲ့ဖူးပေ။

တော်သေးသည်က ချစ်ချစ်မှာတက္ကသိုလ်

တက်စဉ်က မြန်မာဝမ်းဆက်လေးတွေ

ကျန်နေသေးလို့ပါပဲ။

မမလှိုင်က အခုနောက်ပိုင်းပေါ်တဲ့ အထည်စ

ဆန်းဆန်းလေးတွေ ချုပ်၀တ်တဲ့အခါ

ကိုယ့်မှာ ထုတ်ပြောပြီးမပူဆာနိုင်တော့

မျှော်၍သာ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။

အိမ်ကအလုပ်တွေကိုပဲ ထောင့်စေ့အောင်

လိုက်လုပ်နေရတော့ မမလှိုင်လို

ကောက်ရိတ်လိုက်သွားပြီး ကိုယ်ရှာတာ

ကိုယ်သုံးဖို့က သိပ်အဆင်မပြေပေ။

"ဒါနဲ့..ငါ့တူမကဘွဲ့ရပြီးပြီမဟုတ်လား.."

"ဟုတ်ပါတယ်ဦးပေါ.."

"အေး..အဲ့ဒါဆိုဘာလို့ဒီမှာနေပြီး

ဌေးဌေးရဲ့လက်အောက်မှာ

 အပြောအဆိုခံနေရတာလဲ..

ကိုယ့်ပညာလေးနဲ့ကိုယ် ရန်ကုန်တို့ဘာတို့မှာ

အလုပ်သွားလုပ်ပါလား..တို့ရွာထဲက

အေးသောင်းရဲ့သမီး မိစုတို့တောင်

ဆယ်တန်းမအောင်ပေမဲ့ အထည်ချုပ်မှာ

အလုပ်လုပ်နေတာလေ..လစာလည်း

ကောင်းတယ်ဆိုပဲ..ညည်းဆိုစာရေးတွေ

ဘာတွေနဲ့ ရချင်ရမှာပေါ့.."

ဦးပေါက ကိုယ်နဲ့သွေးသားမတော်စပ်ပေမဲ့

တစ်ရွာတည်းသားချင်းဆိုတော့ 

ကောင်းစေချင်သည့် စေတနာနှင့်ပြောမှန်း

နားလည်၍ ပြုံးတော့ပြုံးမိသွားသည်။

"လုပ်ချင်တာပေါ့..ဦးပေါရယ်..

ဒါပေမဲ့..အမေကရှိသေးတယ်လေ..

အမေ့ရောဂါကို ဘယ်သူကကြာကြာ

သည်းခံနိုင်မှာလဲ..

ရန်ကုန်မှာက အမေနဲ့အဆင်ပြေမှာ

မဟုတ်လောက်ဘူး..

အခုသမီးကိုယ်တိုင်

အနီးကပ်နေပြီး ဆေးပုံမှန်တိုက်..

ဘာညာလုပ်ပေးလို့သာ အရင်ထက်အခြေအနေ

ပိုကောင်းလာတာ..အနီးကပ်သာမနေပေးနိုင်ရင်

အမေ့အခြေအနေက ပိုဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်.."

"အင်း..ညည်းလည်း၀ဋ်ကြွေးပါပဲ..

ဒါပေမဲ့လည်း မိဘကိုအလုပ်အကျွေးပြုနေတဲ့

သားသမီးက ကံကောင်းမှာပါ..

ဦးလေးအတတ်သိနေတယ်..ငါ့တူမမှာ

အောင်မြင်နိုင်တဲ့ ရုပ်အင်လက္ခဏာရှိနေတယ်.."

"အဲ့လိုကြားရတာနဲ့တင် 

တော်တော်ကျေနပ်နေပါပြီ ဦးပေါရယ်.."

"ဟား..ဟား..အဲ့ဒါဆိုဦးလေးတို့အိမ်ကိုသာ

များများလာလည် ညည်းအဒေါ်က

မြှောက်ပင့်တဲ့နေရာမှာတော့ ဆရာမကြီးပဲ

အခုသူ့သမီးရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်နေတာကိုလေ

တစ်နေ့တစ်နေ့ ကြွားလိုက်တာများ

ဟိုက ပါမောက္ခကြီးပဲ ဖြစ်နေသလိုလိုနဲ့..

ပြီးလည်းပြီးရော ပထမနှစ်မှာတင်

ကျသွားလို့ နောက်တစ်နှစ်

ထပ်တက်နေရတယ်လေ"

"ဟုတ်လား..ချိုသဲကစာတော်ရဲ့သားနဲ့

ဘာလို့ကျသွားတာလဲ.."

"မသိပါဘူးကွာ..စာမလုပ်ပဲအလေလိုက်နေလို့

နေမှာပေါ့..ဦးလေးရဲ့သားသမီးတွေက

ငါ့တူမကြီးလောက် မ‌လိမ္မာကြဘူး.."

ဦးပေါမှာ သူကိုယ်တိုင်က မိသားစုအတွက်

ကြိုးစားသလောက် သားသမီးတွေက

မသိတတ်ပဲ ရှာပေးသမျှထိုင်ဖြုန်းနေတော့

စိတ်ညစ်စွာ ညီးငြူလာလေတော့သည်။

‌"ကဲ..အမောလည်းပြေပြီဆိုတော့ 

အလုပ်ဆက်လုပ်လိုက်အုံးမယ်တူမကြီးရေ.."

ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ်တိုင်လုပ်မှ 

စိတ်တိုင်းကျတတ်သည့် ဦးပေါဟာ

အခုလည်း အလုပ်သမားတွေရှိလျှက်နှင့်

မမောနိုင်မပန်းနိုင် ၀င်လုပ်နေလေသည်။

ဦးပေါကိုကြည့်ပြီး ချစ်ပန်းဝေလည်း

အားတွေတက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟေ့..ချစ်ချစ်ရေ..အဲ့ဒီ့မှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ.."

"အော်..ရဲရင့်ပါလား..နင်တို့‌လယ်ကရိတ်ဖို့

လိုသေးတယ်လေ..ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ.."

"ဦးပေါတို့ကို လာကူလုပ်ပေးတာလေ.."

ရဲရင့်သည် ချစ်ချစ်တို့နှင့်

သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ချစ်ချစ်၏

အဖေရှိစဉ်ကတော့ ဒီရွာကိုပြန်လာတိုင်း

သူတို့နဲ့ပဲ အများဆုံးဆော့ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း တက္ကသိုလ်တက်တော့လည်း

သူက နည်းပညာဘက်မှာဆိုတော့

သိပ်မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

သို့ပေမဲ့ နှစ်ယောက်သားဆုံမိတိုင်းတော့

ခင်ခင်မင်မင် ရှိကြပါသည်။

ငယ်သူငယ်ချင်းဆိုပေမဲ့ ချစ်ချစ်၏

အဖေဆုံးပြီးနောက် အဒေါ်အိမ်မှာ

ကပ်နေရမှန်းသိတော့ ရဲရင့်၏မိခင်ဟာ

ချစ်ချစ်နှင့် အပေါင်းအသင်းလုပ်တာကို

သိပ်မကြိုက်ချင်တော့ပေ။

"ချစ်ချစ်..နင်..နင့်အဒေါ်အိမ်မှာနေရတာ

အဆင်ပြေရဲ့လား.."

"ပြေပါတယ် ဒီလိုပါပဲ..နင်ရော..

ရန်ကုန်မှာအလုပ်သွားလုပ်မလို့ဆို.."

"ဟင်..နင်ကဘယ်လိုသိတာလဲ.."

"ဘယ်လိုသိရမှာလဲ..နင့်အမေကတစ်အိမ်တက်

တစ်အိမ်ဆင်း လိုက်ပြောနေတာလေ

မသိစရာလား.."

ချစ်ပန်းဝေကထိုသို့ပြောလိုက်တော့ ရဲရင့်လည်း

အကြွားသန်သော သူ့အမေအကြောင်းကိုသိ၍

ငြိမ်သွားလေသည်။

ပြီးနောက် ချစ်ချစ်၏ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို

ရွှန်းရွှန်းစားစား စိုက်ကြည့်ရင်းပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

"ချစ်ချစ်..နင်ရန်ကုန်ကိုမသွားချင်ဘူးလား

ငါတို့အတူတူသွားကြမယ်လေ.."

"အမယ်လေး..မလုပ်ပါနဲ့ဟယ်..နင့်အမေကြီးကို

ကြောက်လွန်းလို့ပါ.."

ရဲရင့်၏အမေကို ချစ်ချစ်..တကယ်လည်း

ကြောက်ပါသည်။သူ့သားကို ရွှေတုံးလေးလို

တမမနှင့် ဖြစ်နေ၍ရဲရင့်ကို လိုတာထက်

ပိုပြီး အပြောအဆိုမလုပ်ရဲသည်အထိပါပဲ။

ရဲရင့်က သဘောကောင်းပေမဲ့ သူ့အမေကြီးကတော့

သူ့သားကို တော်ရုံလူတွေနဲ့အပေါင်းမခံ၍

ရဲရင့်လည်း ရွာမှာဆိုပေါင်းချင်သည့်

သူငယ်ချင်းသိပ်မရှိပေ။

ပေါင်းတဲ့သူကြတော့လည်း သူဌေးသား

လူ့ပေါ်ကျော့တွေဆိုတော့ ရဲရင့်ပါ

ပျက်စီးသွားမည်ကို စိတ်ပူမိသား။

"ချစ်ပန်းဝေ..နင်အဲ့ဒီ့မှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ.."

"ဟင်..ကိုကြီးရောက်လာပြီလား.."

အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

စပါးပင်တွေကြားမှာ ပုဆိုးခပ်တိုတိုနှင့်

မတ်တပ်ရပ်နေသော ကိုကြီးလှိုင်မြင့်ဦးကို

တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မျက်နှာကြီးတင်းမာနေပုံအရဆို

ရဲရင့်နှင့် စကားပြောတာကိုမကြိုက်၍

ဖြစ်နိုင်သည်။

"ရဲရင့်..ငါသွားတော့မယ်နော်.."

