🌼သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး🌼
#အခန်း၁၉
လေတဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်၍ စပါးပင်တို့ယိမ်းထိုးနေလေသည်။ဝါကျင့်ကျင့် စပါးစေ့ကလေးများဟာလည်း ရိုးတံကိုမြဲမြန်စွာ ဖက်တွယ်ထားကြပေမဲ့ ကြွေလွှင့်ကြရသည်များလည်း ရှိသည်။
ပိုးကောင်ငယ်လေးများသည် စပါးပင်များကြားသို့ တိုးဝှေ့ပျံသန်းနေကြလေသည်။
ဗျိုင်းငှက်ကလေးများသည် ရေတင်ထားသော
မရင်းခင်းထဲတွင် လည်တစ်ဆန့်ဆန့်လုပ်၍ ပိုးကောင်ငယ်တို့ကို စားသောက်နေကြလေသည်။
ဦးခေါင်းတည့်တည့်ရှိ ကောင်းကင်၌ ထွန်းတောက်နေသော နေလုံးကြီးကြောင့် အပေါ်ယံပူလောင်မှု
သည်တစ်စတစ်စ ပြင်းထန်လာသည်။
သို့ပေမဲ့ လောကနိယာမတရားပေမို့ ပြောင်းလဲလို့
မရသည့် ဘဘာ၀တရားအား ကျိန်ဆဲ၍မရပေ။
ထို့အတူပင် တံစဉ်နှင့်အဖြတ်ခံလိုက်ရသော
စပါးပင်ကလေးများဟာလည်း နာလိုက်တာဟု
ညည်းတွားခွင့်မရှိပေ။လူတို့သည် သစ်သီး၊သစ်ဥတို့ကို စားသုံးသည့် သတ္တဝါဖြစ်သည့် နည်းတူ သစ်ပင်တို့သည်လည်း မြေဓာတ်၊ရေဓာတ်၊နေရောင်ဓာတ်တို့ကို စားသုံးကြရသည်။
သဘာ၀တရားသည် သူ၏လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း လည်ပတ်နေမည်ဖြစ်တာကြောင့် ထိုင်၍ညည်းညူနေပါက အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်လည်း စံပယ်မွှေးတို့ ကောက်စိုက်သမအုပ်စုလေးဟာ နေ့စဉ်လုပ်နေရသည့်အလုပ်ကို
တောင်စဉ်ရေမရ ညည်းတွားမနေပဲ သီချင်းတကြော်ကြော်အော်ဆိုရင်းသာ မိမိတို့လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်နေကြလေသည်။
🎵မလှဘူးပြောရင် ငိုလိုက်မယ်🎵
🎵မချစ်ဘူးပြောရင် စိတ်ဆိုးတယ်🎵
🎵မှန်ထဲကြည့်ရင် မလုံမလဲ🎵
🎵တကယ်ပဲ အကျည်းတန်နေလား🎵
🎵သံသယစိတ်တွေ ၀င်ခဲ့မိတယ်ကွယ်🎵
🎵စနေနေ့တွေ့မယ် သူချိန်းတယ်🎵
🎵တကယ်တမ်းတော့ မျှော်သူမောတယ်🎵
🎵သူနဲ့တွေ့ချင်ကာမှ
ရှောင်တိမ်းရက်လေတယ်လို့🎵
🎵ချစ်ဒေါသပို ငိုခဲ့မိပြန်တယ်🎵
"ဟဲ့...ဟဲ့..သီချင်းဆိုတာရပ်ကြစမ်း..ဟိုးမှာလာနေတာ မိုးနီနဲ့မြို့သားမဟုတ်လား.."
မလှရီက စပါးရိတ်ရင်းနှင့် သီချင်းညည်းနေကြသူတွေကို ခဏရပ်ခိုင်းကာ ခပ်ဝေးဝေးရှိ လူရိပ်နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။
စံပယ်အပါအ၀င် ကောက်ရိတ်သူတစ်သိုက်ဟာ
စူးလွန်းလှသည့်နေရောင်ကို လက်နဲ့အုပ်ကာပြီး
ထိုလူရိပ်တွေကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မိုးနီနှင့် နေဂုဏ်မာန်ဟာ မြက်ရိုင်းများနင့် ကန်စွန်းနီတို့အလေ့ကျပေါက်နေသည့် လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်သို့ နင်းပြီး တစ်လှမ်းချင်း ခပ်ဖြည်းဖြည်း လာနေကြလေသည်။
"ဟဲ့...သူတို့က လယ်ထဲကိုဘာလာလုပ်ကြတာပါလိမ့်..."
"..နင်ကလည်း..လယ်ထဲမှာကောက်စိုက်သမားတွေပဲရှိတာလေ..အဲ့တော့..ငါတို့ကိုလာကြည့်တာနေမှာပေါ့...ဟီဟိ"
မငယ်လေးဆိုသည်မှာ ဟာသသရုပ်ဆောင်
ကင်းကောင်ထက်ပင် မျက်လုံးစွေလေသည်။
ရွာထဲမှ လူတွေကတော့ သူမကို နေ၊ကျောက်ခဲလို့လည်း စနောက်ပြီး ခေါ်ကြသည်။
ခေါ်တဲ့လူတွေကိုလည်း အပြစ်ပြောလို့မရဘူး။
သူ့မျက်လုံးတွေကိုက တောင်တစ်လုံး မြောက်တစ်လုံးဖြစ်နေသလားမှတ်ရတယ်။
ဘယ်အလုံးက ဘယ်ကိုကြည့်လို့ကြည့်နေမှန်းကို မခန့်မှန်းတတ်အောင်ပါပဲ။
တစ်လုံးက နေကိုကြည့် နေပြီး ကျန်တစ်လုံးက မြေကြီးမှကျောက်ခဲကို ကြည့်နေသလား မှတ်ရတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်က မကြာခဏဆိုသလို လည်တတ်တာကြောင့် ငယ်ငယ်က လေယာဉ်ပျံကြီးလာပြီဆိုကာ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်တာ မြေကြီးပေါ်က ပိုက်ဆံငါးကျပ်ကို သွားတွေ့ပါသတဲ့။ဒါကြောင့် အခြားသူတွေက ချစ်စနိုးနဲ့
နေ၊ကျောက်ခဲလို့ စနောက်ပြီးခေါ်ရင် ကစုန်ပေါက်ပြီးကို စိတ်ဆိုးတတ်သည့်သူပင်။
"ဟဲ့..ဟဲ့...ဒီနားကိုနီးလာပြီ...ငါ့ကိုကြည့်စမ်းပါအုံး...
