#အခန်း၂၂
နေမင်းကြီးကသူ့တစ်ယောက်ထဲကိုပဲ မီးလောင်
တိုက်သွင်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်နေမိသည်။
သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သံရည်ပူစက်ထဲသို့ပြုတ်ကျသွားသလို ပူပြင်းနာကျင်လွန်းသည်။
ဘ၀မှာ ကိုယ်တန်ဖိုးထားမိတဲ့အရာရာတိုင်းက
ကိုယ့်အနားမှာ ကြာကြာအဖော်ပြုပေးဖို့
မဖြစ်လာရတာဘာကြောင့်လဲ။
မေတ္တာတရားဟာ ကိုယ့်ဆီမှာရှိနေရင် အန္တရာယ်များနေလို့ပဲလား။
မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ရသူမို့ အမြဲတမ်းပေးဆပ်ဖို့အတွက်ပဲ တိုင်တည်ထားတဲ့ ဘ၀ကြီးမှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေက တစ်ပတ်ရစ်ရစ်လာနေတာ မပြီးနိုင်တော့ဘူးလားလို့ အော်ပြောလိုက်ချင်မိတယ်။
ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လပ်ခွင့်ပေးပါတော့ ကျွန်တော်ချစ်ရတဲ့ သူတွေကိုနာကျင်အောင်မလုပ်ပါနဲ့လို့
အော်ဟစ်ပြောဆို ပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ကံကြမ္မာဟာ စိတ်ရိုင်း၀င်ရင် တားဆီးလို့မရတဲ့ အရာဖြစ်နေခဲ့တယ်။
မွှေးဆိုတဲ့ကောင်မလေး ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲကို ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ရင်ခုန်ကြည်နူးခဲ့ရတယ်။
နှစ်တွေအများကြီး ဝေးကွာခဲ့ရတဲ့ မိသားစုဆိုတဲ့အရသာ သံယောဇဉ်ဆိုတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဂွမ်းစလေးတွေကို ရင်မှာပွေ့ပိုက်ထားမိသလို ခံစားချက်မျိုးလေးနဲ့ သိပ်ကျေနပ်ခဲ့ရတယ်။
သူမနဲ့ စကားပြောလိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း ဟာဒယရွှင်ဆေးတစ်လုံးကို စားလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားတာမျိုး။
သူမက ကိုယ်နေမကောင်းတဲ့အချိန်မှာ ညလုံးပေါက်အနားမှာ နေပေးခဲ့တယ်။အဲ့ဒီ့အချိန်တုန်းက အလုပ်ရှင်အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေးပေမဲ့
စိတ်ရင်းနဲ့ စိုးရိမ်ပေးခဲ့တဲ့ကောင်မလေး
အခုဘာကြောင့်ဒီလောက်အထိ ကံဆိုးနေခဲ့ရတာလဲ။
အဖွားကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေရတဲ့ လိမ္မာသိတတ်တဲ့မိန်းကလေးကိုမှ ကံကြမ္မာဟာ မွှေချင်သလို မွှေနှောက်နေခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ အတိတ်ဘ၀က ၀ဋ်ကြွေးတွေကို ပြန်ပေးဆပ် နေရတယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ်တိုင်၀င်ခံစားပေးလိုက်ချင်မိတယ်။
မွှေးရယ် မင်းရဲ့အသားလေးထိခိုက်နာကျင်ဖို့မပြောနဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်ကိုယ့်အရှေ့မှာ ကျရင်တောင် ကိုယ့်နှလုံးသားတွေ တဆစ်ဆစ်နာကျင်ရပါတယ်။
အခုတော့ မင်းကိုမမြင်ရမချင်း ကိုယ်လုံး၀စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။
ကားလမ်းမထပ်မှာ ဆိုင်ကယ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ မှောင်းနေမိပေမဲ့ သူ့ကိုယ်မှာဒဏ်ရာအနာတရ
ဖြစ်ရင်တောင် မစိုးရိိမ်ဘူး။
မွှေးတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်။
သူ့စိတ်ထဲမှာရေရွတ်နေမိတဲ့ဆန္ဒလေးက တစ်ခုသာရှိပါတယ်။
"မွှေး..ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့.."
"မွှေး..ကိုယ့်ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့.."