ချစ်ပန်းဝေလည်း ရဲရင့်ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး

ကိုကြီးရှိနေရာဆီသို့ ကူးသွားလိုက်သည်။

"တာလဘတ်တွေ မိုးကာတွေယူလာခဲ့လား.."

"အကုန်ပါတယ်..ငါကခိုင်းရင်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း

ကွက်တိလုပ်တတ်တယ်..နင်သာငါ့စကားကို

နားမထောင်တာ.."

"ဟင်..ညီမလေးကဘာလုပ်နေလို့လဲ.."

"ခုဏက ဟိုကောင်ရဲရင့်နဲ့ 

နင်စကားသွားပြောတယ်လေ..အဲ့ဒါအပြစ်ပေါ့

သူ့အမေကြီးက ဘယ်လောက်ကြီးကျယ်လည်း

နင်သိရဲ့သားနဲ့..အဲ့ဒီ့ဒေါ်ခင်ကြီးကျယ်ရဲ့

သားနဲ့ မပတ်သတ်စမ်းပါနဲ့ဟာ.."

"ကိုကြီးကလည်း..သူ့ဘာသာစကားလာပြောလို့

ပြန်ပြောရုံပဲရှိတာပါ..သမီးလည်း

အဲ့ဒီဒေါ်ငွေခင်ကြီးအကြောင်းကို သိပါတယ်.."

"အေး..သိရင်ပြီးတာပဲ..ဒေါ်ငွေခင်က

သူ့သားကို ရွှေဥဥပြီး မွေးထားသလိုကို

အကဲပိုတာ ငါ့ညီမကိုလာထိရင်

ငါလည်း ငြိမ်နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..

အဲ့တော့ သတ်ပွဲတွေဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်..."

"အမယ်လေး..အပိုတွေ..တကယ့်တကယ်

အရေးအကြောင်းဆို သူ့ကိုဘယ်ရှာရမှန်း

မသိပဲ‌နဲ့..ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေမပြောပါနဲ့.."

"ဟဲ့..ငါရှိနိုင်မဲ့နေရာက အသုဘအိမ်နဲ့

ကြက်ဝိုင်းပဲရှိတဲ့ဥစ္စာ အဲ့နေရာမှာလာခေါ်ပေါ့.."

"စဉ်းစားလေ..မိန်းကလေးတန်မဲ့ဖဲဝိုင်းတွေ

ကြက်ဝိုင်းတွေကို လိုက်စရာလား.."

"ချစ်ပန်းဝေရယ်..ခောတ်လူငယ်ဖြစ်ပြီး

အမြင်မကျယ်လိုက်တာ..အဲ့ဒီ့အလုပ်တွေကမှ

မပင်မပန်းပဲ ပိုက်ဆံရတာဟ..တစ်ရက်လောက်

ဖဲဝိုင်းကိုလိုက်ပြီး ဒိုင်လာလုပ်ကြည့်ပါလား

ချက်ချင်းထောသွားမှာနော်.."

"တော်တော်အပြောကောင်းတယ်..

ဖဲရိုက်ဖော်ရအောင် လာဆွယ်မနေပါနဲ့..

သူများတကာ အစ်ကိုတွေဆိုရင်

ဒီလိုပြောမှာမဟုတ်ဘူး..အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ပဲ

ကိုယ့်ညီမကို လောင်းကစားလုပ်ဖို့

တိုက်တွန်းနေတယ်...တော်ပြီအိမ်ပဲပြန်တော့မယ်

ညနေကြရင် ဦးကုလားတို့ကို

အလုပ်လုပ်ဖို့ လွတ်လိုက်မယ်

သူတို့နဲ့ပေါင်းပြီး အရက်တွေလည်း

‌ဖိသောက်မနေနဲ့အုံးနော်.."

For Me, [7/31/2025 6:53 PM]

"အေးပါဟာ..သွားစရာရှိတာသွားစမ်းပါ.."

သူ့ကို ခိုင်းရတာလည်း နောက်ဆံမတင်းရပေ။

ရွာထဲမှာလည်း အရက်မသောက်တတ်သည့်လူက

ခပ်ရှားရှားမို့ အလုပ်ခိုင်းသည့်အခါ

သောက်စရာကတော့ မပါမဖြစ်ပေ။

အခုလို ညဘက်မှာအလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင်

ပိုဆိုးတော့တာပေါ့။

လှိုင်မြင့်ဦးတစ်ယောက် အလုပ်သမားတွေနဲ့

ပေါင်းပြီး အရက်အလွန်အကျွံ 

မသောက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်။

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ညခုနှစ်နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်၍ အိမ်ပတ်၀န်းကျင်

တစ်ခုလုံး မှောင်မဲနေလေသည်။

ချစ်ပန်းဝေတို့၏ အခန်းလေးထဲတွင်တော့

ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်ဖျဖျလေးအား 

ထွန်းထားလေသည်။

ချစ်ပန်းဝေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း‌ညဘက်မှ

ရေချိုးဖို့အား၍ ကမ်းနားမှာရေဆင်းချိုးပြီး

အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်၀င်လာလိုက်သည်။

"မမလှိုင်..ထမင်းစားပြီးပြီလား.."

"အေး..စားပြီးပြီ..ဒီမှာလေ..‌

မြန်မာကားကြည့်နေတာ.."

မမလှိုင်သည် ဖျာပေါ်၌ပက်လက်လှန်ရင်းနှင့်

ဇာတ်ကားကြည့်နေကြောင်းသိစေရန်

သူ့ဖုန်းကို ထောင်ပြလာလေသည်။

"‌ဒွေးနဲ့အိန္ဒြာကျော်ဇင်လား.."

"အေးလေ..ဇာတ်ကားနာမည်က

အချစ်သည်လေပြည်တဲ့..

အိန္ဒြာကျော်ဇင်က ယောက်ျား‌စတိုင်လေးနဲ့

ချစ်စရာလေး.."

ချစ်ပန်းဝေလည်း မမလှိုင်ပြောနေတာကိုသာ

နားထောင်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို

သနပ်ခါးအမြစ်တုံး သွေး၍လိမ်းပစ်လိုက်ကာ

အသားအေးသည့် အိင်္ကျီလက်ပြတ်လေးကို

ရွေး၀တ်လိုက်သည်။

"အော်..ဒါနဲ့..ငါပြန်ရောက်တည်းက

သတိထားမိနေတာ တစ်ခုရှိတယ်.."

"ဘာကိုလဲ.."

"အခန်းထဲမှာ ချိတ်ထားတဲ့ရှိုင်းရဲ့ပုံနဲ့ပြက္ကတိန်ရယ်

ပိုစတာရယ် မရှိတော့ဘူးနော်..

ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ.."

"သမီးဘာသာ..ခွာပစ်လိုက်တာ.."

"ဘယ်လို.."

ကောက်ခါငင်ကာ ထပြောလိုက်သော

ချစ်ချစ်ကြောင့် လှိုင်တစ်ယောက် နားထဲသို့

လေ၀င်သွားသလား မှတ်ရသည်အထိ

တဝီဝီ ဖြစ်သွားလေသည်။

မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ချစ်ချစ်ကိုကြည့်လိုက်တော့

မျက်နှာနုနုလေးက တည်တင်းနေပြီး

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တွေလည်း

ပေါ်လွင်နေသည်။

"ချစ်ချစ်..မနက်ဖြန်ဘုရားပွင့်တော့မှာများလား.."

"ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ

မမလှိုင်ကလည်း.."

"ဟုတ်တယ်လေ..နင့်လောက်*မင်းသားရှိုင်း*ဆိုပြီး

တရှိုင်းတည်းရှိုင်းနေတဲ့လူက..အခုမှ

သူပုံတွေကို ခွာလိုက်ပြီဆိုတော့

ဘုရားပွင့်တာပဲပေါ့..နင်ရူးသွားတာများလား.."

"လာပြန်ပြီ..ဘာလို့တစ်ခုခုဆိုတိုင်း

ရူးသွားတာလားကြီးပဲ မေးနေရတာလဲ.."

ကကြီးပုံစံနှုတ်ခမ်းလေးအား စူထော်ပစ်ကာ

ဆံပင်ဖျားလျားချထား၍ သရဲမလေးလို

ဖြစ်နေသည့် ချစ်ချစ်ကိုကြည့်ပြီး

လှိုင်လည်း အားရပါးရရယ်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ဘာလို့ရှိုင်းရဲ့ပုံတွေကို

ဖယ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ..နင်ပဲသူ့ကို

ကြိုက်လှချည်ရဲ့ဆို.."

"ဟုတ်တယ်..အဲ့ဒါကအရင်တုန်းက..အခုတော့

သူ့ကိုမကြိုက်တော့ဘူး..မမလှိုင်ပြောသလိုပဲ

သူ့ကိုရူးနေလို့သာ ကြိုက်ခဲ့မိတာ..

အခုတော့ဝေးသေး.."

"ဟဲ့..ဘယ်လိုဖြစ်သွားရတာတုန်း

မ‌နက်ကမှ အကောင်းကြီးကို.."

"ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ..မနက်ကလေ

ဒေါ်ကြီးက နေမကောင်းလို့ကြက်စွပ်ပြုတ်

ပြုတ်ပေးခိုင်းတာနဲ့  ရှိုင်းကိုပါစားစေချင်လို့

ကြက်မတွေက အကောင်သေးတာနဲ့

အကောင်ကြီးတဲ့ ကိုကြီးရဲ့ကြက်ဖကြီးကို

ချက်ပြီး သူတို့အိမ်ကိုတကူးတက

သွားပေးတာ သူခိုးလို့အစွပ်စွဲခံလိုက်ရတယ်လေ.."