ရုပ်ဆိုးနေသလား..."
"အမယ်လေး..မိန်းမ ကြိတ်ပျော်မနေပါနဲ့..
ဟိုကနင့်ကိုကြည့်လည်း..နင်ပြန်ကြည့်လိုက်ရင်
သူ့ကိုကြည့်တယ်လို့ထင်မှာမဟုတ်ဘူး..."
"မလှရီနော်..တော်ပေါက်ကရမပြောနဲ့.."
"ငါပြောတာမဟုတ်လို့လား..တော်ကြာ..ဟိုမြို့သားနဲ့မိုးနီလာလို့..အပေါ်ကိုကြည့်လိုက်ပေမဲ့
အောက်ကို လှမ်းမြင်နေရရင်ဒုက္ခ.."
"မလှရီ...ရှင်ပြောလေကဲလေပါလား!!..အင့်ဟယ်..."
"မကြောက်တာ..ဆယ့်နှစ်ခါ.."
မငယ်လေးခမျာ ပဲပေးနေပါတယ်ဆိုမှ စကားနာလာထိုးနေတဲ့ မလှရီကြောင့် အရမ်းဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှရိတ်ပြီးသား စပါးပင်တွေနဲ့ ကောက်ပေါက်ရင်း ရှက်ရမ်းရမ်းလေတော့သည်။
"ဟဲ့မိစံပယ်..ဟိုနေ့က အုပ်ကြီးကြိမ်းလို့..ဟိုသားအမိနင်တို့အိမ်ကိုလာတောင်းပန်သေးလား.."
"အုပ်ကြီးရဲ့အိမ်မှာတော့ တောင်းပန်ပါတယ်...
စံပယ်တို့အိမ်ကို သီးသန့်ထပ်လာပြီး တောင်းပန်မယ်လို့ ပြောပေမဲ့.....ကျွန်မဘာသာ ကန်တော့ပွဲကြီးကိုရွက်ပြီးသွားအတောင်းပန်ခံမှပဲရမယ်.."
"အေးဟယ်..အဲ့သားအမိကအရှက်ကိုမရှိဘူး..
အခုလည်း အဲ့ဒီ့ကိစ္စကြောင့်ရွာထဲမှာမျက်နှာမပြရဲလို့..အိမ်အပြင်တောင်မထွက်ရဲကြဘူးတဲ့တော်..
ဘယ့်နှယ့်ရှိစ..."
"အိမ်အပြင်မထွက်ရဲတာလည်း မပြောနဲ့လေ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက်တစ်နေ့မနက်ပဲ မိစံပယ်ရဲ့အဖွားက သူ့မြေးကို မဟုတ်တမ်းတရားတွေ လုပ်ကြံစွပ်စွဲရမလားဆိုပြီး..ထမီစွန်တောင်ဆွဲပြီးကို ရန်တွေ့ပြစ်လိုက်တာကို.....ဟားဟား...ဖွားကြည်မေရဲ့ မြေးကိုမှလာစမ်းချင်နေတာကို ...ဒင်းတို့ခံအလှည့်ပေါ့...""
"အားရချက်တော်..လုပ် လုပ်..အဲ့လိုမှဒင်းတို့မှတ်မှာ..ဟိုတစ်ခါအကြွေးလာတောင်းတာ..
ကျုပ်အိမ်ကနွားမကြီးကို သိမ်းသွားတည်းက
ဒင်းတို့ကို မကျေတာသိလား... ဘယ့်နှယ် နောက်နေ့ပေးပါ့မယ် တစ်ရက်ပဲစောင့်ပါဆိုတဲ့ဟာကို ၀က်တွေ့ ၀က်သိမ်း၊နွားတွေ့ နွားသိမ်းနဲ့
တကယ့်ချစ်တီးတွေပါဟယ်..
အခုတော့ အပုပ်တွေပေါ်ကုန်တာ ဘယ့်နှယ့်ရှိစ..
ကောင်းလိုက်တဲ့ ရိုက်ချက်အေ..."
"မှတ်ပြီပေါ့ဟယ်..အခုဆိုသူ့သမီး ကွမ်းတောင်
ကိုင်မ လင်တရူးကြောင့် သူ့အမေကြီးလည်း အရှက်ကိုဗြန်းဗြန်းကွဲရော.....အုပ်ကြီးကို ကိုယ့်ရွာသားအချင်းချင်းမို့ ရဲစခန်းမှာတိုင်ရယ်တောရယ် မလုပ်ပါနဲ့ဆိုပြီး ထိုင်ကန်တော့ကြတာတဲ့......."
"ငါ့စိတ်နဲ့ဆိုရင့် အဲ့ဒီ့မြတင့်ရော...မကြိုင်ကိုရော...
အချုပ်ထဲမှာ ညအိပ်ခိုင်းလိုက်ချင်တာ...."
"ဟုတ်ပ...သူများကို မတရားစွပ်စွဲတာ...."
မြတင့်တို့သားအမိအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်မှာပဲ ဟိုလူကြီးနဲ့ကိုမိုးနီတို့က စံပယ်တို့ကောက်ရိတ်
နေသည့်လယ်ကွင်းအနားသို့ ရောက်လာကြလေသည်။ဒီနေ့စံပယ်တို့ရိတ်ရသည့်လယ်ကွက်က
ကိုမိုးနီရဲ့အဒေါ် အန်တီကြည်ဝေ၏လယ်ဖြစ်နေတော့လည်း သူတို့နှင့်ဆိုင်နေသည်ပေါ့။
"ဟေ့..မြို့သားတို့..မိုးနီတို့ဘာလာလုပ်ကြတာတုန်း.."