မြန်မာနိုင်ငံရဲ့အချမ်းသာဆုံးသူဌေးစာရင်း၀င်
ဦးနေဂုဏ်မာန်တစ်ယောက် အရေးပေါ်လူနာဌာနသို့ခြေလှမ်းကျဲကြီးများနှင့် လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။
ဆေးရုံမှာက ဌာနခွဲတွေရှိတာကြောင့် ဟိုမေးဒီမေးနဲ့
ရှာနေရတဲ့အဖြစ်ကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ဒေါသထွက်နေမိတယ်။သူနာပြုတွေ၊ဆရာ၀န်တွေကလည်း သူ့အလုပ်နဲ့သူရှုပ်နေကြသလို လူနာတွေကလည်း ဝေဒနာကိုမခံစားနိုင်၍ အော်ဟေ့နေသူများလည်း ရှိသည်။
ထိုလူနာတွေရဲ့ အသံကိုကြားရလေ မွှေးကိုပိုစိတ်ပူမိလေပဲ မြွေကိုက်တယ်ဆိုတာ တော်ရုံကိစ္စလေးမှမဟုတ်ပဲ။အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေဆိုရင်
မွှေးဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေလိုက်မလဲ။
လူနာတွေကြားမှာ ခေါင်းမီးတောက်အောင်
လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက်မှာတော့ မွှေးရှိတဲ့လူနာ
ကုတင်ကိုသွားတွေ့လေသည်။
သူမရဲ့သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သူနာပြုဆရာမတွေရယ် ၊ဆရာ၀န်တစ်ယောက်ရယ်က
လူနာကုတင်ဘေးမှာရပ်နေသည်။
လူတွေ ကာနေတာကြောင့် မွှေးရဲ့မျက်နှာလေးကို သေချာမမြင်ဘူးဖြစ်နေသည်။
ထိုနေရာသို့ သူပြေးသွားလိုက်ပြီး
မွှေးရဲ့ကုတင်ဘေးမှာရပ်လိုက်မိတယ်ဆိုရင်ပဲ
သူရင်ကွဲနာကျမတတ်ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
မွှေးရဲ့မျက်နှာလေးက သွေးမရှိတော့သလိုဖြစ်နေပြီး မျက်ခွံလေးတွေ မှိတ်ကျနေလေသည်။
သူ့အဖို့ အသက်ရှူနှုန်းတွေတောင် မမှန်ချင်တော့လောက်အောင် စိတ်တွေလေးလံလာမိသည်။
ကုတင်ဘေးအစွန်းလေးမှာ ကျနေသည့် မွှေးရဲ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
မွှေးရဲ့ ပါးပြင်လေးကို သူအုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး
၀မ်းနည်းစွာ ညီးညူမိသည်။
လူချင်းသာလဲပေးလို့ရရင် မွှေးနေရာမျာ ကိုယ်ပဲဖြစ်လိုက်ချင်တယ်။
"မွှေး..မွှေးရေ..ထပါအုံးကွာ..ကိုယ့်ကိုထကြည့်ပါအုံးနော်..ကိုယ်ရောက်လာပြီလေမွှေးရယ်..
..မာမီ့လိုတော့ကိုယ့်ရင်ကိုခွဲပြီးမထားခဲ့ပါနဲ့ကွာ
..မွှေးမရှိရင်..ကိုယ်အသက်ရှင်နေရတာ
..ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလည်း...ကိုယ်မငိုပါရစေနဲ့ မွှေးရယ်...အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် ကိုယ်က စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူလို့ ထင်ရပေမဲ့ ကိုယ်ချစ်ရသူတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် ကိုယ်ခံစားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...ကိုယ်သေသွားလိမ့်မယ်...
မွှေးကိုထပ်ပြီးမဆုံးရှုံးပါရစေနဲ့...
ကိုယ်တို့ရဲ့ ဘ၀လေးက အခုမှစတင်ခါစပဲ
ရှိသေးတယ်လေ..ကိုယ်တို့ရဲ့ အဆုံးသတ်က နာကျင်စရာကြီးနဲ့ ဇာတ်မသိမ်းပါရစေနဲ့......."
သူဘယ်လောက်ပင် ငိုကြွေးနေပါစေ မွှေးကတော့မျက်လုံးများပွင့်၍မလာတော့ပါချေ။
မွှေးရဲ့ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဖဝါးများနှင့် ကာရံပေးထားပြီး နူးညံ့ညင်သာစွာ ကြည့်နေမိသည်။
မွှေးသာ ကိုယ့်ဘေးနားကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရင် ကိုယ်ဟာ ဘာကောင်ကြီးပဲဖြစ်နေပါစေ နှလုံးသားမဲ့တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုဖြစ်သွားရလိမ့်မယ်။
ကိုယ့်နှလုံးသား အင်ဂျင်ရပ်တန့်သွားတာကို မွှေးလည်းမမြင်ချင်ပါနဲ့ ။
အတွေးထဲမှာ လျှောက်ရမဲ့လမ်းတွေ သိပ်များနေရင် ကိုယ်ရှိတဲ့အရပ်ကိုပဲလာခဲ့ပါကွာ။
မှောင်မဲပြီး လမ်းပျောက်နေရင်တောင်
ကိုယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာလေးကို သိရဖို့ နှလုံးသားမီးအိမ်လေး ထွန်းပြီး စောင့်နေပါမယ်။
အလင်းပျပျလေး မြင်နေရလိမ့်မယ်မွှေး။
အဲ့ဒီ့နေရာက ကိုယ်ရှိနေတဲ့နေရာပဲ တွေဝေမှုမရှိပဲ လာခဲ့ပေးလို့မရဘူးလား။ကိုယ်ဆီပြန်လာခဲ့ပါမွှေးရယ်။
"ဆရာ..မွှေးကို..မွှေးကိုကယ်ပေးပါနော်ဆရာ.."
"..ခင်များစိတ်ထိန်းပါဗျာ.."
"ဟာ..ကျွန်တော်ကဘယ်လိုစိတ်ထိန်းနိုင်မှာလဲ
..ကျေးဇူးပြုပြီး..မွှေးကိုဒီလူနာတွေအများကြီစုပြီး ထားတဲ့နေရာမှာမထားပါရစေနဲ့..သီးသန့်ခန်းပြင်ပေးလို့ရမလား.."