"ဘာ!!ငါ့ညီမလေးကိုများ သူကဘာလို့

အဲ့လိုပြောရတာလဲ..."

"မသိပါဘူး..ဘယ်လိုရှင်းပြပြမရဘူး..

အရမ်းစိတ်တိုတာပဲ တော်ပြီ

အဲ့ကောင်အကြောင်း မပြောချင်တော့ဘူး

လူကိုများ သူခိုးလေးဘာလေးနဲ့.."

"နင်ပြောပုံဆို သူကမောက်မာမဲ့ပုံပဲနော်.."

"မောက်မာရုံပဲမဟုတ်ဘူး..ဘ၀င်လည်းမြင့်တယ်

အကျင့်လည်းယုတ်တယ်..

ကြီးကျယ်လိုက်တာလည်းလွန်ရော..

ကင်မရာရှေ့မှာသာ ဟန်ဆောင်ပြီး

သရုပ်ဆောင်ပြနေတာ အပြင်ဘက်မှာတော့

အကျင့်တစ်စက်မှမကောင်းဘူးသိလား.."

မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် စကားတစ်လုံးခြင်းစီကို

တမင် ခပ်ဆောင့်ဆောင့်ပြောနေသော

ချစ်ပန်းဝေကြောင့် လှိုင်တောင်လန့်လွန်းလို့

ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကိုယ် ပြန်ဖိနေရလေသည်။

"အမယ်လေးဟယ်..နင်ပြောတာနဲ့

ငါတောင်သူ့ကိုလန့်လာပြီ..နင်ပဲအရင်တုန်းကတော့

ရှိုင်းလေးကချောလိုက်တာ..သရုပ်ဆောင်လည်း

သူမတူအောင်ထူးချွန်တာဆို..

လူကြီးလူကောင်းဆန်ပြီး 

ကြင်နာတတ်တဲ့ နတ်သားလေးလိုပဲဆို.."

"အဲ့ဒါက သူ့အကြောင်းကိုအမှန်တကယ်

မသိသေးလို့လေ..အခုတော့သိသွားပြီမို့လို့

ကြိုက်ဖို့ဆိုတာဝေး..သထွေးတောင်

လှည့်မထွေးဘူးမှတ်.."

"အေးပါ..အဲ့ဒီ့စကားကိုမှတ်ထားပါ့မယ်

နောက်မှ တစ်ရှိုင်းတည်းပြန်ရှိုင်းလာရင်

နင်နဲ့ငါတွေ့မယ်.."

ချစ်ပန်းဝေလည်း တကယ်တမ်းမှာ

ပါးစပ်ကသာပြောနေရပေမဲ့

 ရင်ထဲမှာ၀မ်းနည်းသလိုလိုတော့ဖြစ်နေမိသည်။

ရှိုင်းဆိုတဲ့မင်းသားလေးကို ကိုယ်မြင်ခဲ့တဲ့ပုံစံဟာ

ကြင်နာတတ်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ပုံစံလေးနဲ့ပါ။

ဘာကြောင့် အခုလိုမောက်မာတဲ့ရှိုင်းအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်က နဂိုတည်းက

ဒီအတိုင်းပဲလား။???

"မမချစ်ချစ်ရေ..မေကြီးကသူ့အခန်းထဲကို

လာခဲ့ပါအုံးတဲ့.."

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ငိုင်နေစဉ်မှာ သဲသဲလေးက

အသံသေးသေးလေးနှင့် လာခေါ်နေ၍

ထရပ်လိုက်ရသည်။

"အေး..မမလိုက်ခဲ့မယ်.."

သဲသဲလေးနဲ့အတူ ဒေါ်ကြီးနှင့်လေးလေး၏

အိပ်ခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်ပြီးနောက်

လေးလေးကို မတွေ့ရ၍အံ့ဩသွားမိလေသည်။

"ဒေါ်ကြီး..ညနေက..လေးလေးပြန်လာတယ်

မဟုတ်ဘူးလား..လေးလေးဘယ်သွားတာလဲ.."

ချစ်ချစ်က သာမာန်လေသံဖြင့် မသိ၍

မေးလိုက်ပေမဲ့ ဒေါ်‌ကြီးကတော့

ဒေါသအလိမ်းလိမ်းထွက်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့်

ချစ်ချစ်ကို ကြည့်လာလေသည်။

တစ်ခုခု အပြောခံရမည်ကိုတော့ 

ချစ်ချစ်ကြို၍ သိလိုက်သည်။

"ချစ်ပန်းဝေ နင်ကသူများအိမ်မှာလည်း

ကပ်နေသေးတယ်..အလုပ်လေးတစ်ခုတောင်

ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတော့

တရားမလွန်လွန်းဘူးလား.."

"ချစ်ချစ် ဘာလုပ်မိလို့လဲဒေါ်ကြီးရယ်..."

"ဘာအခုမှ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလဲ..

ကောင်မ..မျက်နှာကိုက ဘာမှမသိသလိုရုပ်နဲ့

တော်တော် ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲနော်..

ဒီညလယ်ရိတ်ရမှာကို လှိုင်မြင့်ဦးတစ်ယောက်တည်းကို နင်လွှတ်ထားလို့

အခု ကိုတင်မောင်ကလိုက်သွားရပြီလေ.."

"ဒေါ်ကြီးရယ်..ကိုကြီးလှိုင်မြင့်ဦး

တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး..ဦးကုလားနဲ့

နောက်ထပ် နှစ်ယောက်လည်းလွှတ်လိုက်ပါတယ်"

"ဟဲ့..လှိုင်မြင့်ဦးအကြောင်းကို နင်မသိလို့လား

အကုန်လုံးကို အရက်တွေအမူးတိုက်ပြီး

အလုပ်မလုပ်ကြရင် စက်ဖိုးတွေအလကား

ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့..နင့်မှာဦးနောက်မရှိဘူးလား..

တကယ်ဆို ဒီအလုပ်တွေကနင်လုပ်ရမှာလေ.."

ချစ်ပန်းဝေလည်း

 ဒေါ်ကြီးကိုနားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ချစ်ပန်းဝေဆိုတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်

ဆိုတာကိုရော သူတွေးမိပါရဲ့လား။

ဒါမှမဟုတ် သူ့သားသမီးဘာမှမဖြစ်ရင်ပြီးရော

ချစ်ပန်းဝေက ဘာဖြစ်ဖြစ်ဂရုမစိုက်တာလား။

*ငါ့အမေသာဆို..ညကြီးအချိန်မတော်

ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ အတူရှိမှာကိုခွင့်ပြုပေးမှာ

မဟုတ်ဘူးဟု အတွေး၀င်လာမိတော့

မျက်ရည်က အလိုလိုဝဲလာမိသည်..*

"အဖော်ရှိရင်တော့ သမီးလည်းသွားပါတယ်

အခုက ‌ယောက်ျားတွေအများကြီးရှိတဲ့နေရာမှာ

တစ်ယောက်တည်း မနေချင်လို့ပါ..နောက်ပြီး

သူတို့က အရက်တွေလည်း

သောက်ကြ၊စားကြတော့.."

"အပိုတွေပြောမနေပါနဲ့အေ..ညည်းကိုဘယ်သူက

ဘာလုပ်မှာမို့လို့..ဒီလောက်အကဲပိုနေရတာလဲ..

ညည်းရုပ်ကို ခွေးကျွေးတောင်

 ဘယ်ခွေးမှမစားဘူး.."

"ဒေါ်လေး..သမီးကိုအဲ့လိုတော့မပြောပါနဲ့

သားသမီးချင်းတော့ ကိုယ်ချင်းစာပေးပါ

သမီးမှာလည်း အရှက်သိက္ခာဆိုတာရှိတယ်.."

"အောင်မယ်..ညည်းကများငါ့ကိုလာခံပြောနေတယ်

ဘာအရှက်သိက္ခာလည်း..

စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေနဲ့ငါ့ကိုလာမပြောနဲ့

ညည်းအလုပ်က ငါခိုင်းရင်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း

လုပ်ဖို့ပဲသိရဲ့လား..တင်ကျွေးထားတဲ့

ကျေးဇူးမှမထောက် ညည်းတို့သားအမိကို

အခုချက်ချင်း ကန်ချလိုက်ရင်

လမ်းဘေးမှ တောင်းစားနေရမှာဟဲ့

သိရဲ့လား.."

"အမေရယ်..အော်ကြီးဟေ့ကျယ်နဲ့

ဘာလို့ အဲ့လောက်ပြောနေရတာလဲ.."

မမလှိုင်ကပါ အခန်းထဲသို့၀င်လာပြီး

သူ့အမေကို ဟန့်တားလိုက်လေသည်။

ချစ်ပန်းဝေကတော့ အံ့ကိုဖိကြိတ်၍

လက်သီးတွေကို ဖိဆုပ်ထားမိရင်း

မျက်ရည်တွေ ကျနေလေတော့သည်။

*ကိုယ့်ကို ပုတ်ခတ်ဆော်ကားနေတဲ့နေရာမှာ

ကပ်တွယ်ပြီး နေနေရတာကို စိတ်နာလှပါပြီ။*

"ချစ်ချစ်လည်း တစ်နေကုန်

သူလုပ်ပေးနိုင်သလောက် လုပ်ပေးနေတာပဲကို

အမေ အဲ့လောက်တော့မပြောသင့်ပါဘူး

အဖေသိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်.."

"မိလှိုင်..နင်၀င်မပါနဲ့စမ်း.."

"၀င်ပါရမှာပဲအမေ..ချစ်ချစ်ကလည်း

သမီးရဲ့ညီမပဲလေ..

ချစ်ချစ်..အခန်းထဲသွားတော့သွား

အမေ့ကို ငါပြောလိုက်မယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့.."