"ဒီမှာဗျာ..ကိုနေဂုဏ်ကလယ်ထဲကိုလိုက်ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့..လိုက်ပြတာဗျ.."
"အမယ်လေး...မြို့သားရယ်...ကျွန်မတို့လယ်ထဲမှာ
ဘာတွေများ ထူးထူးဆန်းဆန်းကြည့်စရာရှိလို့တုန်း...ထူးဆန်းတာဆိုလို့...ဟော့ဒီက ကောက်စိုက်တဲ့ အချောအလှတွေပဲ ရှိတယ်..."
"ဟား...ဟား...မစိုးတို့ကတော့ နောက်ပြီဗျာ...
ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ...အစ်မကြီးတို့ရဲ့
ဘီလူးသံပုရာပေါင်းထားတဲ့ မျက်နှာလေးတွေကို
လာရှုစားတာပါ...."
"အောင်မယ်...မိုးနီရေ...ငါတို့လက်ထဲမှာ တံစဉ်ကိုင်ထားတာနော်....အကုန်လုံးဝိုင်းဖြဲလိုက်လို့...
ရွာထဲကို ပုဆိုးမပါပဲ ၀င်နေရမယ်..."
"ဟား...ဟား..."
"မစိုးရေ....တကယ်ဖြဲမှာလား...အာ့ဆို ကျွန်မအရင်နော်...."
"အသာနေကြစမ်းပါ...ငါကအပျိုခေါင်းမို့ ငါအရင်ဖြဲမယ်...."
"အမယ်လေးလေး...မလုပ်ကြပါနဲ့ဗျာ....
နောက်တစ်ခါ ဘောင်းဘီထူထူခံ၀တ်လာတော့မှ
ဖြဲကြပါ...အခုတော့ ချမ်းသာပေးကြပါ..ရှိကြီးခိုးပါရဲ့...."
"အေးပါ...ငါတို့ကလည်း မကြည့်ရဲပါဘူး...."
"တော်ပါသေးရဲ့...ရှက်ကြောလေးတွေပါလာကြလို့..."
"ဟား...ဟား..."
မစိုးတို့အဖွဲ့နဲ့ ကိုမိုးနီဓာတ်ကျနေစဉ်မှာ ဦးနေဂုဏ်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး စံပယ့်ကိုသာလှမ်းကြည့်နေလေသည်။စံပယ်လည်း မသိမသာသူ့ဘက်သို့ စောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဦးနေဂုဏ်ရဲ့အခုပုံစံက ရန်ကုန်မှာလို အနောက်တိုင်း၀တ်စုံအပြည့်နဲ့ နခ်တိုင်တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုးပြောင်း၀တ်တတ်သည့် အရမ်းချမ်းသာသည့် သူဌေးပုံစံနှင့် အလွန်ကွဲပြားနေလေသည်။
ပုဆိုး အကွက်ကျဲကျဲကို ဒူးဆစ်လောက်အထိ
ခပ်တိုတို ၀တ်ထားပြီး တီရှက်လက်တိုနှင့်အပေါ်မှာလက်ရှည်အိင်္ကျီကို ထပ်၍၀တ်ထားလေသည်။
စံပယ်သူ့ကို ဟိုနေ့ကအတွက်ကျေးဇူးတင်နေမိပေမဲ့ ဘယ်လိုစကားစပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။
"ကိုမိုးနီ..ဒီမှာကောက်ရိတ်ဖို့..တံစဉ်အပိုရှိလား.."
"ဟမ်..ဘာလုပ်မလို့လဲဗျ.."
"စပါးရိတ်ကြည့်ချင်လို့..."
"ဟယ်တော့..."
ကိုယ့်ရဲ့စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အကုန်လုံးပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားမယ်လို့သူထင်မထားခဲ့မိ ပေ။
သူ့ကိုထူးဆန်းတဲ့လူကြီးလို မျက်လုံးများပြူးပြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြလေသည်။
အကုန်လုံးကအမျိုးမျိုးဝိုင်းတားကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခေါင်းမာမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတော့လက်ထဲတွင်
တံစဥ်ကို ကိုင်ခွင့်ရခဲ့လေသည်။
မွှေးတို့မပြန်မချင်း သူလည်းမနားဘူးဟုစိတ်ထဲမှာတေးထားပြီး မိုးနီကိုသာ အရင်ပြန်ခိုင်း
လိုက်သည်။
မိုးနီလည်းသားသမီးကိုစိတ်မချတဲ့အမေကြီးလို လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နှင့်ပြန်သွားရလေသည်။
"ကဲ..ဒီလို အောက်အခြေရင်းကနေ သေချာစုကိုင်ပြီး..အားပါပါရိတ်ရမယ်နော်..စစချင်းတော့အရမ်းအလျှင်မလိုနဲ့ လက်ကိုမထိအောင်သတိထားပါ..."
"ဟုတ်ကဲ့ကျွန်တော်..နားလည်ပါပြီ.."
မရင်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးသင်ပေးတာကို လိုက်ကြည့်ရင်းပင် ကောက်ရိတ်ရသည့်အနေအထားကိုသူသဘောပေါက်သွားသည်။
သူ့အတွက်တော့သိပ်မခက်ခဲပေမဲ့ အလေ့အကျင့်
မရှိသေးသည်မို့ လက်မထိအောင်တော့ခပ်နှေးနှေးသာရိတ်နေရသည်။
ကိုယ့်ကိုကိုယ် အတော်လေးဟုတ်နေပြီဟု ထင်ကာစံပယ့်ဘက်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမက
လက်မှာစက်တပ်ထားသကဲ့သို့ မြန်လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။ သူမအတွက်ကတော့ နေ့စဉ်လုပ်နေကြအလုပ်ဖြစ်၍ လုံး၀အခက်အခဲရှိပုံမပေါ်ပေ။
သူမကပုံမှန်ထက်သနပ်ခါးကို ပါးအပြည့်ထူနေအောင်လိမ်းထားပြီး ခေါင်းမှာလဲခေါင်းပေါင်းပုံစံ ပေါင်းထားသေးသည်။
တကယ့်ကို အဖွားကြီးပေါက်စလေးလိုပါပဲ။
သူတွေးနေမိတာက မွှေးကိုမပင်ပန်းစေချင်တာပဲ။
အမြဲတမ်းခါးကုန်းပြီးလုပ်နေရတဲ့နာကျင်မှုကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ကြည့်မှကိုယ်ချင်းစာမိသည်။
သူတောင်နာရီ၀က်လောက်ပဲရိတ်ရသေးတာကို ကျောရိုးတွေဒီလောက်တောင့်နေရင် အမြဲလယ်ထဲဆင်းနေရတဲ့သူမလေးခမျာ ဘယ်လောက်
တောင်နာကျင်မှုတွေခံစားနေရမလဲ။
သူမရဲ့လက်ကလေးတွေ ဘယ်လောက်တောင်
အသားမာတက်နေလိမ့်မလဲ။
ရွံ့ရေထဲမှာ အကြာကြီးရပ်နေရလို့ ခြေချောင်းလေးတွေ ဝဲစားတာမျိုးဖြစ်မှာ သေချာတယ်။
အခြားသူတွေလည်း ဒီလိုပဲပင်ပန်းကြမှာပေမဲ့
မွှေးကိုတော့ ကိုယ်မပင်ပန်းစေချင်ဘူး။
မွှေးကို ကိုယ်ကအလှလှပပလေး မပင်မပန်းပဲရှိနေစေချင်တာ။ဘာကြောင့်လဲလို့မေးရင် မြတ်နိုးလွန်းလို့ပေါ့။လူတွေက ကိုယ်တကယ်နှစ်သက်မြတ်နိုးတဲ့ အရာဆိုရင် သေချာတန်ဖိုးထားပြီး သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြတယ်။
ထို့အတူပဲ မွှေးဟာ ကိုယ်တန်ဖိုးထားရတဲ့ အမျိုးသမီးလေးမို့ ဒီနေရာအထိ ရောက်အောင်လာခဲ့တာပေါ့။မွှေးသာ ကိုယ်နဲ့ပြန်လိုက်ခဲ့ရင် ကိုယ့်ရဲ့ဘ၀က တကယ်ကိုပြည့်စုံတဲ့ ဘ၀လေးတစ်ခုဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။
"အာ့..အား.."
"ဟယ်..သွေး..သွေးတွေ..အမယ်လေး..အဲ့တံစဉ်ကိုချထားလိုက်စမ်းပါမြို့သားရယ်.."
အတွေ့နယ်ချဲ့မိ၍ လက်ကိုတံစဉ်ရှသွားမိလေသည်။စံပါးပင်တွေပေါ်ကိုပါ သွေးတွေပေကုန်တာကြောင့် အကုန်လုံးစိတ်ပူပြီး သူ့ဘေးနားမှာဝိုင်းအုံနေကြတော့သည်။မရင်ဆိုသူက သူမရဲ့ ခေါင်းပေါင်းစကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူ့လက်မှာစည်းနှောင်လိုက်လေသည်။
ဒဏ်ရာက သိပ်မနက်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာ ရတာပဲကောင်းသွားသည်ထင်ပါရဲ့ မွှေးကပါ စိုးရိမ်သည့်မျက်၀န်းလေးတွေနှင့် သူ့ကိုကြည့်လာသည်။
အကုန်လုံးကတော့ ကောက်ဆက်မရိတ်ပဲ ပြန်ဖို့သာတိုက်တွန်းနေကြ၍ သူလည်းတံစဉ်ကိုချပြီး
ကန်သင်းရိုးပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်ရသည်။
"စံပယ်ရေ..ဒေါ်ကြည်ဝေတို့အိမ်ကို ပြန်တာလိုက်ပို့ပေးလိုက်စမ်းပါဟာ...တော်ကြာလမ်းမှာတစ်ခုခုဖြစ်မှာ စိုးလို့....နင့်အတွက်ပါရောပြီး ရိတ်ထားလိုက်မယ်..."
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့မစိုး..ကျွန်မသိပ်မကြာဘူး...
ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်...."
"အေး...အေး...
အမှန်တွင်တော့ နေဂုဏ်မာန်ဟာ အသက်သုံးဆယ်နားနီးသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့်
သက်တူရွယ်တူ အပျိုကြီးတွေဖြစ်ကြတဲ့ မစိုးတို့ မလှရီတို့လိုက်ပို့ပါက သူများအတင်းပြောစရာဖြစ်မှာသေချာသည်။ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ထဲမှာအသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် စံပယ်မွှေးကိုသာ လိုက်ပို့ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
လှည်းလမ်းကြောင်းလေးတွင် နှစ်ယောက်အတူ ယှဉ်တွဲပြီးလမ်းလျှောက်နေရပေမဲ့ သူ့မွှေးက စကားတစ်လုံးမှမပြောပဲ မျက်မှောင်တောင်
ကြုံ့ထားလိုက်သေးသည်။
ဒီလိုနှစ်ယောက်တည်းရှိသည့်အခြေအနေမျိုးက နောက်ထပ်ဖန်လာဖို့ ခက်ခဲနိုင်တာကြောင့်
မွှေးကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားကြည့်မိသည်။
သို့ပေမဲ့ သူမကသူ့ကို တစ်စက်မှ အရေးမလုပ်ဘူး။
"မွှေး..မွှေး.."
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်မွှေးထဲမွှေးနေတာလဲ.."
"ကိုယ့်ကိုစကားပြောအုံးလေ..အား..ဒီမှာလက်ကအရမ်းနာနေတာ..စကားပြောပေးမှ..အာရုံပြောင်းမှာပေါ့.."
အရမ်းနာနေတယ်လို့ ပြောတော့ စံပယ်လည်း
သူ့ဘက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒဏ်ရာကို အ၀တ်စည်းထားပေမဲ့ အ၀တ်စကိုဖောက်ပြီး သွေး တွေ ရဲနေလေသည်။
ကိုယ်တိုင်တံစဥ်ရှတုန်းကတောင် ဒီလောက်အထိ
မစိုးရိမ်ခဲ့မိပေ။အခုတော့ သူ့လက်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ၀မ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုက တစ်လှည့်စီဖြတ်ပြေးနေသလိုပဲ။
"..ဘောပင်ကိုင်တဲ့လက်က ဘာလို့တံစဉ်ပြောင်းကိုင်ချင်နေရတာလဲ...အဲ့ဒီ့အစားဒီမှာအချိန်ကုန်ခံပြီးမနေပဲ ရန်ကုန်ကိုသာပြန်သွားပြီး ကိုယ့်လုပ်ငန်း တွေကိုသာ ပြန်လုပ်နေလိုက်ပါလား..
..လက်ချောင်းတွေဘာတွေပြတ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..ရှင်တော်တော်မဟုတ်တာလုပ်တယ်.."
"ကိုယ်မဟုတ်တာလုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး..မွှေးကိုသက်သေပြနေတာလေ.."
"ဘယ်လို..ကျွန်မကိုသက်သေပြနေတာ.."
လေတွေက တဟူးဟူးတိုက်နေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ဆံပင်တိုတိုလေးတွေက ယိမ်းထိုးနေလေသည်။
စံပယ့်မျက်နှာကို ဆိုက်ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်၀န်းတွေဟာ ရန်ကုန်မှာလို အားအင်အပြည့်၊ဝံ့ကြွားမှု အပြည့်နှင့်ဖြစ်မနေပဲ အသနားခံမှု၊အရှုံးပေးလိုမှုတွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ စံပယ့်ကို အသနားခံနေတာလား။
သူ့လို့လူက စံပယ့်လိုလူတစ်ယောက်ကို အသနားခံစရာ အကြောင်းမှမရှိပဲလေ။
"ဟုတ်တယ်..ကိုယ့်ကိုဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ..
မွှေးကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တယ်လေ..ရွာမှာရှိတဲ့
အပင်ပန်းဆုံးအလုပ်တွေ..အကုန်လုပ်ပြရမယ်ဆို
..အခုမှကိုယ်က စံပါးရိတ်ပြရုံပဲရှိသေးတယ်..ဒီလိုအလွဲတွေဖြစ်နေတော့..ကိုယ့်ကိုစိတ်ပျက်သွားပြီလားဟင်.."
"ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ စကားကြောင့် ရှင်ဒီလိုလုပ်နေတာလို့ ပြောချင်တာလား...."
"ဟုတ်တယ်....ကိုယ် မွှေးနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေချင်တယ်....မွှေးဖြစ်ချင်တာမှန်သမျှ ကိုယ်ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်...."
"မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး....ရှင်ရန်ကုန်ကိုပဲ ပြန်လိုက်ပါတော့...ကျွန်မကရှင့်ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို မက်မောခဲ့လို့ ရှင့်ကိုပြန်ကြိုက်ခဲ့တာလည်းမဟုတ်ဘူး...
အခုလည်း အဲ့လိုပဲ ရှင့်ဆီကနေ ကျွန်မဘာတစ်ခုမှ မလိုအပ်တော့ဘူး....ရန်ကုန်ကိုသာ ပြန်လိုက်ပါ..."
"မွှေး....ကိုယ့်ကိုအဲ့လိုမပြောသင့်ဘူး...မွှေးရဲ့တစ်မျက်နှာတည်းကြောင့် ကိုယ်ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပါ....ကျန်တာတွေက မွှေးလောက်အရေးမကြီးဘူးလို့ ကိုယ်တွေးထားလို့ မွှေးရှိတဲ့နေရာမှာ ကိုယ်ရောက်နေတာပေါ့....မွှေးကသာ ကိုယ့်ရဲ့ပထမဦးစားပေးပဲ..."
သူ့ရဲ့စကားကစံပယ့်အသဲကိုညာတာပါတေးနဲ့ ခြွေယူနေတာလားပဲ။
ကိုမြို့သားဆိုတဲ့အတိုင်း စကားပြောတာကလဲညက်ညက်ကလေးရယ်ပါ။မွှေးကသာ ကိုယ့်ရဲ့ပထမဦးစားပေးတဲ့။ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ဒုတိယနေရာမှာထားတဲ့ လူကဘယ်မှာရှိပါ့မလဲ။
ရှင့်စကားကို ယုံချင်ပေမဲ့ မယုံရဲဘူး။
တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ချင်ပေမဲ့ ရှင့်ဆီကနေပြောထွက်လာမဲ့ အမှန်တရားတွေကို ကျွန်မပြန်ကြားရရင်
ရင်ထဲမှာရှိနေတဲ့ အနာလက်ကျန်ကပိုပြင်းထန်လာလိမ့်မယ်။
မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ပဲ ရှင့်အချစ်ကို လက်ခံမိခဲ့တဲ့ ကိုယ်ကိုကိုယ်လည်း တုံးလိုက်တဲ့မိန်းမလို့ အပြစ်မတင်ချင်ဘူး ။
ဦးနှောက်ထဲမှာ သူ့ကလေးနှစ်ယောက်ဆိုတာကြီးကိုသာ မတွေးမိရင် သူ့ရဲ့နာသွားတဲ့လက်ကလေးကိုလည်း တယုတယကိုင်ကြည့်မိမှာဖြစ်သလို
စံပယ်စိတ်ပျက်သွားမှာကို မကြောက်ပါနဲ့လို့လည်း အခါတစ်ရာလောက် နှစ်သိမ့်ပေးနေမိမှာပါ။
အခုတော့ စံပယ်ရှင့်ကို စိတ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီ။
စံပယ်တို့ကြားမှာပြတ်သားမှရတော့မယ်။
"မနက်ဖြန်..သတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ဆိုတာရှင်သိတယ်မှတ်လား.."
"အင်းကိုယ်သိတယ်လေ.."