ဆရာ၀န်လေးရဲ့လက်မောင်းကို အားကိုး
တကြီးဆုပ်ကိုင်ပြီးမေးလိုက်မိပေမဲ့ သူသေချာတွေ့လိုက်ပါတယ်။ဆရာ၀န်ဟာစိတ်မကောင်းစွာပင် ခေါင်းခါရမ်းပြလိုက်တာကိုပေါ့။
"မွှေး.."
သူ့ရင်ထဲ အသဲထဲမှ လှိုက်တက်လာသည့် အသံဖြင့်
ချစ်သူရဲ့ နာမည်လေးကို ခေါ်လိုက်မိလေပြီ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
🎵ရှေးရေစက် အကြောင်းဖက်ဖန်လာ🎵
🎵ရွှေပဒေသာ ငွေပဒေသာ🎵
🎵ဝေဝေဆာဆာ စွေရွာဖြိုး🎵
🎵ရတနာမိုးသွန်းတဲ့ ရက်မြတ်မင်္ဂလာ
အခါ🎵
အသံချဲ့စက်မှ မင်္ဂလာတေးသံလေးက အုန်းပင်စုတစ်ရွာလုံးကိုပျံ့လွှင့်လို့နေလေသည်။
အပြုံးပီတိများဝေဆာကွန့်မြူးနေသည့်
ဧည့်ပုရိတ်သတ်များကလည်း မင်္ဂလာမဏ္ဍတ်အတွင်းမှ ၀င်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် ဇာတ်ပွဲကျင်းပနေသည့်နှယ် စုရုံးနေကြလေသည်။
မဏ္ဍတ်၏အ၀င်အ၀တွင် ကာလသားတစ်စုဟာ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်၀တ်ဆင်၍ လာသမျှလူတိုင်းကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေ ကမ်းနေကြလေသည်။အဖွားကြည်မေကတော့ သူ့မြေးမလေးရဲ့
ကောင်းခြင်းရက်မြတ်ပေမို့ ပါးစပ်မစိနိုင်လောက်အောင်အထိ ပြုံးပျော်ပြီး လိုက်လံနှုတ်ဆက်စကား
ဆိုနေလေသည်။ ဧည့်သည်တွေကလည်း စံပယ်မွှေးကံကောင်းကြောင်း ၊၀မ်းမြောက်၀မ်းသာ ရှိကြောင်းကို တဖွဖွပြောနေ၍ ဖွားကြည်မေတို့ အပျော်လွန်နေရသည်။
သဇင်မွှေးသည်လည်း သူမ၏တစ်ဦးတည်းသော အစ်မကြီး၏ မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်တာကြောင့် အရောင်ပြိုးပြိုးပျက်ပျက်ဖြစ်သော
၀တ်ကောင်းစားလှလေးကို ၀တ်ဆင်ရင်း ဧည့်သည်တွေကို တည်ခင်းကြွေးမွေးဖို့ လိုက်လံ ကြည့်ကြပ်နေလေသည်။
အိပ်ခန်းလေးထဲမှာတော့ ရွာရှိအပျိုကြီးများအဖွဲ့ဟာ မိမိတို့အစွန်မထုတ်ရပေမဲ့လို့ ညီမအရင်းလေးလို ခင်မင်ရသော စံပယ်လေးလှနေတာကို မြင်ရတာကြောင့် အင်မတန်ပီတိဝေဖြာနေကြလေသည်။
မိတ်ကပ်လိမ်းပေးသည့် အခြောက်မကလည်း
ထုဆစ်သလောက် အရောင်ထွက်နေသော
၀င်းပပသတို့သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာနုနုလေးကို အင်မတန်ကြည့်မ၀ဖြစ်နေမိသည်။
သတို့သမီးလေးခမျာ သဇင်ခက်များဝေဝေဆာအောင် ပန်ဆင်ပြီး ရွှေလိုဝါဝါ၀င်း၍ ယဥ်တင့်နေလေသည်။
သတို့သမီးလေး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်တိုင်း လိပ်ပြာတို့နားခိုချင်စဖွယ်ကဲ့သို့ အပြုံးပန်းလေးတွေက ချိုမြိန်လွန်းသည်ဟုထင်မှတ်ရသည်။
လှသွေးကြွယ်နေသော သတို့သမီးလေးရှိရာအခန်းထဲသို့ ၀င်လာသူကတော့ တောက်ပလွန်းတဲ့နေမင်းလိုဂုဏ်ရှိန်ဝါတွေပိုင်ဆိုင်ထားသော သတို့သားလေးပင်ဖြစ်သည်။
မြင့်မားတဲ့အရပ်အမောင်းနှင့် တစ်ပြည်တစ်ပါးမှာအနေကြာခဲ့၍ ဖြူသောအသားအရည်က မြန်မာအမျိုးသားတို့ရဲ့တိုက်ပုံ၊လည်ကတုံးကို ဆင်မြန်းထားလိုက်ရာ နေနတ်သားတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
"ဟဲ့..မိစံပယ်ရေ..ဟိုမှာသတို့သားလူချောကြီး၀င်လာပြီဟေ့..နှစ်ပါးသွားကဖို့မစောင့်နိုင်တော့ဘူးထင်ပါရဲ့.."
"ဟာဗျာ..မစိုးတို့ကလည်း..
ကျွန်တော့်သတို့သမီးလေးကို ရွှေပွဲလာတွေ
မမြင်ခင်..ကျွန်တော်အရင်လာဖူးမျှော်တာပါ..
နော့်စံပယ်ရယ်.."
"ရှင်..နော်.."
မစိုးတို့အဖွဲ့နဲ့တောင် စစနောက်နောက်ပြောတတ်နေပြီဖြစ်တဲ့သူ့ကိုမျက်စောင်းလှည့်ထိုးလိုက်မိသည်။
အမှန်ဆိုရင် မင်္ဂလာဆောင်က ဒီလောက်မမြန်လို့ရပါလျှက်နဲ့ ရန်ကုန်ကသူ့လုပ်ငန်းတွေဆီကို ပြန်ကြည့်ရမှာဖြစ်သလို စံပယ့်ကိုလည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူးတဲ့လေ။
လက်ထပ်ပြီးမှ တစ်၀က်စိတ်ချမ်းသာမယ်၊
မဟုတ်ရင် အနှောက်အယှက်တစ်ခုပြီး တစ်ခု၀င်လာမှာဆိုးသည်တဲ့။
"အမယ်လေး..ကိုယ်နေဂုဏ်တို့တော့..သဲတတ်ရန်ကောစံပယ်ရေ..လယ်ထဲကအဆိပ်မရှိတဲ့ မြွေစိမ်းလေးကိုက်မိတာကို.. ငိုလိုက် ယိုလိုက်တာများ သူ့နှပ်ချီးကို ငါးပိလုပ်ရောင်းရင်တောင်
..သူဌေးဖြစ်တယ်.."
"ဒါကတော့..ချစ်တာကိုးဗျ..ဆရာ၀န်က ခေါင်းခါပြတော့..သွားပြီဆိုပြီး..ငိုမိတာပေါ့ဗျာ..."
"အေးလေဟယ်..ဆရာ၀န်ကလည်း..သီးသန့်ခန်းတွေပြည့်နေလို့မရလို့ပါဆိုပြီးပါးစပ်ကနေ..
ပြောရင်ဘာဖြစ်တာမှတ်လို့..တကယ်ပါပဲ..ခေါင်းခါပြတော့ ကိုနေဂုဏ်တို့ငိုလိုက်တာများ တကယ်ကိုကြည့်ကောင်းရောပဲ..."
"မနောက်ကြပါနဲ့တော့ဗျာ....ကျွန်တော်ရှက်လာပြီ.."
နေဂုဏ်မာန်က ရှက်စိတ်နှင့် မျက်နှာကြီးရဲတက်လာတာကြောင့် စံပယ်မွှေးကလည်း သူမ၏ခင်ပွန်းလောင်းကိုကြည့်ကာ ပြုံးမိလေသည်။
နေဂုဏ်မာန်ကလည်း သူ့မွှေးလေးရဲ့ သဇင်ခက်ထက် လှသောမျက်နှာလေးကို ပြန်ပြုံး၍ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"အမှန်က..စံပယ့်အပြစ်ပါမစိုးရယ်..အစက
ဘာကောင်ကိုက်မှန်းမသိဘူးလေ..သေချာကြည့်တော့မှ..မြွေကိုက်မှန်းသိလည်းသိရော..ကိုယ်ကလည်းမြွေကြောက်တတ်တော့..လန့်ပြီးသတိမေ့သွားတာပေါ့..စံပယ့်အပြစ်တွေပါ..."
"ဟဲ့!!ဟဲ့!!အခန်းထဲကလူတွေ..လေရှည်မနေကြနဲ့တော့ အပြင်မှာလူစုံနေပြီ..ထွက်လာဧည့်ခံကြလေ.."
"ဟော..ကြားလားစံပယ်..နင့်အဖွားက..
သူ့မင်္ဂလာဆောင်ကျနေတာပဲ..အသံကဆာထွက်နေတာပဲတော်.."
"ဒီမစိုးကတော့လေ..သွားမယ်..သွားမယ်"
သတို့သားနှင့် သတို့သမီးလေးသည်ပန်းပွင့်
တွေကိုခြွေနင်းပြီး လိုက်ဖက်တင့်တယ်စွာရွှေလက်တွဲ၍ မဏ္ဍတ်ထဲသို့၀င်လာကြလေသည်။
နေမင်းနဲ့လမင်းယှဉ်တွဲနေသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့နေရာလေးကိုသာ ကွက်၍ရောင်ဝါထိန်ညီးနေသည်မှာ မြင်ရသူတိုင်း အံ့ဩမှင်သက်နေကြရလေသည်။
ချီးကျူးထောပနာသံများကလည်း ဝေဝေဆာလို့ပင်။
သတို့သမီးဘက်မှ အဖွားနဲ့ညီမလေးကတပြုံးပြုံးဖြစ်နေသလို၊ နေဂုဏ်မာန်ဘက်ကလည်း ဖခင်ကြီးကမျက်ရည်ပင်ဝဲရလောက်အောင် ကြည်နူးပီတိ
ဝေဖြာလျှက်ရှိနေသည်။
မနာလိုပေမဲ့ ကြည့်နေရုံသာတတ်နိုင်သော မြတင့်တို့မိသားစုကလည်း မတတ်သာလို့သာလာရပေမဲ့ မျက်နှာတွေမရွှင်ပျကြပေ။
သို့ပေမဲ့ အများရဲ့ပါးစပ်ဖျားမှာတော့ လိုက်ဖက်တင့်တယ်မှုက အထင်းသားဖြစ်နေလေသည်။
"ဟဲ့..နှစ်ယောက်လုံးကချောလိုက်၊လှလိုက်ကြတာတော်..ငါ့သား၊သမီးတွေဆိုကောင်းမှာပဲ.."