မမလှိုင်သည် ချစ်ချစ်၏လက်ကောက်၀တ်ကို

ဆုပ်ကိုင်လာကာ အခန်းအပြင်သို့တွန်းထုတ်ပြီး

တံခါးပိတ်သွားလေသည်။

အခန်းထဲမှ မမလှိုင်နှင့်ဒေါ်ကြီးတို့၏

ရန်ဖြစ်နေသံတွေကို ဆက်ကြားနေရပေမဲ့

ထိုနေရာမှာ ဆက်မနေချင်တော့၍

ခြေဦးတည့်ရာ သွားနေမိရာမှာ

ချောင်းစပ်သို့ ရောက်သွားလေတော့သည်။

**"ငါဘာလုပ်သင့်လဲ..

ငါအသက်ဆက်ရှင်နေတော့ရော

ဘာထူးတော့မှာလဲ..နေစရာအိမ်မရှိ..

အနာဂတ်မရှိတဲ့ သူများခိုင်းဖက်ဘ၀မှာ

ဆက်မနေချင်တော့ဘူး.."**

ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည့်မျက်‌ရည်တွေကို

ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်မိချိန်မှာတော့

ချောင်းရေပြင်နှင့် ခြေထောက်တွေဟာ

ထိနေပြီမှန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့ပေမဲ့ ဒီအခြေအနေကပဲ အကောင်းဆုံးဟု

သုံးသပ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့

ရှေ့ဆက်တိုးနေမိလေရာ ရေပြင်သည်

ဒူးဆစ်လောက်အထိ ရောက်လာလေတော့သည်။

ဖြစ်ချင်တာဖြစ်ဆိုသည့်အတွေးနှင့် 

မျက်လုံးတွေကို ဆုံမှိတ်ထားလိုက်ပြီး

ရှေးကိုသာ ဆက်တိုးနေမိသည်။

အစောကတည်းက မှောင်မည်းနေသော

ပတ်၀န်းကျင်သည် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့်အခါ

အလင်းရောင် တစ်စတောင်မရှိတော့ပဲ

ပိတ်လှောင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တိုင်း

ကြားလိုက်ရသည့် ရေသံဟာ..သာယာပေမဲ့

မကြာခင်မှာ ဒီရေအောက်၌ ကိုယ့်ဘ၀

အဆုံးသတ်ရတော့မည်ဟု အသိ၀င်လာတိုင်း

ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

*

*

*

"ဟေ့..မင်းအဲ့ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ..."

နားထဲ၌ ရင်းနှီးနေသည့် အသံတစ်ခုကြောင့်

မျက်လုံးတွေကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်မိပြီး

အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့

ဖုန်းမီးအရောင်ကြောင့် စူးခနဲဖြစ်သွားရာ

မျက်လုံးတွေကို လက်နဲ့ကာလိုက်ရလေသည်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ ရေထဲမှဖြတ်ပြေးလာသံ

ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကိုယ့်လက်မောင်းဟာ

အားပြင်းစွာ ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရလေသည်။

"ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ..ကျွန်မသေမလို့..

ကိုယ့်လမ်းကိုသွား..ကျွန်မကိုလွှတ်.."

"ငါခွင့်မပြုဘူး.."

"ရှင်က ဘာမို့လို့လဲ..ကျွန်မလက်ကိုလွှတ်လို့

ပြောနေတယ်နော်..အင့်ဟယ်.."

လက်ကို ရုန်း၍မရသည့်အဆုံး သူ့ရင်ဘတ်ကို

ဆောင့်တွန်းလိုက်ရာ အရှိန်လွန်ပြီး

နှစ်ယောက်လုံး ရေထဲသို့ 

လန်ကျသွားလေတော့သည်။

မျက်လုံးထဲသို့ ရေတွေစင်သွား၍

ဆက်ခနဲ ပိတ်လိုက်မိပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်

အချိန်မှာတော့ ချစ်ချစ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး

ရေတွေရွှဲစိုနေလေတော့သည်။

ဒီ့ထက်အခြေအနေဆိုးတာကတော့ 

ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့်

အလွန်နီးကပ်နေခြင်းပဲ။

အတိအကျဆိုရလျှင် ထိုယောက်ျား၏

ရင်ခွင်ထဲမှာ ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး

ထိုလူကလည်း ချစ်ချစ်ကို တင်းကြပ်စွာ

ဖက်ထားသလိုကို ခံစားနေရတာ။

အခန်း(၉)ဆက်ရန်

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ရောက်လာတာ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ

(ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါတယ်နော်

ဝေဝေဒီရက်ပိုင်းမှာ အခြားအလုပ်လေးတွေ

ရှိလို့ updateလေး ကြာသွားပါတယ်..

အရင်လို အရှည်ကြီးမတင်ပေးနိုင်တဲ့အတွက်လည်း

စိတ်မရှိကြပါနဲ့နော်..)

----------------------------------------

------------------------------------------

🌺အခန္း(၈)

🌺ေမာင့္အသဲႏုႏုမေလးပန္ဖို႔ယူ🌺

ေနသာ၍ တိမ္ကင္းစင္ေနေသာေၾကာင့္

အပူဒဏ္က ျပန္လည္ျမင့္တက္လာရာ

ခ်စ္ပန္းေဝတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာမွာသနပ္ခါး

ထူလဗ်စ္ႀကီးလိမ္းကာ ဦးေလး၏ပုဆိုးကို

ေခါင္းေပါင္းလွ်က္ လယ္ထဲသို႔

ေရာက္လာေလသည္။

ထမီကို ခပ္တိုတို၀တ္ထားေပမဲ့ တက္ထြန္ကြက္

လက္ရွည္အက်ႌကို ၀တ္ထားျခင္းျဖစ္၍

တစ္ကိုယ္လုံးကို အ၀တ္ႏွင့္ထုပ္ထားသလို

ျဖစ္၍ေနသည္။

လယ္ကန္သင္း႐ိုးအတိုင္း တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕

ျဖတ္ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဦးေပါတို႔

လယ္စပ္ကို ေရာက္၍လာေလသည္။

"ဦးေပါတို႔လယ္က ဒီညဆိုၿပီးၿပီမဟုတ္လား.."

စပါးေတြကို ေနလွန္းရန္ျဖန႔္ခင္းေနေသာ

ဦးေပါတို႔ မိသားစုထံသြားၿပီး ေမးလိုက္ေတာ့

ဦးေပါက ၿပဳံး၍ေခါင္းၿငိမ့္ျပလာေလသည္။

"ေအးကြ..ဒီညဆိုၿပီးေလာက္ပါၿပီး..ဦးတို႔ၿပီးရင္

ငါ့တူမတို႔ လယ္ဘက္စမွာဆိုေတာ့

အဆင္သင့္ျပင္ထားအုံးေနာ္.."

"ဟုတ္ကဲ့..ကိုႀကီးလႈိင္ျမင့္ဦးကိုေတာ့

တာလဘတ္ေတြ ယူလာခိုင္းထားပါတယ္..

ဒီေန႔ေနသာေတာ့ ဦးေပါတို႔က

ကံေကာင္းသြားတာေပါ့..သမီးတို႔ရိတ္ၿပီးရင္

မိုးမိမလား မေျပာတတ္ဘူး.."

ခ်စ္ပန္းေဝ၏ စကားကိုၾကားေတာ့

ဦးေပါသည္ စပါးျဖန႔္ေနရာမွ ပင္ပန္းလာလို႔

ထင္ပါရဲ႕ ကန္သင္း႐ိုးေပၚသို႔

သြားထိုင္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းငွဲ႔ေသာက္ေနေလသည္။

ခ်စ္ပန္းေဝလည္း ဦးေပါေနာက္သို႔လိုက္ကာ

ေကာက္ရိတ္စက္ေတြရွိသည့္ ဘက္သို႔

လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

"မိုးဦးက်ခါစမွာ ရိတ္ရလို႔တို႔က ကံေကာင္းသြားတာ

တူမႀကီးရဲ႕ ေနာက္က်မွရိတ္ရရင္

ေရတက္တာနဲ႔သြားေတြ႕တဲ့အခါ

လယ္ေတြျမဳပ္ၿပီး အကုန္ကုန္မွာေလ.."

"မႏွစ္က ဦးေပါတို႔လယ္ေတြ

ေရျမဳပ္ေသးတယ္မလား..အဲ့တုန္းကဘယ္လို

ျဖစ္သြားေသးလဲ.."

"ဘယ္လိုျဖစ္ရမလဲငါ့တူမရဲ႕..အထြက္ႏႈန္း

ေလ်ာ့ၿပီး အရင္းေတြမေၾကလို႔

သမဝါယမမွာ သြားေခ်းရတယ္ေလ..

လယ္ျမတ္တာ၊ရႈံးတာက ရာသီဥတုနဲ႔

သြားၿပီးအခ်ိဳးက်ေနေတာ့ တကယ္မလြယ္ပါဘူး.."

ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ကိုယ္ေတြေတာင္ ဒီႏွစ္မွာ

အေႂကြးတင္ေနတဲ့ဥစၥာ..။

ကေလးေတြ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ ၀င္ေငြနဲ႔က

မကိုက္ဘူးျဖစ္ေနေတာ့ ရင္ေမာေနရတာအမွန္ပဲ။

"ဒါနဲ႔..ဦးေပါတို႔ငါးပိေတြေရာင္းေနရတယ္

မဟုတ္လား..အဆင္ေျပလား.."

"ေအး..အဲ့ဒီ့ငါးပိေရာင္းရတဲ့ ၀င္ေငြေလးက

ကယ္ေနလို႔ အဆင္ေျပေနတာေပါ့..

မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္မွာေက်ာင္းသြားတက္ေနတဲ့

ကေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး..

ငါးပိက ထက္၀က္ေလာက္ျမတ္တယ္ေလ..

ငါ့တူမႀကီးလည္း လုပ္ၾကည့္ပါလား.."