"မနက်ဖြန် ညနေခြောက်နာရီမှာ..ဘုရားဆိပ်ကိုလာခဲ့ပါ..အဲ့မှာဆီမီးပူဇော်ကြမှာ..ကျွန်မရှင့်ကိုတိကျတဲ့အဖြေတစ်ခုပေးမယ်..အခုတော့သွားကြတာပေါ့..."
"ကိုယ်စိတ်ချမ်းသာရမှာလားမွှေး.."
"အဲ့ကျရင်သိမှာပေါ့..."
နေဂုဏ်မာန်ကြိတ်ပျော်နေမိသည်။
ဒီအတိုင်းဆိုရင်မွှေးကသူ့ကိုမီးစိမ်းပြတော့မယ်ထင်တယ်။
ကျေးဇူးရှင်တံစဉ်ရှသွားတဲ့ လက်ကလေးကိုတောင် အာဘွားပေးလိုက်ချင်မိသည်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့🪔🪔🪔🪔
"စံပယ်သဘောမတူဘူးနော်..အဖွား..လုံး၀ပဲ.."
"ဟဲ့..သူတို့လိုပညာတတ်၊ဥစ္စာရှိမျိုးရိုးက
ညည်းကို..ဒီလိုတန်ဖိုးထားပြီး..လာနားဖောက်ချင်တာကိုဘာတွေသဘောမတူဖြစ်နေရတာလဲ..ဟမ်.."
"မသိဘူး..အဖွားရယ်..အဲဒီ့..မိုးနီကိုလဲမလိုချင်ဘူး..
မိုးညိုကိုလဲမလိုချင်ဘူး..
အဲ့လောက်ပေးစားချင်နေလဲ...
..အဖွားမွေးထားတဲ့ ၀က်မကြီးနဲ့သာပေးစားလိုက်..
သူသာဆိုရင် အမြီးနံ့ပြီးတော့ကိုယူမှာ ကျိန်းသေတယ်"
"ဒေါက်!!"
"အာ့!!!အဖွားနော်..သူဖြစ်ချင်တာမဖြစ်ရရင်အဲ့လိုပဲလိုက်ခေါက်နေသိလား..နေပါအုံး
စံပယ့်အသက်ကအခုမှ နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တောင်
မပြည့်သေးဘူး..ဘာလို့ယောက်ျားအတင်းပေးစားချင်နေရတာလဲ..ကိုယ့်မြေးမလေးကို စောစောခွဲနိုင်တယ်ပေါ့လေ.."
"ဟဲ့..ငါ့အသက်က ခြောက်ဆယ်ပြည့်တော့မယ်ဟဲ့..
ရုတ်တရက်ငါများသေသွားရင်..ညည်းဘယ့်နှယ့်လုပ်မလဲ..အဲ့တော့ညည်းကိုလင်ပေးစားပြီးမှ..
ငါအသေဖြောင့်မယ်.."
"အဖွားရယ်..ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မှီခိုရမှ ရပ်တည်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မသိပ်ညံ့ရာကျသွား
မှာပေါ့....နောက်ပြီး...လူတစ်ယောက်ယောက်သေလို့..ကျန်ခဲ့တဲ့လူကဒုက္ခရောက်မယ်ဆိုတာ
မဖြစ်နိုင်လိုက်တာ..ဥပမာစံပယ်ပေါ့..အဖွားကိုအခုရောဘယ်သူကလုပ်ကျွေးနေတာလဲ..
အဖွားမရှိလဲ ကိုယ့်ခြေထောက်အပေါ် ကောင်းကောင်းရပ်တည်နိုင်ပါတယ်.."
"မယုံပါဘူးအေ.."
"မယုံရင် အဖွား အခုပဲသေကြည့်လိုက်ပါလား..ဘာခက်တာမှတ်လို့.."
"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ဟာမ....ညည်းကငါ့ကိုတောင် အစမ်းသေခိုင်းနေတာပါလား...."
"အာ့!!!ခေါက်ပြန်ပြီ..အီဟီး.."
"ငါသေသွားခဲ့ရင်...ဒီအိမ်လေးမှာ ညည်းတစ်ယောက်ပဲကျန်နေခဲ့ရမှာ...မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းနေတဲ့ ဟော့ဒီ့အိမ်လေးက လုံခြုံပါ့မလား...ပတ်၀န်းကျင်အမြင်မှာရော...
အုပ်ထိန်းသူမရှိတဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယ်လိုတန်ဖိုးထားပါ့မလဲ...မှတ်ထား..ငါညည်းအဖွားပါ..
ညည်းထက်အရင်လူ့လောကထဲကို ငါ၀င်လာတာပါအေ..ငါခိုင်းတာပဲလုပ်ရမယ်.."
"ဟုတ်ပါတယ်..လူ့လောကထဲကိုအရင်၀င်လာလို့ပဲ..အတွေးအခေါ်တွေက ကျောက်ခောတ်ကကိုမတတ်တာ......"
"သေနာမ..ငါလုပ်ထည့်လိုက်ရ.."
"အမယ်လေး..!!!"
ဘေးကသနပ်ခါးတုံးနဲ့ကောက်ပေါက်ဖို့ရွယ်ယုံရှိသေးတယ် အိမ်ပေါ်မှ ဖနှောင့်နှင့်တင်ပါး တစ်သားထဲကျအောင် ပြေးဆင်းသွားလိုက်တာများ အနောက်ကနေ ကျားလိုက်ဆွဲသလားမှတ်ရတယ်။
"ညည်းမသိပါဘူးအေ..ဒီအဖွားကြီးရဲ့ရင်ထဲမှာညည်းအတွက်ဘယ်လောက် ပူပန်နေရသလဲဆိုတာ.."