"အေးဟယ်..တကယ်..လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲလေးပဲ.."
"သတို့သားလေးကအရမ်းချမ်းသာတာတဲ့..
ဒီရွာမှာ..သိန်းရာချီပြီးလှူဒါန်းထားတာတဲ့နော်.."
"ဟုတ်လား..ငါ့သမီးကျတော့..ဒီလိုကောင်လေးမျိုးနဲ့ဘာလို့မညားလဲမသိဘူးဟာ..လင်အရွေးမတတ်တော့..အရက်သမားနဲ့ညားတာပေါ့.."
"သတို့သမီးလေးကလည်း..အဖွားကိုလုပ်ကျွေးနေတဲ့..အလိမ္မာတုံးလေးဟဲ့..ငါ့သားများကြတော့..
ယူလိုက်တဲ့မိန်းမက အော်ကျော့လန်ပါအေ..
ယောက္ခမကိုလည်း..ရန်ပြန်တွေ့လိုက်တာ...
ကပ်ကပ်ကိုလန်ပါရော.."
မင်္ဂလာပွဲလေး၏ လူစည်းကားနေရခြင်းအကြောင်းမှာ အုန်းပင်စု၊ပွတ်စလီရွာအပြင် မဟာသာလိုမျိုး ရပ်ဝေးရွာမှဧည့်သည်များ၊ဓနုဖြူအရှေ့ဖက်ကမ်းမှဧည့်သည်များ၊ဇလွန်မြို့ ပေါ်မှအသိမိတ်ဆွေများကပါ ရေလမ်း၊ကုန်းလမ်းမှနေ၍ အစုလိုက်အဖွဲ့လိုက်ရောက်ရောက်လာကြတာကြောင့် မင်္ဂလာမဏ္ဍတ်ထဲတွင် ညနေမိုးချုပ်လုအထိ လူမဆဲသေးပေ။
အချို့နယ်ဝေးမှအမျိုးများဆိုလျှင် ညအိပ်ပြီးတော့ကိုပွဲလာတတ်ကြလေသည်။
ဖားကြီးတို့လို၊မိုးနီတို့လို လူပျို၊လူအိုအမျိုးသားစုကတော့ ပင်ပန်းတာမှန်သမျှဒိုင်ခံလုပ်ပေးကြပြီး
ညဘက်မှာသတို့သားနှင့် တစ်ဝိုင်းချရန်အခွင့်ကိုစောင့်နေကြသူတွေဖြစ်လေသည်။
ထမင်းရုံအကြီးကြီးကိုဆောက်ထား၍ မနက်
လေးနာရီခွဲလောက်ထဲကပင် လယ်ထဲ၊ကိုင်းထဲသို့ဆင်းကြသူများကအစ တစ်ရွာလုံးလိုလိုပင်လက်ဖွဲ့ငွေမလိုပဲ ကြုံတဲ့လူထမင်း၀င်စားလို့ရရန် စီမံထားသောကြောင့် ထမင်းရုံကြီးတွင်လည်းလူများ
အထူးစည်ကားနေချေသည်။
နေဂုဏ်မာန်နဲ့စံပယ်မွှေးကလည်း ပကာသနမပါပဲ ထမင်းရည်ချောင်းစီးတဲ့ အလှူပွဲလေးသဖွယ် ဖန်တီးထားကြသည်လေ။ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာပွဲကြီးသည် အလှူကြီးတစ်ခုနယ် စည်ကားလွန်းလှပါသည်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"မိန်းမရေ..မိန်းမ..အေ့..မိန်းမရဲ့ကိုကိုပြန်ရောက်လာပြီဟေ့..ရွှေမျက်နှာတော်လေးကိုမော်ဖူးချင်လို့..မောင်တော်ကြီးကို ထွက်ကြိုပါအုံးလား နှမရဲ့.."
"စံကယ်မွှေးရေ..စံပယ်မွှေး..ဒီမှာနင့်ယောက်ျားကိုငါတို့ပြန်လာပို့တယ်နော်..
နင့်မောင်တော်ကြီးကိုထားခဲ့ပြီနော်..."
"ဟေ့ကောင်တွေ..သွားကြမယ်..လာ..မိစံပယ်ဘယ်လောက်လက်သံပြောင်လဲ..ငါသိတယ်..
မထွက်လာခင်..အမြန်လစ်ကြစို့.."
စံပယ် အိပ်ခန်းထဲကထွက်လိုက်တယ်ဆိုရင် မျက်နှာကြီးနီရဲကာ အိမ်ပေါ်ကိုတောင်မတက်နိုင်ပဲ ဖိနပ်ချွတ်ကတိုင်ကိုဖက်ပြီး အရူးကြီးလိုရယ်နေတဲ့ ဦနေဂုဏ်ကိုတွေ့ရလေသည်။
အနားလည်းကပ်သွားလိုက်ရော အရက်စော်တွေဆိုတာ မွှန်ထူနေတာပဲ။
စံပယ်မကြိုက်ဆုံးကအရက်သောက်တာကိုပဲ။
ငယ်ငယ်တုန်းက အမြဲမူးရူးနေတဲ့ဖေ့ဖေ့ကိုကြည့်ပြီးကြီးပြင်းလာရတော့ အဲ့ဒီ့အရက်သေရည်သောက်သုံးတဲ့လူဆို အလိုလိုကိုရွံမုန်းနေမိတာ။
အခုတော့ ဒီလိုမူးရူးနေတဲ့လူက ကိုယ့်ယောက်ျားဖြစ်နေပါရော့လား။
ကြည့်ပါလား မျက်ခွက်ကိုက ကျက်သရေကိုမရှိဘူး။
ဖြစ်နိုင်ရင်လေ ဒီမျောက်ဖင်နီရုပ်ကြီးနဲ့လူကို ဖိနပ်ချွတ်မှာပဲ မှတ်လောက်၊သားလောက်အောင်ကို ပစ်ထားလိုက်ချင်တယ်။ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ပဲ လပ်ထပ်ပြီး ဒီနေ့ပဲ မတည့်ကြဘူးလို့ အများမြင်ရင် သိပ်ရှက်ဖို့ကောင်းမှာပဲ။ယောက်ျားလေးပဲ အရက်သောက်တာဆန်းသလားလို့ လာမေးရင်တော့ မေးတဲ့လူကိုဖနောင့်နဲ့ ကြိတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။
ငယ်ငယ်က အရက်တွေမူးရူးပြီး မိဘတွေအချင်းများကြတာတွေ၊အမေ့ကို အနာတရဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အမူးသမားအဖေ့ပုံစံကို ပြန်မြင်ယောင်တိုင်း ကိုယ့်ယောက်ျားကိုလည်း ထုထောင်းလိုက်ချင်တယ်။သူကကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးနေတော့လည်း ငရဲကြီးမှာဆိုးရသေးတယ်။
ဒီနေ့မှယူထားတဲ့ယောက်ျားကို ဒီလိုလုပ်တာ
မကောင်းပါဘူးလေလို့တွေးလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းရှိဘုရားစင်ရှေ့မှာပဲခြင်ထောင် ထောင်ပေး
လိုက်တယ်။
"မိန်းမရေ..မိန်းမ.."
"ဘာလဲ.."
"အေ့..ကိုကို့မိန်းမအသံလေးက ညင်သာနေတာပဲ
ဒီ့ထက်ညင်သာလို့မရတော့ဘူးလားဟင်.."
"မညင်သာနိုင်ပါဘူး..ရှင့်လိုအမူးသမားကို
ဖြစ်နိုင်ရင်..အိမ်ပေါ်တောင်ခေါ်မတင်ပေးချင်ဘူး
သိရဲ့လား..အဖွားကဒေါ်သောင်းတို့အိမ်မှာ
သွားအိပ်လို့ပေါ့..မဟုတ်ရင်အဖွားပါ..
စိတ်ဆင်းရဲရမှာ..မင်္ဂလာဦးညမှာတင် ရှင့်ကိုစိတ်ပျက်နေမိပြီ...ပြောလိုက်ရင်တော့ အချစ်တွေ အနှစ်တွေနဲ့...စာစီစာကုံးပြိုင်နေသလိုပဲ...
တကယ့်လက်တွေ့ကြတော့ ဗလောင်းဗလဲကြီး.."
"မိန်းမကလဲ...ဒီတစ်ညလေးပဲ သောက်တာပါကွာ..
သူများတွေကို အားနာလို့ပါ...."
"တစ်ညတွေ နှစ်ညတွေလာမပြောနဲ့...ဒီညကျွန်မကို လုံး၀လာမခေါ်နဲ့..."
"ဟာ..အဲ့လိုမလုပ်ကောင်းဘူးလေ..ကိုယ်ဒီည..
ညစာငတ်လို့မရဘူးနော်..ဟဲ..ဟဲ.."
"ရှင့်ဖာသာရှင်..စားချင်တဲ့နေရာမှာသွားစား..
ကျွန်မအိပ်ခန်းထဲကိုတော့ ၀င်လာမယ်စိတ်မကူးနဲ့ ဒီမှာတုတ်ဆောင်ထားတယ်..တံခါးဖွင့်သံကြားတာနဲ့..ခေါင်းကွဲပြီသာမှတ်.."
"ဟာ..မိန်း..မိန်းမ..ကိုယ့်ကို အဲ့လိုဟက်ကော့ကြီး
မထားခဲ့နဲ့လေ..
မိန်းမတွေများ..တစ်ယောက်မှကိုမကောင်းဘူး..
ငါ့ဘာသာအိပ်တာပဲကောင်းတယ်.."
စံပယ်တံခါးကို အသာဟပြီးချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ကိုယ်တော်ကတခေါခေါနဲ့ အိပ်နေတာများခြင်တောင်အပြင်ဘက်ကိုတောင် ကိုယ်တစ်၀က်ရောက်နေသည်။စံပယ်လည်း နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ပစ်လိုက်သည်။
"ဟွန့်..ယောက်ျားတွေများတစ်ယောက်မှမကောင်းဘူး..."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဝါး..ဇာတ်ကျောတွေနာလိုက်တာ..မိန်းမရာ.."
"ဟင်.."
သူ့ကိုသူ အိပ်ခန်းထဲမှာလို့ထင်ထားတာ ဘယ်လိုလုပ်ဘုရားစင်ရှေ့ရောက်နေတာပါလိမ့်။
ဒါဆို ညတုန်းကမွှေးနဲ့သူ ဘာမှမဘာလိုက်ရဘူးပေါ့။
ဟာကွာနေဂုဏ်မာန် မင်းအတော်ညံ့တဲ့အကောင်ပဲ ဒါမျိုးအခွင့်အရေးကိုမှလက်လွှတ်လိုက်ရတယ်လို့ ရာဇ၀င်ရိုင်းလိုက်လေခြင်း။
နေဂုဏ်မာန်ချက်ချင်းထလိုက်ပြီး အိမ်ထဲကိုလှည့်ပတ်ကြည့်တော့ မွှေးကိုမတွေ့ရချေ။
အိမ်ဘေးကရေတိုင်ကီသို့သွားပြီး ရေမိုးချိုးချလိုက်ရာတော်တော်လန်းသွားလေသည်။
အိမ်ပေါ်ကိုပြန်တက်လာတော့ မွှေးကသူ့မရဲ့
အိင်္ကျီတွေကိုခေါက်နေလေသည်။
"နေ့ခင်းကျရင်..ရန်ကုန်ပြန်ဖို့..အ၀တ်တွေလားမွှေး.."
"ဘယ်သူကရှင်နဲ့လိုက်မယ်ပြောလို့လဲ.."
"ဟာ..မွှေးကလဲ..ဒီလိုမလုပ်ရဘူးလေ..ဟိုမှာလည်းကိုယ့်မိတ်ဆွေတွေကအများကြီးပဲ..
ဧည့်ခံပွဲလေးလောက်ကတော့..လုပ်ရမှာပေါ့..
ဟိုမှာလည်းအလုပ်တွေကရှိနေတော့..ကိုယ်တို့ရန်ကုန်မှာပဲနေရမှာလေ.."
"အို..ရှင်နဲ့လဲ မလိုက်နိုင်သလို..ဘာဧည့်ခံပွဲမှလည်း
မလုပ်ဘူး..ကျွန်မကိုပဲကွာရှင်းပေးတော့.."
သူမစကားကြောင့်အခုမှ သူမမျက်နှာကို သေချာကြည့်မိသည်။
အခြေအနေကတော့ မုန်တိုင်းတိုက်တော့မဲ့ပုံပဲ။
ကြည့်ရတာ မိန်းမကို အချီကြီးချော့ရတော့မယ်ထင်ပါရဲ့။
သူလည်းမွှေးဘေးနားသို့သွားလိုက်ပြီး
သူမရဲ့ ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွဖက်လိုက်မိလေသည်။
"ဖယ်စမ်းပါ..."
"ကိုယ်တို့မနေ့ကမှ..မင်္ဂလာဆောင်ထားတယ်..
ဒီနေ့ပဲကွဲတယ်ဆိုရင်..လူကြားလို့မကောင်းပါဘူးကွာ..ကဲပြော..ဘာကိုစိတ်ဆိုးနေတာလဲ.."
"ဘာကိုစိတ်ဆိုးနေလဲဟုတ်လား..တော်မနေ့ညက မူးရူးလာတာလေ..အဲ့အရက်သောက်တာကိုကျွန်မလုံး၀မကြိုက်တာကိုရှင်မသိဘူးလား..ရှင်တို့ယောက်ျားတွေကလေ..မရခင်ကသာဖျာလိုလိပ်ပြီး..ထိပ်ပေါ်တင်ချင်ကြတာ..
ရလည်းပြီးရော..ဖျာလိုခင်းပြီးနင်းချင်တဲ့အမျိုးတွ တွေကြီးပဲ....
"ဟာကွာ...ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့..ဖျာလိပ်ကြီးနဲ့မနှိုင်းပါနဲ့..ခေါင်းအုံးလောက်တော့လုပ်ပါ.."
"ရှင့်ပါးစပ်ကိုပိတ်ထား..ရှင့်အသံကိုရော..
အဲ့ဒီမျက်ခွက်ကြီးကိုရော..တစ်စက်မှမမြင်ချင်ဘူး..သွား!!!..."
"မျက်နှာလောက်တော့ လုပ်ပါကွာ..."
"ဦးနေဂုဏ်မာန်!!!!သွားသွား ရှင့်မျက်နှာကိုလုံး၀
မမြင်ချင်ဘူး..."
"အဲ့လိုတော့မပြောပါနဲ့ကွာ..ကိုယ်မွှေးကိုဘယ်လောက်အထိချစ်လဲဆိုတာ..မွှေးမသိဘူးလား.."
"အဲ့ဒါဆိုရှင်ဘာလို့..အဲ့အရက်တွေကိုသောက်တာလဲ.."
"ဒါကတော့..ကိုယ်ကစီးပွားရေးသမားလေ...
လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်းမဖြစ်မနေသောက်ပေးရတာပေါ့..နောက်ပြီးကိုယ်တို့လိုလူငယ်တွေက အသောက်၊အစားနဲ့ဘယ်ကင်းပါ့မလဲကွာ..."