"လုပ္ေတာ့လုပ္ခ်င္ပါတယ္..ဒါေပမဲ့ဦးေပါတို႔လို

အိမ္မွာ တက္ညီလက္ညီ ကူလုပ္မဲ့လူမွမရွိတာ..

ေဒၚႀကီးကလည္း လက္ခံမယ္မထင္ဘူး..

ေနာက္ၿပီး သူကခဏ၊ခဏေရာဂါထေနေတာ့

ငါးပိနံ႔ေတြ မခံႏိုင္ေလာက္ဘူး.."

"အင္း..ဟိုတစ္ေန႔ကေတာ့ ညည္းအေဒၚက

ေျပာေနေသးတယ္..ခ်စ္ပန္းေဝေလးကို

အရမ္းသနားတာပဲတဲ့ သူ႔ခမ်ာမိန္းကေလးဒဏ္မဲ့

အလုပ္ေတြမနားမေန ဖိလုပ္ရၿပီး

ေဌးေဌးက တစ္ခါမွလည္းအေကာင္းမေျပာဘူးတဲ့

အဲ့အိမ္မွာေနရတာ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား.."

"ဒီလိုပါပဲဦးေပါရယ္..အဆင္ေျပေအာင္

ေနရတာေပါ့..ေဒၚႀကီးကစည္းကမ္းႀကီးေပမဲ့

အရမ္းေတာ့မဆိုးပါဘူး.."

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အဆင္မေျပေပမဲ့

ကိုယ့္ရဲ႕အတြင္းေရးအား သူမ်ားေတြကို

မေျပာသင့္ဘူးဟု ေတြးမိ၍ဖာေထးၿပီးသာ

ေျပာလိုက္ပါသည္။

 အျခားသူေတြက ကိုယ့္အေပၚ

ေကာင္းသေလာက္ ေဒၚႀကီးကေတာ့

ခ်စ္ခ်စ္အေပၚ အရမ္းႏွိမ္တာပဲ။

ဘြဲ႕ရၿပီးတည္းက သူတို႔အိမ္မွာလာေနေပမဲ့

တစ္ႏွစ္ေနလို႔ အ၀တ္အစားတစ္ထည္

၀ယ္မေပးခဲ့ဖူးေပ။

ေတာ္ေသးသည္က ခ်စ္ခ်စ္မွာတကၠသိုလ္

တက္စဥ္က ျမန္မာဝမ္းဆက္ေလးေတြ

က်န္ေနေသးလို႔ပါပဲ။

မမလႈိင္က အခုေနာက္ပိုင္းေပၚတဲ့ အထည္စ

ဆန္းဆန္းေလးေတြ ခ်ဳပ္၀တ္တဲ့အခါ

ကိုယ့္မွာ ထုတ္ေျပာၿပီးမပူဆာႏိုင္ေတာ့

ေမွ်ာ္၍သာ ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။

အိမ္ကအလုပ္ေတြကိုပဲ ေထာင့္ေစ့ေအာင္

လိုက္လုပ္ေနရေတာ့ မမလႈိင္လို

ေကာက္ရိတ္လိုက္သြားၿပီး ကိုယ္ရွာတာ

ကိုယ္သုံးဖို႔က သိပ္အဆင္မေျပေပ။

"ဒါနဲ႔..ငါ့တူမကဘြဲ႕ရၿပီးၿပီမဟုတ္လား.."

"ဟုတ္ပါတယ္ဦးေပါ.."

"ေအး..အဲ့ဒါဆိုဘာလို႔ဒီမွာေနၿပီး

ေဌးေဌးရဲ႕လက္ေအာက္မွာ

 အေျပာအဆိုခံေနရတာလဲ..

ကိုယ့္ပညာေလးနဲ႔ကိုယ္ ရန္ကုန္တို႔ဘာတို႔မွာ

အလုပ္သြားလုပ္ပါလား..တို႔႐ြာထဲက

ေအးေသာင္းရဲ႕သမီး မိစုတို႔ေတာင္

ဆယ္တန္းမေအာင္ေပမဲ့ အထည္ခ်ဳပ္မွာ

အလုပ္လုပ္ေနတာေလ..လစာလည္း

ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ..ညည္းဆိုစာေရးေတြ

ဘာေတြနဲ႔ ရခ်င္ရမွာေပါ့.."

ဦးေပါက ကိုယ္နဲ႔ေသြးသားမေတာ္စပ္ေပမဲ့

တစ္႐ြာတည္းသားခ်င္းဆိုေတာ့ 

ေကာင္းေစခ်င္သည့္ ေစတနာႏွင့္ေျပာမွန္း

နားလည္၍ ၿပဳံးေတာ့ၿပဳံးမိသြားသည္။

"လုပ္ခ်င္တာေပါ့..ဦးေပါရယ္..

ဒါေပမဲ့..အေမကရွိေသးတယ္ေလ..

အေမ့ေရာဂါကို ဘယ္သူကၾကာၾကာ

သည္းခံႏိုင္မွာလဲ..

ရန္ကုန္မွာက အေမနဲ႔အဆင္ေျပမွာ

မဟုတ္ေလာက္ဘူး..

အခုသမီးကိုယ္တိုင္

အနီးကပ္ေနၿပီး ေဆးပုံမွန္တိုက္..

ဘာညာလုပ္ေပးလို႔သာ အရင္ထက္အေျခအေန

ပိုေကာင္းလာတာ..အနီးကပ္သာမေနေပးႏိုင္ရင္

အေမ့အေျခအေနက ပိုဆိုး႐ြားသြားလိမ့္မယ္.."

"အင္း..ညည္းလည္း၀ဋ္ေႂကြးပါပဲ..

ဒါေပမဲ့လည္း မိဘကိုအလုပ္အေကြၽးျပဳေနတဲ့

သားသမီးက ကံေကာင္းမွာပါ..

ဦးေလးအတတ္သိေနတယ္..ငါ့တူမမွာ

ေအာင္ျမင္ႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္အင္လကၡဏာရွိေနတယ္.."

"အဲ့လိုၾကားရတာနဲ႔တင္ 

ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနပါၿပီ ဦးေပါရယ္.."

"ဟား..ဟား..အဲ့ဒါဆိုဦးေလးတို႔အိမ္ကိုသာ

မ်ားမ်ားလာလည္ ညည္းအေဒၚက

ေျမႇာက္ပင့္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဆရာမႀကီးပဲ

အခုသူ႔သမီးရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာကိုေလ

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ႂကြားလိုက္တာမ်ား

ဟိုက ပါေမာကၡႀကီးပဲ ျဖစ္ေနသလိုလိုနဲ႔..

ၿပီးလည္းၿပီးေရာ ပထမႏွစ္မွာတင္

က်သြားလို႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္

ထပ္တက္ေနရတယ္ေလ"

"ဟုတ္လား..ခ်ိဳသဲကစာေတာ္ရဲ႕သားနဲ႔

ဘာလို႔က်သြားတာလဲ.."

"မသိပါဘူးကြာ..စာမလုပ္ပဲအေလလိုက္ေနလို႔

ေနမွာေပါ့..ဦးေလးရဲ႕သားသမီးေတြက

ငါ့တူမႀကီးေလာက္ မ‌လိမၼာၾကဘူး.."

ဦးေပါမွာ သူကိုယ္တိုင္က မိသားစုအတြက္

ႀကိဳးစားသေလာက္ သားသမီးေတြက

မသိတတ္ပဲ ရွာေပးသမွ်ထိုင္ျဖဳန္းေနေတာ့

စိတ္ညစ္စြာ ညီးျငဴလာေလေတာ့သည္။

‌"ကဲ..အေမာလည္းေျပၿပီဆိုေတာ့ 

အလုပ္ဆက္လုပ္လိုက္အုံးမယ္တူမႀကီးေရ.."

ဘာပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ္တိုင္လုပ္မွ 

စိတ္တိုင္းက်တတ္သည့္ ဦးေပါဟာ

အခုလည္း အလုပ္သမားေတြရွိလွ်က္ႏွင့္

မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ၀င္လုပ္ေနေလသည္။

ဦးေပါကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ပန္းေဝလည္း

အားေတြတက္လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

"ေဟ့..ခ်စ္ခ်စ္ေရ..အဲ့ဒီ့မွာဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ.."

"ေအာ္..ရဲရင့္ပါလား..နင္တို႔‌လယ္ကရိတ္ဖို႔

လိုေသးတယ္ေလ..ဒီကိုဘာလာလုပ္တာလဲ.."

"ဦးေပါတို႔ကို လာကူလုပ္ေပးတာေလ.."

ရဲရင့္သည္ ခ်စ္ခ်စ္တို႔ႏွင့္

သက္တူ႐ြယ္တူျဖစ္ၿပီး ခ်စ္ခ်စ္၏

အေဖရွိစဥ္ကေတာ့ ဒီ႐ြာကိုျပန္လာတိုင္း

သူတို႔နဲ႔ပဲ အမ်ားဆုံးေဆာ့ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း

သူက နည္းပညာဘက္မွာဆိုေတာ့

သိပ္မေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။

သို႔ေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္သားဆုံမိတိုင္းေတာ့

ခင္ခင္မင္မင္ ရွိၾကပါသည္။

ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့ ခ်စ္ခ်စ္၏

အေဖဆုံးၿပီးေနာက္ အေဒၚအိမ္မွာ

ကပ္ေနရမွန္းသိေတာ့ ရဲရင့္၏မိခင္ဟာ

ခ်စ္ခ်စ္ႏွင့္ အေပါင္းအသင္းလုပ္တာကို

သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ေတာ့ေပ။

"ခ်စ္ခ်စ္..နင္..နင့္အေဒၚအိမ္မွာေနရတာ

အဆင္ေျပရဲ႕လား.."

"ေျပပါတယ္ ဒီလိုပါပဲ..နင္ေရာ..

ရန္ကုန္မွာအလုပ္သြားလုပ္မလို႔ဆို.."