လူငယ်တွေဟာ လူကြီးတွေရဲ့အတွေးကို ဘယ်သိနိုင်ပါလိမ့်မလဲ။
ကွေးသောလက်မဆန့်ခင် ဆန့်သောလက်မကွေးခင်တဲ့ ဒီနေ့မနက်အသက်ရှင်နေနိုင်ပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့မနက်ဟာ သူမအတွက်မသေချာနိုင်တဲ့ အနာဂတ်နေ့ရက်တွေဆိုတာ သူမသိပ်သိတာပေါ့။
အဖွားကြီး ကြည်မေသာ အခုနေဖြုတ်ခနဲသေသွားကြည့် စံပယ်မွှေးဆိုတဲ့မိန်းမငယ်လေး လူ့လောကထဲမှာ အထီးကျန်စွာကျန်ရစ်ခဲ့ရရင်ဆိုသည့် အတွေးများက သူမ၏စိတ်အစဉ်မှာ တွယ်ညှိနေတဲ့ ပူပင်သောကတွေဖြစ်နေသည်လေ။
အနည်းဆုံးတော့ စံပယ်မွှေးလေးကို စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲမှာ အပ်ထားခဲ့ပြီးပြီဆိုတဲ့ စိတ်လေးနဲ့ တမလွန်ကို စိတ်အေးလက်အေး
ကူးဖြတ်ချင်မိသည်။။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
သီတင်းကျွတ်လပြည့်ည🌝
🪔🪔🪔🪔🪔
သီတင်းကျွတ်လပြည့်ညမှာသာတဲ့ လမင်းကြီးက
စံပယ့်အတွက်တော့ အရင်လပြည့်နေ့တွေထက်ပင်ပိုဝိုင်း၊ပိုတောက်ပနေသယောင် ထင်မှတ်မိသည်။
သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ဟူသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှ သင်္ကဿနဂိုရ်ပြည်သို့ ကြွမြန်းဆင်းသက်တော်မူတဲ့နေ့ဖြစ်လို့ ဆီမီးများထွန်း၍ပူဇော်ကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူကြီးများကဆိုကြသည်။
စံပယ်တို့တစ်ရွာလုံးမှာလည်းဆီမီးတိုင်တွေထိန်ထိန်
ညီးနေလေတော့သည်။
အုန်းပင်စုနှင့်ပွတ်စလီရွာနှစ်ရွာ၏အလယ်မှာရှိ
သည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်း
နံဘေးတွင် ကြာပန်းများပွင့်လန်းသည့် ကြာကန်ကြီးတည်ရှိနေသည်။
ထိုကြာကန်၏တောင်ဘက်စွန်းစွန်းတွင်ရှိသော ချောင်းနံဘေးမှ ဘုရားဆိပ်မှာတော့ ဆီမီးမျှောသူကမျှော၊စေတီလေးမှာ ဆီမီးကပ်လှူသူကလှူနှင့်
လူများစည်ကားနေလေတော့သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဦးနေဂုဏ်မာန်၏ မတည်မှုနဲ့
ဒီစေတီလေးကိုပြန်ပြုပြင်တော့မည်ဖြစ်လေသည်။
"ဟဲ့စံပယ်ရေ..ဆီမီးတွေချောင်းထဲကို မျှောကြမယ်လေ.."
"ဟို..ဟိုလေ.."
"ဘာမှမဟိုနဲ့...အမြန်လာ.."
အခြားအဖော်တွေကဆီမီးမျှောရန် အတင်းလာခေါ်နေကြ၍ ကမ်းစပ်သို့သွားလိုက်ရပေမဲ့ စံပယ်သူ့ကိုမျှော်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်တဲ့ နေ့အဖြစ်သူနဲ့ဆီမီးအတူတူမျှောချင်ပါရဲ့။
မိုးနီနှင့်အတူနေဂုဏ်မာန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှာ မွှေးကချောင်းစပ်တွင် ဆီမီးမျှောရင်းလက်အုပ်ချီကာ ဆုတောင်းနေပုံရလေသည်။
ဒီနေ့မှ အနီရောင်၀မ်းဆက်လေးနဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေကို အပေါ်တစ်ရစ်ပဲစည်းပြီးချထားတဲ့ သူ့အမျိုးသမီးလေးက ကျက်သရေရှိလိုက်လေခြင်းလို့ ကြွေးကြော်ပြစ်လိုက်ချင်သည်။
ချောင်းထဲတွင် ရေအလျှင်နှင့်စီးမျောလိုက်ပါနေသည့် ဆီးမီးအလင်းရောင်တွေအကုန်လုံးဟာ
သူမကိုယ်ပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသလား မှတ်ရ လောက်အောင် သူမလေးရဲ့အလှကအများကြားမှာ ထင်ပေါ်လွန်းနေသည်။
ပါးမှာလည်း သနပ်ခါးဖွေးဖွေးလေးကိုတင်ထားပြီး အရှေ့ကိုကျလာသည့် ဆံနွယ်ရှည်ကြီးတွေကို ကျောဘက်သို့ သပ်တင်ရင်းမှ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ အင်မတန်ကိုချစ်စရာကောင်းလွန်းသည်။
အနီရောင်၀မ်းဆက်လေးနဲ့ဆံနွယ်များလှုပ်ခါသွားတဲ့ သူမရဲ့ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး သူ့အတွေးထဲမှာတစ်ခုခုကိုမှတ်မိလိုက်သလိုပဲ။
မိုးသည်းတဲ့ညက သူမြင်ခဲ့တဲ့အနီရောင်အရိပ်ကလေး။
သူ့မိခင်ကိုတမ်းတနေချိန်မှာသူ့ကိုထီးရိပ်လာမိုးပေးခဲ့သည့် မိန်းကလေးက မွှေးများဖြစ်နေမလား။
ကားပေါ်ကို တက်သွားတော့ သူမရဲ့ နောက်ကျောလေးကို သူသေချာမြင်လိုက်ပါတယ်။ဆံပင်ပုံစံလည်းတူသလို အိင်္ကျီပုံစံလည်း တူနေတယ်။
ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်မိပြီး
စံပယ့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ်မှာတော့ မိုးနီက သူ့ကိုတောင် မပြောခဲ့ပဲ စံပယ့်အနီးသို့ရောက်နေလေသည်။နှစ်ယောက်သား ပြုံးပျော်နေကြတာကို
မြင်လိုက်ရတော့ သူရင်ထဲမှာမုန်တိုင်းထန်လာသလိုပဲ။
ဒေါသရော သ၀န်တိုစိတ်ရောပါပေါင်းစည်းလာပြီး သူ့ခြေလှမ်းတွေကထိုနှစ်ယောက်ဆီသို့ခပ်သွက်
သွက်လေးလှမ်းနေမိသည်။
"မြို့သားလည်း..ဆီမီးလာမျှောတာလား.."
"ဟုတ်တယ်ဆိုပါတော့..ဟို..ကျွန်တော်မိုးနီဆီကိုခဏသွားချင်လို့..ခွင့်ပြုပါအုံး.."
"အယ်..ဒီလိုသာသနာမဖြတ်ရဘူးလေ..သူတို့
ဘာသာကြည်နူးနေကြတဲ့ဟာကို.."
"ဘယ်လို.."
သူ့ကိုအတင်းဝိုင်းအုံလာကြသည့် အမျိုးသမီးအုပ်စုကြောင့် သူအနေရခတ်နေစဉ် "ကြည်နူး"
တယ်ဆိုတဲ့စကားက သူ့ရင်ကိုလှိုင်းလုံးကြီးအရှိန်ပြင်းစွာရိုက်ခတ်လိုက်သလို ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။
"ညီမပြောတာ..ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး..ဘာကိုကြည်နူးတာလဲ.."
"ဟယ်..မိုးနီနဲ့တစ်အိမ်ထဲနေပြီးတော့..မသိဘူးလား..မကြာခင်မိုးနီက..ကျွန်မတို့စံပယ်လေးကို..မိသား၊ဖသားပီပီတောင်းရမ်းတော့မှာသိရဲ့လား...အဲ့ဒါ ဒေါ်ကြည်ဝေက..မင်္ဂလာဆောင်ရင်
ကူလုပ်ဖို့တောင် ကျွန်မတို့ကိုကြိုပြောထားသေးတယ် "
"ဘာ!!!!"
သူ့အသံကကျယ်သွားတာကြောင့် မလှမ်း၊မကမ်းမှစံပယ်နှင့်မီုးနီပါ သူ့ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။
သူလည်း မိုးနီနှင့် စံပယ့်ကို တစ်ချက်မျှ ခပ်စူးစူး
စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ရင်ထဲမှာသာ တက်ခေါက်ပြီး ဘုရားဆိပ်မှပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပျော်ရွှင်နေသူတွေရဲ့အပြုံးတွေက သူ့ကိုလှောင်နေသယောင်ထင်မှတ်နေမိသည်။
ကိုယ်ဒီရွာအထိ လိုက်လာခဲ့တာက မင်းရဲ့မင်္ဂလာပွဲကို တက်ဖို့မဟုတ်ဘူးမွှေး။ကိုယ်မင်းကို ချစ်လွန်းလို့၊သစ္စာတရားကို မက်မောလို့ ကိုယ့်ဒယ်ဒီလို
မဖြစ်ချင်လို့ပဲ။ ကိုယ်မှားသွားခဲ့ပြီလား။
ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဘက်ကနေ ကိုယ့်ကိုအပြတ်မငြင်းသ၍ ကိုယ်ရပ်တန့်ပစ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်လေးစွန့်ပစ်ဖို့အတွက် ကိုယ်ချစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။
တစ်သတ်လုံးအတွက် ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ။
အခုတော့ ခံစားချက်တစ်ခုကို အလေးအနက်ထားမိလို့ ခံရတဲ့အခါလည်း ပိုနက်နဲနေမိတယ်။
ကိုယ်ချစ်မိခဲ့တာပဲ မှားတဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုလား။
ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပေါပေါသီသီပေးနေမိလို့ ကိုယ့်ကိုတန်ဖိုးမထားတာလား။
ကိုယ့်အချစ်တွေက မင်းအတွက်သိပ်ကိုတန်ဖိုးမဲ့နေတာလား မွှေး။
"မိုးနီ..မင်းကတယ်လက်သွက်ပါလား..
ရာရာစစ..ငါ့မိန်းကလေးကိုများ.."
ကိုယ့်မာနကြောင့်သူမကို စွန့်လွှတ်ပြစ်ဖို့ တွေးမိသလို တစ်ဖက်မှာလည်း သူမကိုစွန့်မခွာရပ်ပေ။
စီးပွားရေးနဲ့ပတ်သတ်ရင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်သားစွာချနိုင်ခဲ့တဲ့သူက ခံစားချက်နဲ့ပတ်သတ်ရင်တော့ ကန်ရေပြင်ကို ကျောက်ခဲကြီးကြီးနဲ့ပေါက်လိုက်သလို လုံး၀မတည်ငြိမ်တော့ဘူး။
ကိုမိုးနီကစကားရောဖောရော လာလုပ်နေ၍ စံပယ်သူ့ဆီကိုသွားချင်ပေမဲ့ သွားမရဖြစ်နေသည်။
ရုတ်တရက်သူကစံပယ့်ကို မီးတောက်တော့မဲ့အကြည့်စူးစူးနဲ့ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းလှည့်ပြန်သွား တော့ စံပယ့်ရင်ထဲမှာ နင့်ကနဲခံစားလိုက်ရတယ်။
ပြောတော့ စံပယ့်ကိုသက်သေပြချင်လို့ပါတဲ့။
အခုတော့ နှုတ်တောင်မဆက်ပဲ အရင်လှည့်ပြန်သွားတာက သူဖြစ်နေသည်။
လူ့စိတ်ဆိုတာ တယ်လည်းအစိုးမရတဲ့အမျိုးပါလား။နေ့လည်ကတော့ အရမ်းကိုလေးနက်တဲ့ပုံစံနဲ့ သနားစရာလေးဖြစ်နေပြီး ညဘက်ရောက်တော့ တစ်မျိုးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
အခန်း၂၀....ဆက်ရန်...
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မကြာခင်မှာ ဇာတ်သိမ်းတော့မယ်နော်.....
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
No comments:
Post a Comment