"အဟက်..လူငယ်..ဟုတ်လား..ရှင့်အသက်
ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ.."
"နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်လေမွှေးရဲ့.."
"နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ..ဒီအရည်တွေကိုသောက်လာတာ အခုထိမ၀သေးဘူးလား..ဟမ်...အလကား
တမင် ကလိမ်ဆင်နေတာ...နောက်ပြီး..ဘာတဲ့..
စီးပွားရေးသမားဟုတ်လား..
အဲဒီ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေက..
အရက်သောက်ပြီးပြောတဲ့အမူးသမားရဲ့စကားနဲ့.
.လူကောင်းရဲ့စကား..ဘယ်ဟာကိုအလေးထား
မလဲ.."
သူမပြောတော့လည်းဟုတ်နေတာပဲ။မဟုတ်တာကငါပေါ့လေ။ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိန်းမနဲ့အဆင်ပြေဖို့က အရေးကြီးတာမို့ မရရအောင် ချော့ရတော့မှာပဲ။
"အဟင့်..အဖေ့တုန်းက ညညဆိုမူးပြီးအမေ့ကိုခဏခဏရိုက်လိုက်တဲ့ အရိုက်ဆိုတာ..
အခုကိုယ့်အလှည့်ကျတော့လည်း ဒီလိုပဲအရိုက်ခံရရင်..ကျွန်မတော့ သေရချည်ရဲ့.."
သူမပုံစံကရန်တွေ့နေတာနဲ့မတူပဲ ရယ်စရာတောင်းနေလေသည်။ကိုယ်က ရိုက်ရက်ပါ့မလား မွှေးရယ်လို့ပြောလိုက်ချင်သည်။ရိုက်ရက်ဖို့မပြောနဲ့ ကိုယ့်မွှေးကို ချင်လာကိုက်တာတောင် မကြိုက်ချင်ဘူး။
အခုနားလည်သွားတာကတော့ သူမလေးရဲ့ရင်ထဲမှာ အရက်သောက် မူးရူးပြီး အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်တတ်တဲ့ သူမရဲ့အဖေနဲ့ပတ်သတ်ပြီး စိတ်ဒဏ်ရာရှိနေပုံပဲ။ဒီလိုဆိုရင်တော့ မွှေးခံစားနေရတာဟာ
ပေါ့သေးသေးမဟုတ်တော့ဘူး။
"ဟုတ်ပြီကွာ..ဟုတ်ပြီ..နေဂုဏ်မာန်ဆိုတဲ့ဒီကောင်ကြီး..ဒီနေ့ကစပြီး..ကမ္ဘာပေါ်ကဘယ်အရက်
သေရည်မှမသောက်သုံးတော့ပါဘူးလို့..ကျိန်ဆိုတယ်ကွာ..ကျေနပ်ပြီလား.."
"မကျေနပ်ပါဘူး..အခုချက်ချင်းဘုရားမှာသစ္စာဆိုပြ..အဲ့ဒါမှယုံမယ်.."
"ဟုတ်ပြီ..ဆိုပြမယ်..ကြည့်နေနော်.."
🙏"အရှင်ဘုရားတပည့်တော်သည်..ယနေ့မှစ၍မူးယစ်စေသောဘယ်အရာကိုမှ..သောက်သုံးခြင်းမပြုတော့ပဲ..ရာသက်ပန်ရှောင်ရှား
ပါမည်လို့သစ္စာဆိုပါတယ်..ဤသစ္စာစကားကိုဖောက်ဖြတ်မိပါက..ဖောက်ဖြတ်မိပါက.
"🙏
"ဆက်ဆိုလေ..ဘာလို့အဲ့နေရာမှာတင် တစ်နေရတာလဲ.."
"အဟန်း..ဖော်..မဟုတ်ပါဘူး..ဖောက်ဖြတ်မိပါက..အ..အသေဆိုးနဲ့..သေ..သေရပါစေဘုရား..."
အပြင်မှာသာတိုင်တည်ပြီးရှိခိုးနေရပေမဲ့စိတ်ထဲမှာတော့"အရှင်ဘုရား..ကျွန်တော်မျိုးကမသိနား
မလည်တဲ့..ကလေးဖြစ်တာကြောင့်..
ခုနကစကားတွေကို..ဗွေမယူပါနဲ့ဘုရား..မနူးမနပ်ကလေးမို့ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါဘုရား.."
"ကဲကျေနပ်ပြီလား..မွှေး.."
"အင်း..ကျေနပ်ပြီ.."
"အဟင်း..ဒါဆိုရန်ကုန်ပြန်ကြစို့နော်..ရန်ကုန်ကျမှပဲဒီညအတွက်ပါရောပြီး..နှစ်ညစာကို.."
"ရှင်နော်.."
"ဟား..ဟား.."
အိမ်လေးထဲမှာတော့ နံနက်ခင်းရဲ့နေခြည်လေးကိုကြိုဆိုရင်း ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်မှာအချစ်မိုးတွေ ရွာသွန်းဖြိုးနေပါတော့သည်။
(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ဆက်ရန်...)
🤍🤍🤍🎉🎉🎉🎉
ဇာတ်သိမ်းကို ကျေနပ်ကြရဲ့လား....
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
No comments:
Post a Comment