"ဟင္..နင္ကဘယ္လိုသိတာလဲ.."

"ဘယ္လိုသိရမွာလဲ..နင့္အေမကတစ္အိမ္တက္

တစ္အိမ္ဆင္း လိုက္ေျပာေနတာေလ

မသိစရာလား.."

ခ်စ္ပန္းေဝကထိုသို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ရဲရင့္လည္း

အႂကြားသန္ေသာ သူ႔အေမအေၾကာင္းကိုသိ၍

ၿငိမ္သြားေလသည္။

ၿပီးေနာက္ ခ်စ္ခ်စ္၏ေဘးတိုက္မ်က္ႏွာေလးကို

႐ႊန္း႐ႊန္းစားစား စိုက္ၾကည့္ရင္းၿပဳံးလိုက္ျပန္သည္။

"ခ်စ္ခ်စ္..နင္ရန္ကုန္ကိုမသြားခ်င္ဘူးလား

ငါတို႔အတူတူသြားၾကမယ္ေလ.."

"အမယ္ေလး..မလုပ္ပါနဲ႔ဟယ္..နင့္အေမႀကီးကို

ေၾကာက္လြန္းလို႔ပါ.."

ရဲရင့္၏အေမကို ခ်စ္ခ်စ္..တကယ္လည္း

ေၾကာက္ပါသည္။သူ႔သားကို ေ႐ႊတုံးေလးလို

တမမႏွင့္ ျဖစ္ေန၍ရဲရင့္ကို လိုတာထက္

ပိုၿပီး အေျပာအဆိုမလုပ္ရဲသည္အထိပါပဲ။

ရဲရင့္က သေဘာေကာင္းေပမဲ့ သူ႔အေမႀကီးကေတာ့

သူ႔သားကို ေတာ္႐ုံလူေတြနဲ႔အေပါင္းမခံ၍

ရဲရင့္လည္း ႐ြာမွာဆိုေပါင္းခ်င္သည့္

သူငယ္ခ်င္းသိပ္မရွိေပ။

ေပါင္းတဲ့သူၾကေတာ့လည္း သူေဌးသား

လူ႔ေပၚေက်ာ့ေတြဆိုေတာ့ ရဲရင့္ပါ

ပ်က္စီးသြားမည္ကို စိတ္ပူမိသား။

"ခ်စ္ပန္းေဝ..နင္အဲ့ဒီ့မွာဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ.."

"ဟင္..ကိုႀကီးေရာက္လာၿပီလား.."

အေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

စပါးပင္ေတြၾကားမွာ ပုဆိုးခပ္တိုတိုႏွင့္

မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ကိုႀကီးလႈိင္ျမင့္ဦးကို

ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။

မ်က္ႏွာႀကီးတင္းမာေနပုံအရဆို

ရဲရင့္ႏွင့္ စကားေျပာတာကိုမႀကိဳက္၍

ျဖစ္ႏိုင္သည္။

"ရဲရင့္..ငါသြားေတာ့မယ္ေနာ္.."

ခ်စ္ပန္းေဝလည္း ရဲရင့္ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး

ကိုႀကီးရွိေနရာဆီသို႔ ကူးသြားလိုက္သည္။

"တာလဘတ္ေတြ မိုးကာေတြယူလာခဲ့လား.."

"အကုန္ပါတယ္..ငါကခိုင္းရင္ခိုင္းတဲ့အတိုင္း

ကြက္တိလုပ္တတ္တယ္..နင္သာငါ့စကားကို

နားမေထာင္တာ.."

"ဟင္..ညီမေလးကဘာလုပ္ေနလို႔လဲ.."

"ခုဏက ဟိုေကာင္ရဲရင့္နဲ႔ 

နင္စကားသြားေျပာတယ္ေလ..အဲ့ဒါအျပစ္ေပါ့

သူ႔အေမႀကီးက ဘယ္ေလာက္ႀကီးက်ယ္လည္း

နင္သိရဲ႕သားနဲ႔..အဲ့ဒီ့ေဒၚခင္ႀကီးက်ယ္ရဲ႕

သားနဲ႔ မပတ္သတ္စမ္းပါနဲ႔ဟာ.."

"ကိုႀကီးကလည္း..သူ႔ဘာသာစကားလာေျပာလို႔

ျပန္ေျပာ႐ုံပဲရွိတာပါ..သမီးလည္း

အဲ့ဒီေဒၚေငြခင္ႀကီးအေၾကာင္းကို သိပါတယ္.."

"ေအး..သိရင္ၿပီးတာပဲ..ေဒၚေငြခင္က

သူ႔သားကို ေ႐ႊဥဥၿပီး ေမြးထားသလိုကို

အကဲပိုတာ ငါ့ညီမကိုလာထိရင္

ငါလည္း ၿငိမ္ေနႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး..

အဲ့ေတာ့ သတ္ပြဲေတြျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္..."

"အမယ္ေလး..အပိုေတြ..တကယ့္တကယ္

အေရးအေၾကာင္းဆို သူ႔ကိုဘယ္ရွာရမွန္း

မသိပဲ‌နဲ႔..ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြမေျပာပါနဲ႔.."

"ဟဲ့..ငါရွိႏိုင္မဲ့ေနရာက အသုဘအိမ္နဲ႔

ၾကက္ဝိုင္းပဲရွိတဲ့ဥစၥာ အဲ့ေနရာမွာလာေခၚေပါ့.."

"စဥ္းစားေလ..မိန္းကေလးတန္မဲ့ဖဲဝိုင္းေတြ

ၾကက္ဝိုင္းေတြကို လိုက္စရာလား.."

"ခ်စ္ပန္းေဝရယ္..ေခာတ္လူငယ္ျဖစ္ၿပီး

အျမင္မက်ယ္လိုက္တာ..အဲ့ဒီ့အလုပ္ေတြကမွ

မပင္မပန္းပဲ ပိုက္ဆံရတာဟ..တစ္ရက္ေလာက္

ဖဲဝိုင္းကိုလိုက္ၿပီး ဒိုင္လာလုပ္ၾကည့္ပါလား

ခ်က္ခ်င္းေထာသြားမွာေနာ္.."

"ေတာ္ေတာ္အေျပာေကာင္းတယ္..

ဖဲ႐ိုက္ေဖာ္ရေအာင္ လာဆြယ္မေနပါနဲ႔..

သူမ်ားတကာ အစ္ကိုေတြဆိုရင္

ဒီလိုေျပာမွာမဟုတ္ဘူး..အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ

ကိုယ့္ညီမကို ေလာင္းကစားလုပ္ဖို႔

တိုက္တြန္းေနတယ္...ေတာ္ၿပီအိမ္ပဲျပန္ေတာ့မယ္

ညေနၾကရင္ ဦးကုလားတို႔ကို

အလုပ္လုပ္ဖို႔ လြတ္လိုက္မယ္

သူတို႔နဲ႔ေပါင္းၿပီး အရက္ေတြလည္း

‌ဖိေသာက္မေနနဲ႔အုံးေနာ္.."

For Me, [7/31/2025 6:53 PM]

"ေအးပါဟာ..သြားစရာရွိတာသြားစမ္းပါ.."

သူ႔ကို ခိုင္းရတာလည္း ေနာက္ဆံမတင္းရေပ။

႐ြာထဲမွာလည္း အရက္မေသာက္တတ္သည့္လူက

ခပ္ရွားရွားမို႔ အလုပ္ခိုင္းသည့္အခါ

ေသာက္စရာကေတာ့ မပါမျဖစ္ေပ။

အခုလို ညဘက္မွာအလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုရင္

ပိုဆိုးေတာ့တာေပါ့။

လႈိင္ျမင့္ဦးတစ္ေယာက္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔

ေပါင္းၿပီး အရက္အလြန္အကြၽံ 

မေသာက္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ဆုေတာင္းရေတာ့မယ္။

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ညခုႏွစ္နာရီ ထိုးေနၿပီျဖစ္၍ အိမ္ပတ္၀န္းက်င္

တစ္ခုလုံး ေမွာင္မဲေနေလသည္။

ခ်စ္ပန္းေဝတို႔၏ အခန္းေလးထဲတြင္ေတာ့

ဖေယာင္းတိုင္မီး မွိန္ဖ်ဖ်ေလးအား 

ထြန္းထားေလသည္။

ခ်စ္ပန္းေဝကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း‌ညဘက္မွ

ေရခ်ိဳးဖို႔အား၍ ကမ္းနားမွာေရဆင္းခ်ိဳးၿပီး

အိပ္ခန္းထဲသို႔ ျပန္၀င္လာလိုက္သည္။

"မမလႈိင္..ထမင္းစားၿပီးၿပီလား.."

"ေအး..စားၿပီးၿပီ..ဒီမွာေလ..‌

ျမန္မာကားၾကည့္ေနတာ.."

မမလႈိင္သည္ ဖ်ာေပၚ၌ပက္လက္လွန္ရင္းႏွင့္

ဇာတ္ကားၾကည့္ေနေၾကာင္းသိေစရန္

သူ႔ဖုန္းကို ေထာင္ျပလာေလသည္။

"‌ေဒြးနဲ႔အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္လား.."

"ေအးေလ..ဇာတ္ကားနာမည္က

အခ်စ္သည္ေလျပည္တဲ့..

အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္က ေယာက္်ား‌စတိုင္ေလးနဲ႔

ခ်စ္စရာေလး.."

ခ်စ္ပန္းေဝလည္း မမလႈိင္ေျပာေနတာကိုသာ

နားေထာင္လိုက္ၿပီး တစ္ကိုယ္လုံးကို

သနပ္ခါးအျမစ္တုံး ေသြး၍လိမ္းပစ္လိုက္ကာ

အသားေအးသည့္ အိက်ႌလက္ျပတ္ေလးကို

ေ႐ြး၀တ္လိုက္သည္။

"ေအာ္..ဒါနဲ႔..ငါျပန္ေရာက္တည္းက

သတိထားမိေနတာ တစ္ခုရွိတယ္.."

