🌼သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး🌼
#အခန်း၂၀
လပြည့်၀န်း၏ အလင်းရောင်သည် ရွာငယ်ကလေးအား လွှမ်းခြုံထွေးပွေ့ထားသည်။လေပြေအေးအေးနုနုကြောင့် သာယာပျော်ဖွယ် ညခင်းက အေးငြိမ့်စွာ စီးဆင်းနေသည်။ပုရစ်ငယ်တို့က ဟိုအပင်၊ဒီအပင်သို့ ကူးလူးနေကြသည့်နည်းတူ ကလေးငယ်များကလည်း ပျော်မြူးရွှင်လန်းစွာ လရောင်ရိပ်ကိုခို၍ ခုန်ပေါက်ကစားနေကြသည်။
သက်ကြီးပိုင်းများကမူ ကလေးများဆော့ကစားနေကြသည်ကို ကြည့်နေကြသူများရှိသလို ရွာလမ်းမပေါ်တွင် ထွက်ကာ မတ်တပ်ရပ်၍ အလာဘ၊
သဘာဘပြောဆိုနေကြသူများလည်း ရှိလေသည်။
ရွာရှိ ခြံဝိုင်းများဟာ အလွန်ပင်ကျယ်ကြသောကြောင့် အချို့က အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင်ထိုင်ကြသူများရှိသလို အဖီထိုးထားသည့်အောက်ရှိ
ခုံတန်းရှည်များပေါ်တွင် ရေနွေးကြမ်းကလေးသောက်၊လက္ဖက်ကလေးစား၊
ထန်းလျှက်ကလေးဝါး၊ကွမ်းကလေးငုံ၍ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကို စမြှုံ့ပြန် မဆုံးနိုင်အောင်ရှိကြသည်။
ငှက်တို့သည်လည်း အိပ်တန်းတက်နှင့်ကြသည်မို့ ညဉ့်အမှောင်ဟာ လရောင်အောင်တွင်ပင်
လှပနေလေသည်။
တောရွာကလေးပေမို့ မီးရောင်မှိန်ဖျဖျတောင်
မထွန်းလင်းရှာသော နောက်ဖေးချောင်းကလေးတွင် ငွေလမင်း၏အလင်းရောင်ပြန်ဟပ်သော ရေပြင်ဟာ ငြိမ်သက်မှုအတိဖြစ်နေပြီး လှိုင်းတို့ဟာလည်း ပြေပြစ်စွာခရီးနှင်နေလေသည်။
လရောင်လွှမ်း၍ ခရမ်းရောင်ဗေဒါပွင့်ကလေးတွေဟာ ရေအလျှင်ကလေးနှင့် မျောပါရင်း လူးလွန့်နေသည့်နှယ် လှပလွန်းသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို
ဆောင်ကျည်းပေးရှာသည်။
ထိုသို့သောတိတ်ဆိတ်မှုကို သဘာ၀ကြီးကဆောင်ယူပေးထားသော်ငြားလည်း အုန်းပင်စုရွာရှိ ဒေါ်ကြည်ဝေတို့၏ ခြံဝိုင်းကလေးတွင်တော့ အသံဗလံတွေဆုံနေလေသည်။
ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွား၍ အချင်းများသောအသံများမဟုတ်ပဲ ပျော်ရွှင်စွာ စကားနာလုနေကြသောအသံ၊
တောသူ၊တောသားတို့၏ ပွင့်လင်းမှုကို
ဆောင်ကျည်းပေးသော အသံပင်ဖြစ်သည်။
လူစုလူဝေးနှင့် ရှိနေကြတာကြောင့် ခြံဝိုင်း၏
မျက်စောင်းထိုးရှိ သရဲခြောက်လှပါသည်ဆိုသော ဝါးရုံတောကိုလည်းသတိမရကြပေ။
ပျော်ရွှင်မှုသည် လူ၏စိတ်ကိုမြူးထူးစေသည်မှာ
အင်မတန်မှန်၏။
အပျော်ကြူးပါကလည်း အရူးဖြစ်တတ်လေသည်။သို့ပေမဲ့ ဤလူတစ်စုအတွက်တော့ သည်လို အပျော်ကလေးဟာ ရခဲလှသော ရှားပါး
သည့်ပျော်စရာ အခွင့်အရေးလေးပင်ဖြစ်လေသည်။
"ဟဲ့..အပျိုကြီးဘ၀က ကျွတ်ချင်တဲ့လူတွေ..မုန့်များများပိုလုပ်ကြနော်.."
"အောင်မယ်..ဒီမှာဖားကြီး..နင့်ကိုသာပြန်ကြိုက်မဲ့သူမရှိလို့..ဖားဘ၀ကနေမကျွတ်သေးတာဟဲ့
သိရဲ့လား..ကြာရင်..ဖားကနေပိုးဟပ်ဖြစ်မှာမြင်ယောင်တယ်.."
"ဟဲ့ဘာတုန်း..ပိုးဟပ်ဆိုတာ.."
"နင်ကလဲ..သူပိုးတဲ့လူမှန်သမျှ..သူများကဟပ်ဟပ်သွားတာလေဟယ်.."
"ဟာ..ဟ..ဒါတော့သိပ်မှန်..အခုစံပယ့်ကိုပဲကြည့်..
မိုးနီကအသံတောင်မပေးဘူး ဟပ်တော့မယ်..."
သတင်းကျွတ် လပြည့်နေ့ဖြစ်တာကြောင့်
ဒေါ်ကြည်ဝေဟာ သူ၏ခြံ၀န်းထဲတွင် ရွာထဲမှ အမျိုးသမီးတို့နှင့် သူ့ထံတွင်အလုပ်လုပ်ဖူးသော အလုပ်သမားမှန်သမျှကို ခေါ်ယူကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး မုန့်လုပ်စားဖို့ ခေါ်ထားသည်မို့ ဒေါ်ကြည်ဝေ၏ ခြံ၀န်းလေးဟာ ပွဲဈေးတန်းအလား စည်းကားလွန်းပေသည်။
မြေကြီးပေါ်တွင် အုတ်နီခဲများကို တြိဂံပုံသဏ္ဍန်
ပြုလုပ်ထားပြီး ထင်းမီးနိုင်နိုင်ထိုးထား၍ မီးညွှန့်၊မီးပွားကလေးတလူလူတက်လာလေသည်။
ထင်းနှင့်မွှေးသောမီးဖြစ်၍ အခိုး၊အငွေ့
တလူလူထွက်လှသော်လည်း ခြင်ကိုက်တောင်သက်သာသေးသည်ဟု မှတ်ကြသည်။
"စံပယ်ကလေးရယ်တဲ့ ဖူးငုံငုံ...မကြာခင်ပွင့်လမ်းတော့မည်...ခူးလှည့်မယ်လေး...ဟုတ်သလား...
စံပယ်ရေ..."
"မစိုးတို့နော်....ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ...မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး..."
"အမယ်လေး...လျှိုမနေစမ်းပါနဲ့အေ...."
ကိုမိုးနီနဲ့စံပယ့်ကိုအတင်းလှော်နေတဲ့အဖွဲ့ကြောင့်
အိမ်ကိုသာ တန်းပြေးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်နေမိသည်။
ကိုမိုးနီကိုလည်း စံပယ်တစ်စက်မှ ရင်မခုန်သလို စိတ်လည်းမ၀င်စားဘူး။စံပယ့်ရင်ထဲမှာ ချစ်ရတဲ့လူဟာ အစတည်းက သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသလို ဘယ်အချိန်မေးမေး သူကပဲ အတွေးထဲ၊နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲစိုးမိုးနေခဲ့တာပါ။
သို့ပေမဲ့ နှလုံးသားနှစ်ခုကို ခြားထားတဲ့တံခါးတစ်ချက်အပြင် တံတိုင်းငယ်တွေ များများတည်ရှိနေတာကြောင့် စံပယ်ကျော်လွှားနိုင်ရင်တောင်
သူ့ဆီကိုဘယ်တော့မှပြန်သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ကို စံပယ်ချစ်ပေမဲ့ သူ့အချစ်မှာတော့ လိမ်ညာမှုတွေပါနေတယ်။ ဘုရားဆိပ်မှာ သူနဲ့နောက်ဆုံးသော စကားတွေ ပြောဖို့ရှိနေပေမဲ့ သူထွက်သွားခဲ့တာ
ဘာကြောင့်လဲ။
"မကြည်အေးတို့..ကျွန်မထင်းသွားယူပေးမယ်..
ထင်းတွေကဘယ်မှာထားတာလဲ.."
"အမယ်လေး..တို့အပျိုကြီးရှက်နေပြီပေါ့..
ထင်းတွေကရှိပါသေးတယ်..ယူချင်သပဆိုလည်း..
နောက်ဖေးကစပါးပုတ်စင်ရဲ့ ခြေရင်းဘက်မှာပုံထားတယ်..အဲ့ဘက်ကနဲနဲမှောင်တယ်..
သတိထားသွားနော်.."
"ဟုတ်ကဲ့.."
မုန့်လုပ်နေကြသော အဖွဲ့တွေက စကြနောက်ကြလုပ်တာကြောင့် စံပယ်လည်းထိုနေရာမှာ မနေချင်တော့တာနဲ့ ထင်းသွားယူဖို့ပဲ အာရုဲလွှဲလိုက်သည်။
ထင်ပုံတွေထားသော ပုတ်စင်က အိမ်ကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်တွင် ဆောက်ထားတာကြောင့်
အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်မှ ပတ်သွားရသည်။
ရွာကလေးက လျှပ်စစ်မီးမရသေးတာကြောင့် ပတ်၀န်းကျင်ကမှောင်နေလေသည်။
လရောင်ကြောင့်သာ ပတ်၀န်းကျင်ကို မြင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။စံပယ်လည်း အိမ်ရှေ့ကလူတွေရဲ့
အပြောကို မခံနိုင်လို့သာ ထွက်လာမိပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာကြောင့်
ခပ်ကြောက်ကြောက်နဲ့ ပုတ်စင်ရှိရာကို အမြန်သွားနေမိသည်။
ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အကွယ်တစ်ခုမှ လူတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး စံပယ့်လက်ကိုဆွဲကာ
ဖက်လိုက်တာကြောင့် စံပယ်မျက်လုံးပြူးပြီး
ထအော်မိလေသည်။
"အမယ်လေး!!ရှင်..ရှင်ဘယ်သူလဲ..လွှတ်..ကျွန်မကိုလွှတ်.."
"ကိုယ့်ကိုလှည့်စားရတာ..တော်တော်ပျော်နေတယ်ပေါ့.."
"ဟင်..ရှင်.."
"ဟုတ်တယ်..မင်းရဲ့နေဂုဏ်မာန်လေ..မင်းနဲ့စာရင်းရှင်းရအောင် မင်းနောက်ကနေလိုက်လာတာ..."
"ဘာကိုစာရင်းရှင်းမှာလဲ.."
"မင်း..အတိတ်မေ့ချင်ယောင်မဆောင်နဲ့..မင်းနဲ့မိုးနီကဘာတွေလည်း..မှန်မှန်ပြောနော်.."
အမှောင်ထဲမှာပေမဲ့ လပြည့်၀န်း၏အလင်းကြောင့် သူ့မျက်၀န်းမှဒေါသမီးတွေကို စံပယ်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
ဘုရားဆိပ်ကကိစ္စမှာ စံပယ့်ဘက်ကစိတ်ဆိုးရမဲ့အစား သူကလာစိတ်ဆိုးပြနေတယ်။
သူ့ဘက်ကမလုံတဲ့အိုးကို တမင်ပဲဖာထေးချင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် စံပယ့်ကိုသ၀န်တိုနေလို့ မေးနေတာများလား။
"ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ..ကျွန်မနဲ့သူကမိတ်ဆွေအဆင့်ပဲ..ဘာမှမပိုဘူး.."
"ဒါဆိုမိုးနီကမင်းကိုလာတောင်းမယ်ဆိုတာကရော.."
"အဲ့ဒါကအဖွားဘာသာလျှောက်စီစဉ်နေတာ..
ကျွန်မကတော့လုံး၀ပဲ.."
"သေချာလား.."
"ဒီမှာ..ကျွန်မစကားကိုနှစ်ခါမပြောဘူး.."
"အဟင်း..ဒါကြောင့်မွှေးကိုချစ်နေရတာသိလား.."
"ဟင်..ရှင်ရှေ့ကိုတိုးမလာနဲ့နော်.."
မှောင်နေပေမဲ့ ရောင်ဝါဖွေးဖွေးလပြည့်၀န်းကြောင့် သူစံပယ့်အနားသို့တိုးကပ်လာသည်ကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရသည်။
စံပယ်ထွက်ပြေးရန်ပြင်လိုက်တော့ ခါးကိုသူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့လှမ်းဆွဲပြီး အတင်းဖက်လေသည်။
သူ့မျက်နာကြီးကတစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့တိုးကပ်လာတာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
"ရှင်..ရှင်မလုပ်နဲ့နော်..လွှတ်.."
"ကိုယ်စိတ်ရှိုင်း၀င်လာရင်..ဘယ်သူမှအမိန့်ပေးလို့မရဘူး.."
စံပယ်ငြင်းဆန်ဖို့မရလောက်အောင်အထိ ပါးပြင်ပေါ်မှ သူ့အနမ်းတွေကပြင်းထန်လွန်းသည်။
လပြည့်၀န်းကြီးက ချစ်ကြည့်နူးနေသည့် စုံတွဲလေးကို ငုံ့မိုးကြည့်နေသယောင် ထင်မှတ်ရလေသည်။
လ၀န်းဝိုင်းဝိုင်းထဲမှ ယုန်ကလေးနှင့် ဆန်ထောင်းနေသောအဖိုးအိုတို့ကပါ စံပယ်တို့ကို ကြည့်၍ လှောင်နေသယောင် ခံစားလာရသည်။
"ကိုယ်နဲ့ရန်ကုန်ကိုပြန်လိုက်ခဲ့ပါကွာနော်.."
"သေလိုက်ပါလား..ရှင့်လိုကလေးနှစ်ယောက်
အဖေကြီးရဲ့နောက်ကို သေတာတောင်မလိုက်ဘူးလူယုတ်မာရဲ့....ရှင်ရန်ကုန်ကိုပဲပြန်လိုက်တော့..."
"ဟမ်....မွှေးဘာပြောတာလဲ..."
သူ ကြောင်ပြီးလွှတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူမကလှစ်ကနဲပြေးထွက်သွားလေသည်။
လရောင်အောက်တွင် အမှောင်ရိပ်ကိုခို၍
သူတွေတွေငေးငေး ရပ်နေမိသည်။
သူဟာဒီနေရာနှင့်လည်းစိမ်းသလို ဒီကလူတွေအကုန်လုံးနှင့်လည်း စိမ်းသက်သည့်လူတစ်ယောက်ပင်။အခု မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေမိတာကိုက သူ့ရဲ့စိတ်နဲ့မဟုတ်နေသလိုပဲ။
ချယ်ရီစူး မွှေးကိုဘာတွေ ပြောလိုက်တာလည်း
ခုဏကမွှေးပြောသွားတဲ့စကားတွေက မြန်လွန်းလို့သူသိပ်မကြားလိုက်မိဘူး။ဒါပေမဲ့ ကလေးအဖေဆိုတာကိုတော့ ကြားလိုက်မိတယ်။
"ကလေးအဖေဆိုတာ ...ငါ့ကိုပြောနေတာလား...
ဟာ....ဘာတွေလည်းကွာ..ငါဘယ်တုန်းက
ကလေးနှစ်ယောက်အဖေဖြစ်သွားတာပါလိမ့်..
ငါလဲမသိလိုက်ရပါလား.."
စိတ်ညစ်ညူးလာ၍ ဆံပင်တွေကို အားပြင်းပြင်းနှင့် သပ်ချလိုက်မိသည်။အေးမြလန်းဆန်းနေတဲ့ လရောင်ကတောင် သူ့ကို အပူလှိုင်းတွေ ထစေသလားမပြောတတ်ပေ။
ချစ်မိရင် တကယ်ကိုပူလောင်ရတာပါလား။
နှစ်နှစ်ကာကာချစ်မိလေ ပိုနက်နဲတဲ့ရသတစ်ခုကို ခံစားရလေပဲ ထင်ပါရဲ့။
"မောင်နေဂုဏ်...ဒီညတော့ ဒီရွာမှာပဲအိပ်လိုက်နော်..."
"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ...."
အိမ်ရှေ့တွင် ဒေါ်ကြည်ဝေတို့နှင့် အတူထိုင်နေရင်း
မုန့်လုပ်နေကြသော အမျိုးသမီးအဖွဲ့ထဲမှ မွှေးကိုမသိမသာငေးကြည့်နေမိသည်။ တင်ပါးအုပ်ထိရှည်တဲ့ ဆံပင်တွေကို ကျစ်ဆံမြှီးလေးကျစ်ကာထားတာကြောင့် အသက်နှစ်ဆယ်ဆိုတာထက်ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကလေးနှင့်ပင်တူနေသည်။
သနပ်ခါးကို စက်ဝိုင်းသဏ္ဍန်လေး ပါးမှာတင်ထားပြီး နူးညံ့သည့် ချစ်စဖွယ်အပြုံးလေးနဲ့ ပေါင်းလိုက်သောအခါ မွှေးပျံ့တဲ့စံပယ်ပွင့်ချက်ကလေးတွေ ကြွေကျလာသလိုပါပဲ။
ခုဏက ကြမ်းတမ်းစွာသူမွှေးကြူလိုက်တဲ့ ပါးပြင်လေး မဟုတ်ပါလား။
သနပ်ခါးရနံ့သင်းသင်းကလေးကတော့ အခုထိနှာသီး၀မှာ စွဲထင်ခဲ့တုန်းပင်။
ချစ်တဲ့ မျက်စိနှင့်ကြည့်၍ထင်ပါရဲ့ သူမရဲ့ အပြုအမူတိုင်းက သူ့အတွက် ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။
"...ဒါနဲ့မောင်နေဂုဏ်...မနက်ဖြန်ကြရင် စံပယ်လေးကို တောင်းရမ်းဖို့ အဖွားကြည်မေတို့အိမ်ကိုသွားကြမှာ အပန်းမကြီးရင် လိုက်ခဲ့ပါလား..."
"ဗျာ....စံပယ့်ကိုတောင်ရမ်းဖို့...ဟုတ်လား..."
"ဟုတ်တယ်လေ...စံပယ့်အဖွားကလည်း
လာတောင်းရမ်းဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီမို့ တစ်ခါတည်းမင်္ဂလာရက်ပါ သတ်မှတ်ခဲ့မှာလေ
...မောင်နေဂုဏ်လိုက်ရင်တော့ အတိုင်းမသိပေါ့ကွယ်...မကြာခင်မြို့ကိုပြန်တော့မယ်ဆိုပေမဲ့ မိုးနီရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကြရင်လည်း လာခဲ့ပါအုံးနော်
...အဒေါ်ဖိတ်ပါတယ်..."
"စံပယ်မွှေးကရော မင်္ဂလာကိစ္စကို သဘောတူသလား...."
"အင်း ဖွားကြည်မေကတော့ သူ့မြေးကသူ့စကားကို မငြင်းဆန်ဘူးလို့ပြောတာပဲကွယ်...
ဒါကြောင့်လဲ လက်ခံတာပေါ့....တို့ကလည်း မိုးနီကတောင်းဆိုလာတော့ လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ စံပယ်မွှေး လေးနဲ့ သဘောမတူနိုင်စရာမရှိပါဘူး.."
"မကြည်နဲ့လည်း အဖော်ရတာပေါ့..."
"ဟုတ်တာပေါ့....ဟုတ်တာပေါ့.."
ဒေါ်ကြည်ဝေက ၀မ်းသာအားရနှင့်ပြောပြနေသလို ဘေးနားမှလူတွေကလည်း ၀မ်းပန်းတသာရှိနေကြလေသည်။
မပြုံးမရယ်နိုင်၊၀မ်းမသာနိုင်သည့်လူဟာ
သူတစ်ယောက်တည်းသာရှိပေလိမ့်မည်။
မုန့်လုပ်သည့်နေရာတွင် ဝိုင်း၍ထိုင်နေရင်း ရယ်မောနေသည် စပယ့်ကိုသူလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
...မွှေးရေ ကိုယ့်အတွက်ကြတော့ရော။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"မိုးနီ..ခင်များကို ကျွန်တော်ပြောစရာရှိတယ်..ချောင်းစပ်ကိုခဏလိုက်ခဲ့ပါ..."
ကိုနေဂုဏ်ကိုကြည့်ရတာ အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်။ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ကိုညီအစ်ကိုလို ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်တဲ့လူက ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ခပ်တည်တည် သာနေပြီး မျက်နှာမှာတစ်ခုခုကို အလိုမကျပုံပေါ်နေသည်။
မိုးနီလည်း တာလမ်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်ကုန်းစင်းမှ ချောင်းစပ်သို့ဆင်းသွားပြီး ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်မှာရပ်စောင့်နေသည့် ကိုနေဂုဏ်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
နေဂုဏ်မာန်အတွက်တော့ရောင်ဝါပြင်းပြင်းနေမင်း၏ပူလောင်မှုက ရေလှိုင်းတွေအပေါ်သို့ဖြတ်ပြေးပြီး သူ့မျက်နှာကိုလာဟပ်၍ လောင်မြိုက်နေသလိုခံစားနေရသည်။သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တွေးနေမိသည်။
မနေ့က သိလိုက်ရတဲ့ကိစ္စကြောင့် သူဒီစကားကိုပြောမှဖြစ်မည်။
လူကြီးတွေကို ပြောလိုက်ရင် အပျော်တွေကနေ အပျက်ဖြစ်သွားမှာသေချာတယ်။
သူများရွာမှာ ကိုယ့်ကြောင့်အားလုံးကို
အာရုံမနောက်စေချင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မိုးနီကတော့ ခြွင်းချက်ပေါ့။
"ကိုနေဂုဏ်..ကျွန်တော့်ကိုဘာပြောချင်လို့လဲ.."
မိုးနီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့စကားကို သိလိုနေသော အကြည့်တွေကို တွေ့နေရသည်။
သူသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ဒီပွဲမှာ သူ့ဘက်ကနေလူမသိသူမသိ အရှုံးပေးလိုက်ရတာမျိုးမဖြစ်စေရဘူး။အရှုံးပေးပါပြီလို့ အော်ဟစ်နေမိရင် ကိုယ့်ရဲ့ရပိုင်ခွင့်တွေအားလုံးကို လုယူသွားကြလိမ့်မယ်။
ဒီတော့ ပွင့်လင်းမှဖြစ်မယ်။
"ခင်များ..စံပယ်မွှေးကိုတောင်းရမ်းမဲ့ကိစ္စကိုရပ်တန်းကရပ်လိုက်ပါ.."
"ဘယ်လို..အဟား....အဲ့ဒါခင်များနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ..ခင်များမှာ ပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူးထင်တယ်.."
"အဟင်း..ရှိတာပေါ့..သိပ်ရှိတာပေါ့..စံပယ်မွှေးကကိုယ့်ရည်းစားပဲ..ကိုယ်သူ့ကိုလက်ထက်ဖို့အထိတောင်တွေးထားပြီးသား..
သူလဲသဘောတူထားပြီးသား.."
"အော်ဟော်..ဒါဆိုရင်စံပယ်ကဘာလို့ ခင်ဗျားကို
မသိချင်ယောင်ဆောင်နေစရာလိုမလဲဗျာ
ယုတ်တိရှိအောင်လဲ ပြောစမ်းပါ.."
မိုးနီက ခနဲ့သလိုစကားကို ဆိုလိုက်တာကြောင့် လမ်းကိုကောင်းကောင်းလျှောက်နေရင်း ခလုတ်တိုက်မိသလို နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသကပေါင်းထွေးသွားသည်။
သူတည်းနေတဲ့အိမ်က မိုးနီရဲ့အိမ်မဟုတ်ရင်
ဒီရွာကို ခေါ်လာပေးသူမဟုတ်ရင်
သူ့လိုလူမျိုးကို ဒီလိုစကားလာပြောရဲတဲ့မိုးနီကို
မှတ်လောက်အောင် ဆုံးမမိမှာသေချာတယ်။
"ဒီမှာမိုးနီ..မင်းကိုယ့်အကြောင်းကိုသိမှာပါ
ကိုယ်ကအပိုအလုပ်တွေမလုပ်တတ်ဘူး အပိုစကားလည်းပြောစရာဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး..
ကိုယ့်လိုလူတစ်ယောက်အတွက် ဘ၀လက်တွဲဖော်ကို သူစိမ်းလူကိုလွယ်လွယ်လေးကြွေးကြော်ပြလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေသလား..
သူကိုယ့်ကိုစိတ်ဆိုးနေတာ..
ဒါကြောင့်..မင်းပွဲလန့်တုန်း..
ဖျာ၀င်မခင်းမိစေဖို့..ကြိုသတိပေးတယ်လို့မှတ်ပါ.."
"ဟုတ်ပါပြီ သူကခင်များနဲ့ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တယ်ပဲထား...
စံပယ်သာခင်ဗျားနဲ့ပတ်သတ်ချင်နေသေးရင်..
ခင်ဗျားဒီရွာမှာရက်အကြာကြီးနေစရာလိုမှာတောင်မဟုတ်ဘူး..ကြည့်ရတာခင်ဗျားဘက်ကပဲတစ်ဖက်သတ်ဖြစ်နေတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော်ကတော့မှတ်ချက်ချတယ်.."
"မင်း!!!!"
မိုးနီရဲ့လည်ပင်းအင်္ကျီစကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ဖက်က မြှောက်တက်သွားသည်။
သူများရွာမှာဆိုသည့်အသိစိတ်နဲ့ လက်သီးကိုပြန်ချထားလိုက်ပြီး ဆောင့်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
မိုးနီကလည်း သူ့ကိုဒေါသထွက်နေသည့် မျက်၀န်းတွေနဲ့ ခပ်စူးစူးပြန်စိုက်ကြည့်လာသည်။
နှစ်ယောက်သားရဲ့ မျက်၀န်းတွေက မီးပွင့်တော့မတတ် ပြင်းထန်နေလေသည်။
"ဒီမှာကိုနေဂုဏ်..ကျွန်တော်လဲကြိုသတိပေးလိုက်မယ်..ဒီညနေပဲ..လူကြီးမိဘစုံလင်စွာနဲ့စံပယ်လေးကိုသွားတောင်းတော့မှာ..
တကယ်လို့စံပယ့်စိတ်ထဲမှာ ခင်ဗျားသာရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်..
သူကျွန်တော့်ကိုလက်ခံလိမ့်မယ်မထင်ဘူး..
ဒါပေမဲ့ စံပယ်ကသူ့အဖွားစကားကိုလိုက်နာမှာတော့သေချာတယ် ကျွန်တော်တို့ကအရင်တည်းက
သိကျွမ်းပြီးသားလူတွေဆိုတော့အထွေအထူးရင်းနှီးအောင် လုပ်စရာတော့မလိုပါဘူး..
ဘယ်လိုလဲ ဒီအလောင်းအစားကိုခင်ဗျားလက်ခံ
နိုင်လား..ကျွန်တော်ကတော့စမ်းကြည့်မှာပဲ..
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင်..ခင်များနည်းတူ
ကျွန်တော်လည်း စံပယ့်ကိုချစ်နေလို့ပဲ..."
မိုးနီဟာ သူနှင့်ဘေးချင်းကပ်လျှက်လာ၍ယှဉ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးကိုပုတ်လိုက်တာကြောင့်
သကောင့်သားကို အခဲမကျေစွာပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဟင်း...ကျွန်တော်နဲ့ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကိုရွေး
မလဲဆိုတာတော့ အခုခင်ဗျားရဲ့ဒေါသတွေက သက်သေပဲမဟုတ်လား သူမကိုခင်ဗျားပိုင်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုတောင်လာပြောစရာ
လိုမယ်မထင်ဘူး ဟုတ်သလား..."
ထွက်ခွာသွားတဲ့ မိုးနီရဲ့ကျောပြင်ကိုကြည့်နေမိရာမှ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ရေစီးမြန်လွန်းနေသည့်
ပွတ်စလီချောင်းထဲသို့သာ ခဲလုံးတစ်လုံးပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အောင့်သပ်သပ်နှင့် နာကျင်လာ၍ ဆောက်တည်ရာမရဖြစ်နေမိသည်။
ဒေါ်ကြည်ဝေ ပြောခဲ့သလို သူမရဲ့အဖွားစကားကို ပဲနားထောင်မှာ သေချာပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း လာတောင်းရမ်းဖို့ကို သဘောတူခဲ့တာနေမှာပေါ့။
သူမသာ ငြင်းရင်ဘယ်သူကများ ရှေ့ဆက်ရဲမှာလဲ။
"မွှေးရယ် ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲမရွေးချယ်တော့ဘူးလားကွာ.."
သူငုတ်တုတ်ထိုင်ကျနေမိသည်။ရေပြင်ပေါ်သို့ သက်ရောက်နေသော စိန်ပွင့်သဏ္ဍန်
တဖြတ်ဖြတ်လတ်နေသည့် နေအလင်းရောင်ဟာ
သူ့မျက်၀န်းကို လာရိုက်ခတ်လေသည်။
မျက်လုံးတွေ ကျိန်းစပ်လာ၍ ခဏတာလောက်
မှိတ်ချလိုက်စဉ်မှာ မျက်ရည်တစ်စက်က
သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ပြေပြေလှိမ့်ဆင်းလာသည်။
"...ကိုယ်နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်မွှေးရယ်....အနည်းဆုံးတော့ မင်းကိုယ့်ကို ချစ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား...
ကိုယ့်မာန သိက္ခာတရားတွေကို ဘေးချထားပြီးတော့ ကိုယ့်အချစ်ကိုလုယူသွားသူရဲ့ အိမ်မှာတော့ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး....ကိုယ်နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကဲ..လူကြီးတွေအားလုံး..လာကြ..လာကြ..မိစိုးတို့အဖွဲ့တွေ..ကော်ဖီမစ်တွေ..ကိတ်မုန့်ပွဲတွေလာချတော့လေ.."
"ဟုတ်ကဲ့အဖွားကြည်မေရေ..မကြာပါဘူး.."
အဖွားဟာလေ သူ့စိတ်တိုင်းကျသာအကုန်လိုက်လုပ်နေတာပဲ။
ငါ့မြေးလေး ဘယ်လိုသဘောရလဲလို့တစ်ခွန်းမမေးဘူး။
သဇင်မွှေး လင်နောက်လိုက်ပြေးတိုင်း မိစံပယ်ကိုလည်းလင်ရမှား မှာစိုးနေပုံရသည်။
"ဟဲ့စံပယ်..နင့်ရုပ်ကလည်းအီးမှန်ထားတဲ့အတိုင်းပဲဟယ်..ညည်းလင်ရကောင်းမှာပါ..မိုးနီက
တော်ရှာပါတယ်..."
"မစိုးနော်..ဒီမှာစိတ်ညစ်နေရတဲ့အထဲ..
အဟင့်..အဟင့်...အီဟီး.."
"ဟဲ့..ဟဲ့..လုပ်ကြပါအုံး..သတို့သမီးကငိုနေပြီတော့်.."
"ဟယ်..စံပယ်ရယ်..ဘာဖြစ်လို့ငိုရတာတုန်း.."
"အေးလေ..ဟိုမှာလူတွေစုံနေပြီ..အလှတွေပျက်ကုန်တော့မှာပဲ..တိတ်..တိတ်..."
မီးဖိုတဲထဲတွင် စံပယ်မွှေးခမျာ အကျအနထိုင်ငိုနေလေသည်။
ဝိုင်းကူလုပ်ပေးနေကြသူတွေအကုန်လုံးလဲ
အငြိမ်မနေနိုင်ကြတော့ပဲ သတို့သမီးအငိုတိတ်
အောင်ချော့တစ်ခါ ခြောက်တစ်လှည့်လုပ်နေကြရလေသည်။စံပယ့်မှာတော့ ကိုယ်မချစ်မနှစ်သက်သူကို ယူရတော့မည်ဆိုသည့်အတွေးနှင့် ယူကြုံးမရဖြစ်နေရသည်။
အဖွားရဲ့တဇွတ်ထိုးဆန်တဲ့စိတ်ကို စံပယ်တော်လှန်နိုင်မယ်မထင်ဘူး။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
နေဂုဏ်မာန်လည်း ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့အလာတုန်းကယူလာသမျှ အ၀တ်အစား၊အသုံး
အဆောင်တွေ အကုန်ထည့်လိုက်လေသည်။
အကုန်ထည့်သိုပြီးတဲ့နောက်မှာ မိုးနီတို့ခြံ၀ိုင်းထဲကထွက်လိုက်တယ်ဆိုလျှင် ဒီအရပ်မှာနေစဉ်အတွင်း ခင်မင်ခဲ့သည့်လူမှန်သမျှကို လိုက်နှုတ်ဆက်မိသည်။
"ဘကြီးစိန်ရေ..ဗျို့ဘကြီးစိန်.."
"ဟာ..မောင်နေဂုဏ်ပါလား..အထုပ်ကြီးဆွဲပြီးဘယ်သွားမလို့လဲကွ.."
"ကျွန်တော်...ဒီညနေပဲရန်ကုန်ပြန်တော့မလို့ဗျ.."
ရင်ထဲမှာ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေပေါင်းစုံနေပေမဲ့ အပြုံးမပျက်သာနှုတ်ဆက်လိုက်ပါသည်။
"ဟေ..မင်းနယ်..တစ်ပတ်ကျော်ပဲရှိသေးတဲ့ဥစ္စာ..
ရောက်တုန်းလေး..နေပါအုံးလားကွာ.."
"လူကနေချင်ပါတယ်ဗျာ..ဟိုမှာအလုပ်တွေကပစ်ထားတာကြာနေပြီဗျ..အဲ့ဒါကြောင့်ပါ.."
"အေး..အေး..အဲ့ဒါဆို..ဘေးမသီ၊ရန်မခပဲ..လိုရာခရီးကိုအမြန်ရောက်ပါစေကွယ်.."
"ဟုတ်ကဲ့..ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေ အဘ.."
ဘကြီးစိန်ကိုကန်တော့်ခဲ့ပြီးနောက် ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကိုဆွဲကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ၀င်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘုန်းဘုန်းကိုကန်တော့ပြီးနောက်မှာ ရွာမှာလိုအပ်တာများရှိရင် အကြောင်းကြားနိုင်ရန်သူ့ရဲ့အိမ်လိပ်စာကိုပါ ပေးခဲ့လိုက်သည်။
ထို့နောက်သူဌားထားတဲ့ မောင်ထွန်းရဲ့
မော်တော်စောင့်နေသောချောင်းဆိပ်သို့ဆင်းလာလိုက်သည်။
မော်တော်လေးက ရေအလျှင်အတိုင်းခုတ်မောင်းသွားစဉ်မှာတော့ သူ့ရဲ့မျက်၀န်းတွေက ကမ်းပါးပေါ်မှာမြင်နေရတဲ့ အိမ်လေးတွေဆီကိုလွှမ်းမောစွာကြည့်နေမိသည်။
ကိုယ်သိပါတယ်စံပယ် မင်းကိုယ့်ကိုရွေးချယ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ။
မင်းရဲ့အဖွားဆန္ဒကိုမင်းဘယ်လောက်အထိ အလေးထားလဲဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။
ပြီးတော့မိုးနီနဲ့မင်းကတစ်ရွာတည်းသားတွေဆိုတော့ မင်းတို့မှာငယ်သံယောဇဉ်တော့ရှိကြမှာပဲ။
ဟိုစဉ်အခါက ရွာပြန်မဲ့ မင်းနဲ့အတူကိုယ်လိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရမှာပါ။
မင်းကိုခဏလေး သတိလက်လွှတ်ဖြစ်လိုက်မိတာဟာ ကိုယ့်ရဲ့ဆုံးရှုံးခြင်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုတာသိရင်လေ ကိုယ်မင်းကိုစက္ကန့်မလပ် ထွေးပွေ့ထားမိမှာပဲ။
ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ မာမီနဲ့သေကွဲကွဲခဲ့ရသလို မင်းနဲ့တော့ရှင်ကွဲတဲ့လားကွာ ကိုယ့်အဖြစ်က အချစ်စစ်နဲ့
မထိုက်တန်လို့ပဲလား။
မာမီ့ရဲ့အုတ်ဂူဖြူဖြူလေးအရှေ့ရောက်မှသာကျလာတတ်တဲ့ သူ့မျက်ရည်တွေဟာ ဒီချောင်းရေနဲ့ရောပြီး လွှင့်မျောသွားပြီထင်ပါရဲ့။
စံပယ်ရေ ကိုယ်မင်းကိုသိပ်ချစ်တယ်။
မင်းနဲ့အတူပြန်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ဒီလမ်းကလေးက ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲရင်နာစရာတွေ ထွေးပွေ့ရင်း ရွက်လွှင့်ရလိမ့်မယ်လို့ မတွေးခဲ့ဖူးတာအမှန်ပါပဲ စံပယ်ရယ်။
မင်းရဲ့ပါးပြင်မှာ ကိုယ်မွှေးခဲ့ဖူးတဲ့ သနပ်ခါးရနံ့သင်းသင်းလေး၊ကိုယ့်စိတ်တွေကိုရွှင်လန်းအောင်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ မင်းရဲ့နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ မင်းရဲ့
ဆံစကနေ၊ခြေဖျားအထိပုံရိပ်ကလေးတွေကိုသာ ရင်မှာ ထွေးပိုက်ရင်း ကိုယ်ပြန်ပါတော့မယ်။
📞"တီ..တီ..တီ..တီ.."
📞"ဟယ်လို.."
📞"သားနေဂုဏ်မာန်လား..ဒယ်ဒီပါ.."
"ဟုတ်ကဲ့.."📞
📞"ဒယ်ဒီ...ချယ်ရီစူးကိုအမျိုးမျိုးခြောက်မေးပေမဲ့ စံပယ်မွှေးဘာကြောင့်ထွက်သွားခဲ့လဲသူမဖြေဘူး..
ဒီနေ့တော့သူနဲ့ကွာရှင်းမယ်လို့ပြောလိုက်တာ..
သူဒယ်ဒီ့ကို..အကြောင်းစုံပြောပြလိုက်ပြီ.."📞
📞"ကျွန်တော်သိစရာမလို...ဘာ!!!!"📞
သူ့ရဲ့"ဘာ"ကတော်တော်ကျယ်သွားတော့ မော်တော်သံကိုတောင်ဖုံးအုပ်သွားရသည်။
ဖုန်းပြောပြီးတယ်ဆိုရင်ပဲ နောက်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ အုန်းပင်စုရွာလေးကို လှိုင်းထနေတဲ့ချောင်းရိုး
အတိုင်းသူလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
စံပယ့်ကိုအသိမပေးပဲ အင်္ဂလန်မှာလနဲ့ချီပြီးနေခဲ့တဲ့ကိစ္စကြောင့် သူမသူ့ကိုမုန်းနေသည်လို့ထင်ခဲ့မိတာ အခုတော့အခြားကိစ္စကြောင့်ပါလား။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ကျွန်မကလည်း..ဒီမြေးမလေးကိုစိတ်ချချင်တယ်လေ.."
"မှန်တာပေါ့ဗျာ..မှန်တာပေါ့..ဟား..ဟား.."
အဖွားနဲ့ကျန်တဲ့သူတွေရယ်မောနေသလောက် အဖွားဘေးမှထိုင်နေတဲ့စံပယ်ကတော့ ကျောက်ရုပ်ကြီးချထားတဲ့အတိုင်းဖြစ်နေလေသည်။
တစ်စက်မှမလှုပ်ဘူး၊ဘယ်ကိုမှလည်းမကြည့်ဘူး။စံပယ့်ရင်ထဲမှာ အရမ်းနာကျင်နေလို့ ငိုချင်နေတာပဲသိတယ်။
ချစ်ရတဲ့လူကတစ်ခုလပ်ဖြစ်နေ၍ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရ
ပေမဲ့ မချစ်မနှစ်သက်သူကိုတော့ ကိုယ့်ဘ၀တစ်ခုလုံးပုံပေးနိုင်မယ်မထင်ဘူး။
ဘ၀တစ်ခုလုံခြုံဖို့ အခြားလူတစ်ယောက်ကိုအမှီသဟဲပြုမှရမယ်ဆိုတဲ့အတွေးမျိုးကိုသာ
မိစံပယ်ရွေးချယ်ခဲ့ရင်လေ ဘာလို့ချစ်ရသူကိုစွန့်လွှတ်စရာလိုမလဲ။
"ကဲအကုန်လုံးကသဘောတူပြီဆိုတော့..
သတို့သမီးလေးကရော လက်ခံတယ်မဟုတ်လား.."
"ကျွန်မ.."
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုကျွန်မလက်မခံဘူးလို့ ပြောဖို့ဟန်ပြင်လိုက်ပေမဲ့ စံပယ့်လက်ကိုအဖွားကလာဆုပ်ကိုင်လေသည်။
စကားတွေက လည်ချောင်း၀မှာတင်
တစ်နေပေမဲ့ အပြင်ကိုထွက်မလာခဲ့ဘူး။
"လက်ခံတာပေါ့ရှင်..ကျွန်မမြေးမလေးကလည်းလက်ခံပါသတဲ့.."
"ကဲဒါဆိုနှစ်ဖက်မိဘများကလည်းသဘော
တူကြည်ဖြူတယ်..သတို့သား၊သတို့သမီးကလည်းသဘောတူ.."
"ကျွန်တော်သဘောမတူဘူး.."
"ဟင်.. "
"ဟာ.."
"ကိုနေဂုဏ်.."
မျက်လွှာချထားရာမှ ဦးနေဂုဏ်မာန်အသံကြောင့်စံပယ်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဦးနေဂုဏ်က ကျောပိုးအိတ်အလေးကြီးကို လွယ်ထားပြီး တံခါး၀မှာရပ်နေကာ မောပန်းနေပုံပေါ်လေသည်။
အိင်္ကျီတစ်ခုလုံးလည်း ချွေးတွေရွဲနေပြီး မျက်နှာကလည်း အလောတကြီးပြေးလာခဲ့ပုံပေါ်လေသည်။
"စံပယ်နဲ့ကျွန်တော်ကချစ်သူတွေဖြစ်တဲ့အတွက်ကျွန်တော်..ဒီပွဲကိုဖြတ်ပါတယ်.."
"ဟဲ့သူငယ်..မင်းဘာတွေလာပြောနေတာလဲ..ဒီမှာရက်ကောင်းရက်မြတ်ရွေးပြီးလို့..မင်္ဂလာရက်တောင်သတ်မှတ်ပြီးနေပြီ..
မင်းငါ့မြေးလေးကိုအရှက်ရအောင်လာမလုပ်ပါနဲ့ ..."
"ဟုတ်တယ်ကိုနေဂုဏ်..စံပယ့်ကို နွားတစ်ရှင်း..
လယ်ဆယ်ဧကနဲ့တင်တောင်းဖို့တောင်သတ်မှတ်ပြီးသွားပြီ..ခင်များလာမရှုပ်ပါနဲ့တော့.."
သူ့ပိုင်ပြီဆိုတော့ မာန်တက်နေဟန်ဖြင့် ဟိတ်ဟန်လာထုတ်ပြနေသည့် မိုးနီအရှေ့မှာ နေဂုဏ်မာန်မေးငေါ့ကာပိတ်ရပ်ပစ်လိုက်သည်။
မိုးနီက အရပ်အရမ်းမပုပေမဲ့ နေဂုဏ်မာန်၏
ရှည်လွန်းသောအရပ်၊တောင့်တင်းကျစ်လစ်သော ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကိုနေရိပ်ထိုးနေရာမှ ကွယ်ရပ်လိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး သူ့အရောင်အဝါကမှေးမှိန်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။
"ဒီမှာမိုးနီ..ဒါက..ငါနဲ့မွှေးရဲ့ကြားကကိစ္စ..မင်းသာလာမရှုပ်ရင်..အခုလိုဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး.."
မိုးနီကိုမျက်ထောက်နီကြီးနဲ့ကြည့်၍ အော်ထည့်လိုက်ပြီး အဖွားကြည်မေနဲ့ စံပယ်တို့ရှိရာဘက်သို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အဖွား..အဖွားသာသဘောတူရင်လေ..
နွားတစ်ရှင်း..လယ်ဆယ်ဧကလောက်ကိုမပြောနဲ့..
အဖွားတို့တစ်အိမ်လုံးကိုတောင်..ကျွန်တော်
စိန်စီပေးနိုင်ပါတယ်..အဖွားတို့မြေးအဖွားနှစ်ယောက်စလုံးက လေပေါ်မှာပဲနေချင်ရင် လေယာဉ်ပျံ၀ယ်ပေးပါ့မယ် ၊ရေပေါ်မှာပဲနေချင်သလား ရေပေါ်နန်းတော်တောင်ဆောက်ပေးအုံးမှာဗျာ.."
"ဦးနေဂုဏ်မာန်..ရှင်ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ..ရူးနေလာ"
ကြွားလုံးတွေဖိထုတ်နေ၍ အော်ထည့်လိုက်မှ
စံပယ့်လက်ကိုအတင်းလာဆွဲလေသည်။
"အားလုံးပဲ..ကျွန်တော်စံပယ်နဲ့ ခဏလောက်ဆွေးနွေးစရာရှိလို့..ခွင့်ပြုကြပါအုံး.."
"ဟဲ့..ဟဲ့..ငါ့မြေးကိုဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ.."
"ဟဲ့မိုးနီ..ဟိုမှာနင့်ဟာလေးပါသွားပြီ..လိုက်ခေါ်လေ.."
ဒေါ်ကြည်ဝေအတင်းတိုက်တွန်းနေပေမဲ့ မိုးနီကတုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ပဲ အကုန်လုံးကိုတိတ်တိတ်နေရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ..တကယ်တော့သူတို့နှစ်ယောက်ကချစ်သူတွေဆိုတာ..ဟုတ်ပါတယ်..
ကျွန်တော်သိရက်နဲ့..အတင်းအကြပ်တောင်းရမ်းယူဖို့ဆုံးဖြတ်မိခဲ့တဲ့အတွက်..အားလုံးအလှုပ်ရှုပ်ကုန်ရပြီ..အားလုံးကိုတောင်းပန်ပါတယ်.."
"ဘုန်း!!!"
"အာ့.."
"လာခဲ့..ကမြင်းမသား..နင်နဲ့ငါအိမ်ရောက်မှတွေ့မယ်.."
"အာ့..အား..အဒေါ်ရေ..နာ..နာတယ်လို့.."
ဒေါ်ကြည်ဝေတစ်ယောက် သူ့တူကိုကျောကုန်းကြီးအား"ဘုန်း"ကနဲမြည်အောင်ပိတ်တီးပစ်ပြီး နားရွက်လိမ်ဆွဲကာအိမ်ပြန်ခေါ်သွားလေတော့သည်။
အဖွားကြည်မေကတော့ အခုထိဇာတ်ရည်မလည်သေးပဲ ကြောင်တောင်တောင်ကြီးဖြစ်နေလေသည်။
"ငါ့မြေးမရဲ့တောင်းရမ်းပွဲက ကလေးတွေလာကစားသွားသလိုဖြစ်နေပါရော့လား.."
အခန်း(၂၁...မျှော်....)
________
ဇာတ်သိမ်းတော့မယ်ရှင် နေဂုဏ်မာန်တို့စုံတွဲလေးကို မမေ့ကြပါနဲ့နော်......
ဒီ၀တ္ထုလေးက အဟောင်းကိုလည်း ခပ်တိုတိုပဲရေးထားလို့ ပြန်ပြင်ပြီးတင်ပေမဲ့ စာကိုပဲပြင်ပြီး
အပိုင်းကို ထပ်မရှည်ချင်တော့လိုပါ....
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
No comments:
Post a Comment