"ဘာကိုလဲ.."

"အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ရႈိင္းရဲ႕ပုံနဲ႔ျပကၠတိန္ရယ္

ပိုစတာရယ္ မရွိေတာ့ဘူးေနာ္..

ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ.."

"သမီးဘာသာ..ခြာပစ္လိုက္တာ.."

"ဘယ္လို.."

ေကာက္ခါငင္ကာ ထေျပာလိုက္ေသာ

ခ်စ္ခ်စ္ေၾကာင့္ လႈိင္တစ္ေယာက္ နားထဲသို႔

ေလ၀င္သြားသလား မွတ္ရသည္အထိ

တဝီဝီ ျဖစ္သြားေလသည္။

မယုံၾကည္ႏိုင္စြာျဖင့္ ခ်စ္ခ်စ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့

မ်က္ႏွာႏုႏုေလးက တည္တင္းေနၿပီး

မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြလည္း

ေပၚလြင္ေနသည္။

"ခ်စ္ခ်စ္..မနက္ျဖန္ဘုရားပြင့္ေတာ့မွာမ်ားလား.."

"ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ

မမလႈိင္ကလည္း.."

"ဟုတ္တယ္ေလ..နင့္ေလာက္*မင္းသားရႈိင္း*ဆိုၿပီး

တရႈိင္းတည္းရႈိင္းေနတဲ့လူက..အခုမွ

သူပုံေတြကို ခြာလိုက္ၿပီဆိုေတာ့

ဘုရားပြင့္တာပဲေပါ့..နင္႐ူးသြားတာမ်ားလား.."

"လာျပန္ၿပီ..ဘာလို႔တစ္ခုခုဆိုတိုင္း

႐ူးသြားတာလားႀကီးပဲ ေမးေနရတာလဲ.."

ကႀကီးပုံစံႏႈတ္ခမ္းေလးအား စူေထာ္ပစ္ကာ

ဆံပင္ဖ်ားလ်ားခ်ထား၍ သရဲမေလးလို

ျဖစ္ေနသည့္ ခ်စ္ခ်စ္ကိုၾကည့္ၿပီး

လႈိင္လည္း အားရပါးရရယ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။

"အဲ့ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ရႈိင္းရဲ႕ပုံေတြကို

ဖယ္ပစ္လိုက္ရတာလဲ..နင္ပဲသူ႔ကို

ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ဆို.."

"ဟုတ္တယ္..အဲ့ဒါကအရင္တုန္းက..အခုေတာ့

သူ႔ကိုမႀကိဳက္ေတာ့ဘူး..မမလႈိင္ေျပာသလိုပဲ

သူ႔ကို႐ူးေနလို႔သာ ႀကိဳက္ခဲ့မိတာ..

အခုေတာ့ေဝးေသး.."

"ဟဲ့..ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာတုန္း

မ‌နက္ကမွ အေကာင္းႀကီးကို.."

"ဘယ္လိုျဖစ္ရမွာလဲ..မနက္ကေလ

ေဒၚႀကီးက ေနမေကာင္းလို႔ၾကက္စြပ္ျပဳတ္

ျပဳတ္ေပးခိုင္းတာနဲ႔  ရႈိင္းကိုပါစားေစခ်င္လို႔

ၾကက္မေတြက အေကာင္ေသးတာနဲ႔

အေကာင္ႀကီးတဲ့ ကိုႀကီးရဲ႕ၾကက္ဖႀကီးကို

ခ်က္ၿပီး သူတို႔အိမ္ကိုတကူးတက

သြားေပးတာ သူခိုးလို႔အစြပ္စြဲခံလိုက္ရတယ္ေလ.."

"ဘာ!!ငါ့ညီမေလးကိုမ်ား သူကဘာလို႔

အဲ့လိုေျပာရတာလဲ..."

"မသိပါဘူး..ဘယ္လိုရွင္းျပျပမရဘူး..

အရမ္းစိတ္တိုတာပဲ ေတာ္ၿပီ

အဲ့ေကာင္အေၾကာင္း မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး

လူကိုမ်ား သူခိုးေလးဘာေလးနဲ႔.."

"နင္ေျပာပုံဆို သူကေမာက္မာမဲ့ပုံပဲေနာ္.."

"ေမာက္မာ႐ုံပဲမဟုတ္ဘူး..ဘ၀င္လည္းျမင့္တယ္

အက်င့္လည္းယုတ္တယ္..

ႀကီးက်ယ္လိုက္တာလည္းလြန္ေရာ..

ကင္မရာေရွ႕မွာသာ ဟန္ေဆာင္ၿပီး

သ႐ုပ္ေဆာင္ျပေနတာ အျပင္ဘက္မွာေတာ့

အက်င့္တစ္စက္မွမေကာင္းဘူးသိလား.."

မဲ့ကာ႐ြဲ႕ကာျဖင့္ စကားတစ္လုံးျခင္းစီကို

တမင္ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ေျပာေနေသာ

ခ်စ္ပန္းေဝေၾကာင့္ လႈိင္ေတာင္လန႔္လြန္းလို႔

ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ ျပန္ဖိေနရေလသည္။

"အမယ္ေလးဟယ္..နင္ေျပာတာနဲ႔

ငါေတာင္သူ႔ကိုလန႔္လာၿပီ..နင္ပဲအရင္တုန္းကေတာ့

ရႈိင္းေလးကေခ်ာလိုက္တာ..သ႐ုပ္ေဆာင္လည္း

သူမတူေအာင္ထူးခြၽန္တာဆို..

လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ၿပီး 

ၾကင္နာတတ္တဲ့ နတ္သားေလးလိုပဲဆို.."

"အဲ့ဒါက သူ႔အေၾကာင္းကိုအမွန္တကယ္

မသိေသးလို႔ေလ..အခုေတာ့သိသြားၿပီမို႔လို႔

ႀကိဳက္ဖို႔ဆိုတာေဝး..သေထြးေတာင္

လွည့္မေထြးဘူးမွတ္.."

"ေအးပါ..အဲ့ဒီ့စကားကိုမွတ္ထားပါ့မယ္

ေနာက္မွ တစ္ရႈိင္းတည္းျပန္ရႈိင္းလာရင္

နင္နဲ႔ငါေတြ႕မယ္.."

ခ်စ္ပန္းေဝလည္း တကယ္တမ္းမွာ

ပါးစပ္ကသာေျပာေနရေပမဲ့

 ရင္ထဲမွာ၀မ္းနည္းသလိုလိုေတာ့ျဖစ္ေနမိသည္။

ရႈိင္းဆိုတဲ့မင္းသားေလးကို ကိုယ္ျမင္ခဲ့တဲ့ပုံစံဟာ

ၾကင္နာတတ္ၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ပုံစံေလးနဲ႔ပါ။

ဘာေၾကာင့္ အခုလိုေမာက္မာတဲ့ရႈိင္းအျဖစ္

ေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ။

ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ပုံစံအစစ္အမွန္က နဂိုတည္းက

ဒီအတိုင္းပဲလား။???

"မမခ်စ္ခ်စ္ေရ..ေမႀကီးကသူ႔အခန္းထဲကို

လာခဲ့ပါအုံးတဲ့.."

ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ ငိုင္ေနစဥ္မွာ သဲသဲေလးက

အသံေသးေသးေလးႏွင့္ လာေခၚေန၍

ထရပ္လိုက္ရသည္။

"ေအး..မမလိုက္ခဲ့မယ္.."

သဲသဲေလးနဲ႔အတူ ေဒၚႀကီးႏွင့္ေလးေလး၏

အိပ္ခန္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္ၿပီးေနာက္

ေလးေလးကို မေတြ႕ရ၍အံ့ဩသြားမိေလသည္။

"ေဒၚႀကီး..ညေနက..ေလးေလးျပန္လာတယ္

မဟုတ္ဘူးလား..ေလးေလးဘယ္သြားတာလဲ.."

ခ်စ္ခ်စ္က သာမာန္ေလသံျဖင့္ မသိ၍

ေမးလိုက္ေပမဲ့ ေဒၚ‌ႀကီးကေတာ့

ေဒါသအလိမ္းလိမ္းထြက္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္

ခ်စ္ခ်စ္ကို ၾကည့္လာေလသည္။

တစ္ခုခု အေျပာခံရမည္ကိုေတာ့ 

ခ်စ္ခ်စ္ႀကိဳ၍ သိလိုက္သည္။

"ခ်စ္ပန္းေဝ နင္ကသူမ်ားအိမ္မွာလည္း

ကပ္ေနေသးတယ္..အလုပ္ေလးတစ္ခုေတာင္

ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့

တရားမလြန္လြန္းဘူးလား.."

"ခ်စ္ခ်စ္ ဘာလုပ္မိလို႔လဲေဒၚႀကီးရယ္..."

"ဘာအခုမွ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလဲ..

ေကာင္မ..မ်က္ႏွာကိုက ဘာမွမသိသလို႐ုပ္နဲ႔

ေတာ္ေတာ္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာပဲေနာ္..

ဒီညလယ္ရိတ္ရမွာကို လႈိင္ျမင့္ဦးတစ္ေယာက္တည္းကို နင္လႊတ္ထားလို႔

အခု ကိုတင္ေမာင္ကလိုက္သြားရၿပီေလ.."

"ေဒၚႀကီးရယ္..ကိုႀကီးလႈိင္ျမင့္ဦး

တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါဘူး..ဦးကုလားနဲ႔

ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေယာက္လည္းလႊတ္လိုက္ပါတယ္"

"ဟဲ့..လႈိင္ျမင့္ဦးအေၾကာင္းကို နင္မသိလို႔လား

အကုန္လုံးကို အရက္ေတြအမူးတိုက္ၿပီး

အလုပ္မလုပ္ၾကရင္ စက္ဖိုးေတြအလကား

ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့..နင့္မွာဦးေနာက္မရွိဘူးလား..

တကယ္ဆို ဒီအလုပ္ေတြကနင္လုပ္ရမွာေလ.."

ခ်စ္ပန္းေဝလည္း

 ေဒၚႀကီးကိုနားမလည္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

ခ်စ္ပန္းေဝဆိုတာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္

ဆိုတာကိုေရာ သူေတြးမိပါရဲ႕လား။

ဒါမွမဟုတ္ သူ႔သားသမီးဘာမွမျဖစ္ရင္ၿပီးေရာ

ခ်စ္ပန္းေဝက ဘာျဖစ္ျဖစ္ဂ႐ုမစိုက္တာလား။

*ငါ့အေမသာဆို..ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္

ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ အတူရွိမွာကိုခြင့္ျပဳေပးမွာ

မဟုတ္ဘူးဟု အေတြး၀င္လာမိေတာ့

မ်က္ရည္က အလိုလိုဝဲလာမိသည္..*

"အေဖာ္ရွိရင္ေတာ့ သမီးလည္းသြားပါတယ္

အခုက ‌ေယာက္်ားေတြအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ေနရာမွာ

တစ္ေယာက္တည္း မေနခ်င္လို႔ပါ..ေနာက္ၿပီး

သူတို႔က အရက္ေတြလည္း

ေသာက္ၾက၊စားၾကေတာ့.."

"အပိုေတြေျပာမေနပါနဲ႔ေအ..ညည္းကိုဘယ္သူက

ဘာလုပ္မွာမို႔လို႔..ဒီေလာက္အကဲပိုေနရတာလဲ..

ညည္း႐ုပ္ကို ေခြးေကြၽးေတာင္

 ဘယ္ေခြးမွမစားဘူး.."

"ေဒၚေလး..သမီးကိုအဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔

သားသမီးခ်င္းေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးပါ

သမီးမွာလည္း အရွက္သိကၡာဆိုတာရွိတယ္.."

"ေအာင္မယ္..ညည္းကမ်ားငါ့ကိုလာခံေျပာေနတယ္

ဘာအရွက္သိကၡာလည္း..

စာအုပ္ထဲက စကားလုံးေတြနဲ႔ငါ့ကိုလာမေျပာနဲ႔

ညည္းအလုပ္က ငါခိုင္းရင္ခိုင္းတဲ့အတိုင္း

လုပ္ဖို႔ပဲသိရဲ႕လား..တင္ေကြၽးထားတဲ့

ေက်းဇူးမွမေထာက္ ညည္းတို႔သားအမိကို

အခုခ်က္ခ်င္း ကန္ခ်လိုက္ရင္

လမ္းေဘးမွ ေတာင္းစားေနရမွာဟဲ့

သိရဲ႕လား.."

"အေမရယ္..ေအာ္ႀကီးေဟ့က်ယ္နဲ႔

ဘာလို႔ အဲ့ေလာက္ေျပာေနရတာလဲ.."

မမလႈိင္ကပါ အခန္းထဲသို႔၀င္လာၿပီး

သူ႔အေမကို ဟန႔္တားလိုက္ေလသည္။

ခ်စ္ပန္းေဝကေတာ့ အံ့ကိုဖိႀကိတ္၍

လက္သီးေတြကို ဖိဆုပ္ထားမိရင္း

မ်က္ရည္ေတြ က်ေနေလေတာ့သည္။

*ကိုယ့္ကို ပုတ္ခတ္ေဆာ္ကားေနတဲ့ေနရာမွာ

ကပ္တြယ္ၿပီး ေနေနရတာကို စိတ္နာလွပါၿပီ။*

"ခ်စ္ခ်စ္လည္း တစ္ေနကုန္

သူလုပ္ေပးႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေပးေနတာပဲကို

အေမ အဲ့ေလာက္ေတာ့မေျပာသင့္ပါဘူး

အေဖသိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္.."

"မိလႈိင္..နင္၀င္မပါနဲ႔စမ္း.."

"၀င္ပါရမွာပဲအေမ..ခ်စ္ခ်စ္ကလည္း

သမီးရဲ႕ညီမပဲေလ..

ခ်စ္ခ်စ္..အခန္းထဲသြားေတာ့သြား

အေမ့ကို ငါေျပာလိုက္မယ္.."

"ဟုတ္ကဲ့.."

မမလႈိင္သည္ ခ်စ္ခ်စ္၏လက္ေကာက္၀တ္ကို

ဆုပ္ကိုင္လာကာ အခန္းအျပင္သို႔တြန္းထုတ္ၿပီး

တံခါးပိတ္သြားေလသည္။

အခန္းထဲမွ မမလႈိင္ႏွင့္ေဒၚႀကီးတို႔၏

ရန္ျဖစ္ေနသံေတြကို ဆက္ၾကားေနရေပမဲ့

ထိုေနရာမွာ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့၍

ေျခဦးတည့္ရာ သြားေနမိရာမွာ

ေခ်ာင္းစပ္သို႔ ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။

**"ငါဘာလုပ္သင့္လဲ..

ငါအသက္ဆက္ရွင္ေနေတာ့ေရာ

ဘာထူးေတာ့မွာလဲ..ေနစရာအိမ္မရွိ..

အနာဂတ္မရွိတဲ့ သူမ်ားခိုင္းဖက္ဘ၀မွာ

ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး.."**

ပါးျပင္ေပၚသို႔ စီးက်လာသည့္မ်က္‌ရည္ေတြကို

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့

ေခ်ာင္းေရျပင္ႏွင့္ ေျခေထာက္ေတြဟာ

ထိေနၿပီမွန္း ခံစားလိုက္ရသည္။

သို႔ေပမဲ့ ဒီအေျခအေနကပဲ အေကာင္းဆုံးဟု

သုံးသပ္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့

ေရွ႕ဆက္တိုးေနမိေလရာ ေရျပင္သည္

ဒူးဆစ္ေလာက္အထိ ေရာက္လာေလေတာ့သည္။

ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဆိုသည့္အေတြးႏွင့္ 

မ်က္လုံးေတြကို ဆုံမွိတ္ထားလိုက္ၿပီး

ေရွးကိုသာ ဆက္တိုးေနမိသည္။

အေစာကတည္းက ေမွာင္မည္းေနေသာ

ပတ္၀န္းက်င္သည္ မ်က္လုံးမွိတ္လိုက္သည့္အခါ

အလင္းေရာင္ တစ္စေတာင္မရွိေတာ့ပဲ

ပိတ္ေလွာင္မႈသို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။

ေရွ႕သို႔ တစ္လွမ္းတိုးလိုက္တိုင္း

ၾကားလိုက္ရသည့္ ေရသံဟာ..သာယာေပမဲ့

မၾကာခင္မွာ ဒီေရေအာက္၌ ကိုယ့္ဘ၀

အဆုံးသတ္ရေတာ့မည္ဟု အသိ၀င္လာတိုင္း

ေၾကာက္လန႔္သြားမိသည္။

*

*

*

"ေဟ့..မင္းအဲ့ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ..."

နားထဲ၌ ရင္းႏွီးေနသည့္ အသံတစ္ခုေၾကာင့္

မ်က္လုံးေတြကို ခ်က္ခ်င္းဖြင့္လိုက္မိၿပီး

အေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့

ဖုန္းမီးအေရာင္ေၾကာင့္ စူးခနဲျဖစ္သြားရာ

မ်က္လုံးေတြကို လက္နဲ႔ကာလိုက္ရေလသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေရထဲမွျဖတ္ေျပးလာသံ

ၾကားလိုက္ရၿပီးေနာက္ ကိုယ့္လက္ေမာင္းဟာ

အားျပင္းစြာ ေဆာင့္ဆြဲခံလိုက္ရေလသည္။

"ရွင္ဘာလုပ္တာလဲ..ကြၽန္မေသမလို႔..

ကိုယ့္လမ္းကိုသြား..ကြၽန္မကိုလႊတ္.."

"ငါခြင့္မျပဳဘူး.."

"ရွင္က ဘာမို႔လို႔လဲ..ကြၽန္မလက္ကိုလႊတ္လို႔

ေျပာေနတယ္ေနာ္..အင့္ဟယ္.."

လက္ကို ႐ုန္း၍မရသည့္အဆုံး သူ႔ရင္ဘတ္ကို

ေဆာင့္တြန္းလိုက္ရာ အရွိန္လြန္ၿပီး

ႏွစ္ေယာက္လုံး ေရထဲသို႔ 

လန္က်သြားေလေတာ့သည္။

မ်က္လုံးထဲသို႔ ေရေတြစင္သြား၍

ဆက္ခနဲ ပိတ္လိုက္မိၿပီး ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည့္

အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္သည္ တစ္ကိုယ္လုံး

ေရေတြ႐ႊဲစိုေနေလေတာ့သည္။

ဒီ့ထက္အေျခအေနဆိုးတာကေတာ့ 

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ႏွင့္

အလြန္နီးကပ္ေနျခင္းပဲ။

အတိအက်ဆိုရလွ်င္ ထိုေယာက္်ား၏

ရင္ခြင္ထဲမွာ ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္ၿပီး

ထိုလူကလည္း ခ်စ္ခ်စ္ကို တင္းၾကပ္စြာ

ဖက္ထားသလိုကို ခံစားေနရတာ။

အခန္း(၉)ဆက္ရန္

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ေရာက္လာတာ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ

(ဖတ္ရႈေပးသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို

ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါတယ္ေနာ္

ေဝေဝဒီရက္ပိုင္းမွာ အျခားအလုပ္ေလးေတြ

ရွိလို႔ updateေလး ၾကာသြားပါတယ္..

အရင္လို အရွည္ႀကီးမတင္ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း

စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔ေနာ္..)