🌼သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး🌼
🌼 အခန်း၁၂🌼
ညမီးရောင်စုံ၏အောက်၀ယ် အလွန်ခမ်းနား၊
ခောတ်မှီစွာ ပုံဖော်ထားသော ပါတီပွဲတစ်ခုအားကျင်းပလျှက် ရှိနေသည်။
ဂုဏ်ကြီးရှင်အမျိုးသမီးများဟာ သူ့ထက်ငါအပြိုင် ခောတ်ပေါ်ဖက်ရှင်မျိုးစုံ၊တန်ဖိုးကြီးလှသော
စိန်ရွှေရတနာမျိုးစုံကို ၀တ်ဆင်ထားကြပြီး
ရောင်စုံမီးများနှင့်အပြိုင် မျက်နှာများတွင်လည်းတမင်လှပအောင် ခြယ်သထားကြလေသည်။
အမျိုးသားများကလည်း ဈေးကြီးလွန်းပါသည့် နက်တိုင်၊ဈေးကြီးလွန်းပါသည့် နိုင်ငံခြားဖြစ်
နာရီတွေကို လက်မှာပတ်ထားကြပြီး ဝိုင်ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ဂုဏ်ရည်တူအချင်းချင်းဂုဏ်အကြောင်း၊ငွေအကြောင်းသာပြောနေကြလေသည်။
နေဂုဏ်မာန်လည်း ကားပါကင်သေချာထိုးခဲ့လိုက်ပြီး ပါတီပွဲရှိရာ ခြံ၀န်းထဲသို့လှမ်းလာခဲ့လိုက်သည်။
သူ့အား ၀န်းထမ်းအချို့က ဝိုင်နှင့် ရှန်ပိန်လာကမ်းကြတာကြောင့် ဟန်မပျက်လေး ဝိုင်ခွက်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုရင် မီဒီယာတွေ့ဆုံပွဲတွေမှာ
ဈေးကွက်စီးပွားရေးတွေ့ဆုံ စကားဝိုင်းတွေ၊
ဆုပေးပွဲတွေလောက်ပဲ တက်ဖြစ်တာမို့
သူ့အတွက်တော့ အင်မတန်စိတ်ရှုပ်စရာ
ဖြစ်နေလေသည်။
ပါတီကို ဦးဆောင်သူက မလာမဖြစ်ဆိုပြီး လှမ်းဖိတ်လို့သာ မျက်နှာပြယုံလေ လာခဲ့ခြင်းပင်။
"မောင်နေဂုဏ်မာန်..ဦးတို့ကဒီမှာ.."
ဦးကျော်ရှိန်းက သူစကားဝိုင်းဖွဲ့ပြောနေရာမှ
သူ့အားအသံအကျယ်ကြီးနဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်တာကြောင့် အခြားသူတွေ၏ အာရုံတွေဟာ
သူ့တစ်ယောက်ထဲအပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။
လူချမ်းသာနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်အဖွဲ့အစည်းမှာ သူ့နာမည်ကို မသိသူမရှိကြတာကြောင့်
အားလုံးက သူ့ရဲ့ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီကိုတောင် စိတ်၀င်စားကြသည်။
သူကတော့ မသိသလိုပဲ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်တစ်ဖက်ကိုထည့်ကာ ဦးကျော်ရှိန်းဆီသို့
ခပ်တည်တည်နှင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဦးကျော်ရှိန်အား လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
"ပျော်ရွှင်စရာမွေးနေ့ပါ..ဦးကျော်ရှိန်း.."
"မောင်နေဂုဏ်လာမှ..လာပါ့မလားလို့..
အခုလိုဦးရဲ့မွေးနေ့ကို တက်ရောက်ပေးတာနဲ့တင်
..၀မ်းသာလှပါပြီ.."
"ဟုတ်ကဲ့.."
သူ"ဟုတ်ကဲ့.."တစ်လုံးသာပြောလိုက်သည်။
လူကြီးတွေနဲ့စကားအများကြီးပြောရင်အမှား
ပါတတ်သလို သူကိုယ်တိုင်ကလဲဒီအသိုင်းအ၀န်းမှာ စကားကို အများကြီးမပြောချင်ဘူး။
သူတို့အားလုံးရဲ့အပြုံးမျက်နှာတွေကို
ခဝါချပစ်လိုက်ရင် သူ့နောက်ကျောကိုဓားနဲ့ထိုးဖို့အတွက် အကွက်ချောင်းနေသူတွေချည်းပဲ။
သူ့အနားကို ချည်းကပ်လာကြတဲ့ လူအယောက်
တစ်ရာရှိရင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က
သူ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်ကို မျှော်ကိုးသူတွေ၊
အခွင့်ကောင်းတွေ့တာနဲ့ သူ့အားနည်းချက်ကို
ချနင်းမဲ့လူတွေချည်းပဲ။
"ဟိုတစ်လောက...လေလံပွဲမှာ မောင်နေဂုဏ်
၀ယ်လိုက်တဲ့မြေကွက်ကိစ္စ ရှင်းစမ်းပါအုံးကွ.."
"ဟုတ်တယ်ကျုပ်လဲ အဲ့အကွက်ကို၀ယ်မိမလို့ပဲ
..ဒါပေမဲ့မတန်ဘူးလို့ထင်မိတယ်..
မောင်နေဂုဏ် ဒီတစ်ခါတော့ အတွက်မှားပြီလားကွ.."
သူဝိုင်ခွက်ကိုမွေ့ကာ တစ်ကျိုက်မျှမော့သောက်လိုက်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
မြေကွက်ကို ၀ယ်ပြီးဘာဆက်လုပ်မလဲ
အရင်မမေးကြပဲ အရှုံးပေါ်ဖို့ကို တန်းပြောနေကြတာ တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ပါလား။
အဖိုးကြီးက သူ့မွေးနေ့မှာတောင် ငါ့အကြောင်းကို
ပိုပြီးစိတ်၀င်စားပြနေတာပဲ။
"ကျွန်တော်က စီးပွားရေးသမားပါ..အကျိုး
အမြတ်မရှိရင်..ဘာလို့လုပ်မှာလဲဗျာ..ဦးကျော်နီ...
အဲ့မြေနေရာကိုသေချာကြည့်ပြီးပြီလား.."
"အပြင်ကတော့ကြည့်ဖူးတယ်..သိပ်မကျယ်သလိုပဲ.."
"အဟင်း..အမှန်တော့ခြံအနောက်ဖက်က
မြက်တောကိုရှင်းကြည့်လိုက်ရင် ဒီမြေကထင်ထားတာထက်ကိုတန်တယ်ဗျာ..ကျွန်တော်က
လေလံမစခင်တည်းက သေချာသွားလေ့လာခဲ့တာ...အလုပ်ကို ဖြစ်သလိုလုပ်တဲ့အထဲမှာ
ကျွန်တော်မပါဘူး..."
"တွေ့လားကိုကျော်နီ..မောင်နေဂုဏ်ကအချဥ်မဟုတ်ပါဘူးလို့..ခင်များကအပေါ်ယံတင်
ယှက်ပြီးကြည့်တာ သူကသေချာကွင်းဆင်းပြီးမှလုပ်တာ"
ဦးကျော်ရှိန်းက သူ့စကားကို၀င်ပြီး မြှောက်စွ
လုပ်ပေးနေတာကြောင့် ဦးကျော်နီတစ်ယောက် မျက်နှာပျက်သွားတာကို သူမြင်ဖြစ်အောင်
မြင်လိုက်သည်။
အခြားသူကောင်းစာတာ၊အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်တာကို သေချာမလုပ်တဲ့လူက မနာလို၀န်တိုတာလောက် သူကြည့်မရတာမရှိဘူး။
ဒီလူတွေနဲ့ စကားအများကြီး ထပ်ပြောရင်လည်း
အဆင်ပြေမယ်မထင်ဘူး။
"ကဲအားလုံးပဲ..ကျွန်တော့်ကိုသွားခွင့်ပြုကြပါအုံး.."
တော်ရုံဘယ်ပွဲမှတက်လေ့မရှိတာကြောင့် မြင်သမျှကအာရုံနောက်စရာတွေနှင့်သာပြည့်နေသည်။
ပါတီပွဲထဲမှမထွက်ခင် လူတစ်စုနဲ့ပြုံးပျော်ပြီး
စကားဖောင်ဖွဲ့နေသော ဒယ်ဒီနဲ့ချယ်ရီစူးကိုမြင်လိုက်တာကြောင့် သူ့ဒေါသတွေက ပို၍
ဇောင်းကြွလာသည်။
ချယ်ရီစူးက ဒယ်ဒီ့ရဲ့လက်ကို တွဲထားတယ်။
အဲ့ဒီ့နေရာက မာမီ့နေရာမဟုတ်ဘူးလား။
မာမီမရှိတော့ပေမဲ့ လူအများအရှေ့မှာ ဒီမိန်းမကိုနေရာပေးထားတဲ့ ဒယ်ဒီ့ကို ကျွန်တော်မုန်းမိတော့မယ်။
ကမ္ဘာမှာသူ မတွေ့ချင်ဆုံးလူတွေက သူတို့ပဲ
မာမီ့နေရာမှာဒီမိန်းမကိုမြင်လိုက်ရင်
သူလူသ တ်ချင်တာပဲသိတယ်။
စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းပြီး ပြန်လာရတာကြောင့် ကားကိုတော့ တရကြမ်းမောင်းနှင်
နေမိသည်။
ရုတ်တရက်မိုးတွေ ရွာချလာတာကြောင်း ကားကိုလမ်းဘေးမှာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ကားမှန်ကိုချပစ်လိုက်သည်။
မိုးရေစက်တွေက လေနှင့်အတူ သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေရာမှ သူ့ကားထဲသို့ပါ ရေစက်တွေ၀င်ရောက်လာသည်။
စိတ်ကိုခဏတာလောက် လွှတ်ချပစ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်ကကားတံခါးကို ဖွင့်မိလျှက်သားဖြစ်သွားသည်။
ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေပေမဲ့သူ့ခြေထောက်တွေဟာ မိုးရေတွေစိုရွှဲနေပြီး ကတ္တရာလမ်းမနှင့်ထိလုထိခင်ဖြစ်နေသည်။
ပေါင်ပေါ်ကို လက်ထောက်ပြီး မျက်နှာကို လက်ဖဝါးနဲ့အုပ်ထားမိရာမှ မိုးစက်များကျဆင်းလာရာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"မိုးရွာရင်...ကျွန်တော်မာမီ့ကို သိပ်သတိရတာပဲ...
မာမီက မိုးစက်တွေကို နှစ်သက်တယ်မဟုတ်လား..."
အခုတော့ မာမီနှစ်သက်တဲ့ မိုးစက်တွေက
တဖွဲဖွဲ ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ကျဆင်းလာပေမဲ့ မာမီကတော့ အဝေးဆုံးကို ခရီးနှင်ခဲ့ပါပြီ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"ဟင်း...ဟင်း..ချမ်းတယ်..ချမ်းတယ်..ဟင်း.."
စံပယ်က အအိပ်ဆက်သူမို့ ဦးနေဂုဏ်၏အခန်းဘက်မှ ညီးသံလိုလိုအသံမျိုးကို သေချာကြား
နေရလေသည်။
ဒီလူကြီး အဖျားတွေတက်နေတာများလား။
ညကလည်းမိုးတွေသည်းနေတာကို အရက်သောက်ထားတဲ့အပြင်တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွဲပြီးပြန်လာတာပါ ။
ဦးသိန်းငွေတို့ညီအစ်ကိုကိုပဲ အ၀တ်အစားလဲခိုင်းပြီး သိပ်ခိုင်းထားလိုက်ရတယ်။
သူများအခန်းထဲကိုမ၀င်ချင်ပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာအရေးအကြောင်းဆိုကိုယ်ပဲရှိတာမို့ ၀င်ကြည့်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိပ်ယာကနေ တစ်ခါမှမနိုးဘူးထင်ပါရဲ့ တံခါးကလည်းလော့မချထားဘူး။
စံပယ် အခန်းတံခါးကို အသာလေးတွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဦးနေဂုဏ်က ကုတင်အပေါ်မှာ
ကွေးကွေးလေး အိပ်နေလေသည်။
ချမ်းလို့ ထင်ပါတယ်။
"ဟင်း..ချမ်းတယ်..ချမ်းတယ်..ဟင်း.."
ကုတင်အနားကို တိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး အောက်သို့လျှောကျနေသည့် စောင်ကို ပြန်ဆွဲခြုံပေးလိုက်သည်။ ပါးစပ်ကလည်း ညီးသံထွက်နေတာကြောင့်
သူ့နဖူးကို အသာလေးစမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဟာ..ကိုယ်တွေကလည်းပူကျစ်တောက်နေတာပဲ"
စံပယ်လည်း ချက်ချင်းပဲအောက်ထပ်သို့
အမြန်ပြေးဆင်းပြီး မီးဖိုခန်းထဲမှ
ရေခဲသေတ္တာအပေါ်တွင် ထင်ထားသော ဆေးဘူးကိုသွားယူလိုက်ပြီး အဖျားကျဆေးနှင့်အကိုက်ခဲပျောက်ဆေးကို ဖောက်လိုက်သည်။
စံပယ်သူ့ကို ဆေးတိုက်ဖို့နှိုးတော့ မျက်လုံးက
မပွင့်ပေမဲ့ ပါးစပ်ဟပေးလာတာကြောင့် ဆေးတိုက်ပေးလိုက်သည်။
အဖျားသက်သာအောင် ရေခဲရေထဲကိုအ၀တ်စ
နှစ်လိုက်ပြီး နှဖူးကိုကပ်ပေးကာစောင်ထူထူခြုံပေးလိုက်သည်။
စံပယ့်မှာ အဖျားမကျမချင်းစိတ်က မဖြောင့်ဘူးဖြစ်နေသည်။
ဒီလိုနဲ့ ညနှစ်နာရီလောက်မှသာ အဖျားနဲနဲ
ကျသွားတာကြောင့် ကိုယ့်အခန်းကိုယ်
ပြန်နေဖို့ လုပ်ရသည်။
"အမေ..အမေမသွားပါနဲ့..အမေသားကိုမထားခဲ့ပါနဲ့.."
"ဟင်..ဦးနေဂုဏ်မာန်..သတိထားလေ.."
"အမေ..အမေမသွားပါနဲ့..အမေ..အမေ့.."
ဦးနေဂုဏ်ဟာ ယောင်ရမ်းပြီး အိပ်မက်တွေ
မက်နေတယ်ထင်ပါရဲ့ သူ့နဖူးကိုအပူစမ်းလိုက်သည့် စံပယ့်လက်ကို အတင်းလာဆွဲလေသည်။
"ဦးနေဂုဏ်..ကျွန်မကိုလွှတ်ပါ..ရှင်လူမှားနေပြီ..
ဦးနေဂုဏ်..ကျွန်မရှင့်အမေမဟုတ်ဘူးဆိုနေ"
"မသွားပါနဲ့..သားအနားမှာပဲနေပါ..အမေ"
သူ့အမေထင်ပြီးလူကိုအတင်းဆွဲဖက်လိုက်တာ
ကြောင့် သူနဲ့ရင်ချင်းအပ်သလိုဖြစ်သွားလေတော့အသက်ရှူတောင် ကြပ်လာရသည်။
အတင်းရုန်းလည်းမရဘူး။
ဒီလူကြီးနဲ့တော့ခက်ပါတယ်။
စံပယ်လည်း ရုန်းရင်းနှင့် ခေါင်းထောင်လိုက်ကာ
သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူကမျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပေမဲ့သူ့မျက်၀န်းထောင့်မှာ မျက်ရည်တွေစီးကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီလိုမျက်ရည်ကျရလောက်အောင် ဘယ်လိုအိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေလို့ပါလိမ့်။စံပယ်သူ့ကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ပေးရပါ့မလဲ။
"အမေတဲ့..သူ့အမေကိုသတိရနေတာများလား..ဦးနေဂုဏ်ရေ..အမေမရှိတာချင်းတော့ရှင်နဲ့ကျွန်မတူတယ်သိလား..
ကျွန်မအဖေကအရမ်းဆိုးတာ..တစ်ခါအမေ့ကိုပုလင်းနဲ့ကောက် ပေါက်လိုက်တာများ..
အမေ့ခေါင်းမှာ ပုလင်း ကွဲစကြီးဆိုက်ပြီး
သွေး တွေအများကြီးထွက်လာတယ်..
ကျွန်မကသိတတ်တဲ့အရွယ်ဆိုတော့..
အဖေရယ်အမေ့ကိုမ ရိုက်ပါနဲ့လို့ အော်ငိုခဲ့ရဖူးတယ်..
အမေကလေကျွန်မတို့ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကိုပညာတတ်ကြီးသိပ်ဖြစ်စေချင်လို့..
ရွာတကာလှည့်ပြီး ပဲပြုတ်လည်းရောင်းခဲ့ရဖူးတယ်
..နေပူ၊မိုးရွာနေပါစေကောက်စိုက်၊ပဲနှုတ်လည်းလုပ်ခဲ့ရသလို..
အသီးအရွက်ပေါင်းစုံကိုအသံ၀င်အောင်အော်ပြီးမှရလာတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့..
ကျွန်မကိုကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်..ရှစ်တန်းနှစ်မှာအဖေဆုံးသလို..
ကျွန်မကိုးတန်းမှာ ကျွန်မသိပ်ချစ်ရတဲ့အမေက
ကျွန်မကိုထားရစ်ခဲ့တယ်..အဟင်း..ရှက်စရာကောင်းတာက ကျွန်မတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံးဆယ်တန်းတစ်ယောက်မှမအောင်ဘူး..
အမေ့ဆန္ဒလေးကိုဖြည့်စည်းပေးချင်လို့..
ကိုးတန်းနဲ့ကျောင်းထွက်ပြီး..ညီမလေးကိုကျောင်းထားပေးခဲ့ပေမဲ့..ပင်ပန်းရကျိုးမနပ်ဘူးရှင်..
တစ်ခါတစ်လေကျရင်လေ အမေ့ရဲ့ပဲပြုတ်ဆိုတဲ့ အော်သံလေးကိုကြား နေရသလို..
ညအမှောင်ထဲမှာဈေးရောင်းလို့ရတဲ့
ပိုက်ဆံအကြွေလေးတွေကို ရေတွက်နေတဲ့
အမေ့ရဲ့ပုံရိပ်တွေကိုလည်းမြင်ယောင်နေမိတယ်.."
ရင်တွင်းစကားတွေကိုတစ်ယောက်ထဲပြောနေပေမဲ့အိပ်နေသူကြီးကတော့ ကြားမယ်မထင်ပါဘူး။
စံပယ်လည်း ဦးနေဂုဏ်ကြောင့် သူ့ရင်ဘတ်အပေါ်မှာ ခဏတာလောက် ခေါင်းမှီရင်းနှင့်
အမေ့အကြောင်းတွေကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ဘယ်အချိန်မှာ စံပယ့်မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းသွားသလဲ ဆိုတာတော့ မမှတ်မိတော့ပါချေ။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
မနက်ခင်း၏ ဆည်းဆာရောင်ခြည်သည် ခန်းစီးလိုက်ကာအနောက်မှ တိုးဝေ့လူးလွန့်ချင်၍
အားခဲနေလေသည်။
မနေ့ညက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလိုက်သည့် မိုးကြောင့် သစ်ရွက်အပေါ်တွင် တွဲခိုနေခဲ့သော ရေစက်ကလေးများဟာ ပျံသန်းဖို့ဟန်ရေးပြင်နေသည့် ငှက်ကလေး၏ ဦးခေါင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ငှက်ကလေးမှာ တကျီကျီ မြည်တွန်၍
နေတော့သည်။
နေဂုဏ်မာန်သည်လည်း မနက်အာရုဏ်ရောက်သည်နှင့် နိုးတက်သည့်အကျင့်ကြောင့် မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးကိုက်ခဲနေတဲ့အပြင် ရင်ဘတ်အပေါ်မှာ လေးနေသလိုဖြစ်နေတာကြောင့် ခေါင်းကိုထောင်ပြီး သူကြည့်လိုက်တော့..
"ဟင်..ဒီကောင်မလေးဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..ငါ့
ရင်ဘတ်ပေါ်မှာလာအိပ်နေတာလဲ.."
သူမကိုအပြစ်တင်မယ်ကြံပြီးမှ သူ့ညာဘက်လက်က သူမရဲ့လက်မောင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားနေမိသလိုဖြစ်နေသည်။ဘာကြောင့် သူမရဲ့လက်မောင်းကို
သူကိုင်ထားမိရတာလဲ။
သူ့ရင်ဘတ်အပေါ်မှာသူမလေးက မှောက်လျှက်အနေအထားအိပ်နေပြီး သူမရဲ့ခြေထောက်တွေက ကုတင်အောက်မှာဒူးထောက်လျှက်ကျနေလေသည်။
တစ်ညလုံး ကလေးမက ဒီအတိုင်းအိပ်နေတာလား။တကယ့်ကို မနိုင်စိန်၊မာနခဲလေးပါပဲ။
ကုတင်အပေါ်ကို တက်အိပ်လိုက်လို့ရတာကို ။
ကုတင်ပေါ်မှာ တက်မအိပ်ရဲတာက သူ့ကိုကြောက်လို့ပဲနေမယ်ဟု တွေးမိပြီး ခေါင်းတွေသိပ်မကောင်းသည့်ကြားမှ သူပြုံးလိုက်မိသည်။
ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ဖောက်ပြီးသားဆေးအခွံတွေနဲ့ ရေဖလားကရှိနေသည်။
သူညင်သာစွာထပ်ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်း
အနားမှာကပ်နေတဲ့ သူမရဲ့ဦးခေါင်းမှဆံစလေးတွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
ပါးပြင်လေးကိုလည်း လက်ဖဝါးနဲ့အုပ်ပြီးမသိမသာခိုးနမ်းလိုက်သည်။
ပါးကွက်တွေပျက်နေပေမဲ့ သနပ်ခါးရနံ့တွေကတော့မပြယ်သေးဘူးပဲ။ဒါကပဲ သူနှစ်သက်သည့် အချက်တစ်ခုဖြစ်နေသည်။
"မာမီပြီးရင်..မင်းကကိုယ် တန်ဖိုးအထားရဆုံးလူသားပဲ..မွှေး..အဲ့ဒီ့အချက်ကို ကိုယ်သိသွားပြီ..."
ထိုစကားကိုပဲသူပြောနိုင်ပါတယ်။
နေဂုဏ်မာန်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှအကျွင်းမဲ့
မယုံကြည်တတ်တဲ့ ကောင်ပါ။
မင်းကိုလည်း ကိုယ့်ဘ၀တစ်ခုလုံး ပေးရဖို့မယုံရဲသေးဘူး။
မင်းကိုကိုယ် ကစားနေတာမဟုတ်ဘူး။
စမ်းသပ်နေတာ။
အခုကိုယ့်အပေါ်မှာထားတဲ့မင်းရဲ့စိတ်ရင်းကို
မြင်နေရပေမဲ့ ကိုယ့်မေတ္တာတွေအားလုံးကို
မင်းဆီမှာ ပုံမပေးရဲသေးဘူးမွှေးရေ။
သူ့အတွေးအဆုံးမှာ သူ့ရင်ဘတ်အပေါ်က
အရိပ်ကလေးဟာ စတင်လှုပ်ရှားလာလေသည်။
မျက်လုံးနှစ်လုံး ပွင့်ပွင့်ချင်းမှု သူ့ကိုချက်ချင်းခေါင်းထောင်ပြီး ကြည့်လာသည်။
"ဟင်..နိုးနေပြီလား..မှန်းစမ်းကိုယ်ပူကျသွားပြီလား.."
သူ့နဖူးကို ထိကိုင်ဖို့လုပ်မိတဲ့ စံပယ့်လက်ဖဝါးကလမ်းတစ်၀က်မှာတင် ရပ်တန့်သွားရသည်။
စံပယ့်မျက်လုံးတွေကိုကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်၀န်းတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကိုအဖြေရှာနေသလိုပဲ။
သူ့အကြည့်က စူးရှလွန်းလို့ စံပယ်ယှဉ်ပြီးတောင် မကြည့်ရဲလောက်အောင်ပါပဲ။
သူကပက်လက်အနေအထားကနေ စံပယ့်လက်ကိုစောင့်ဆွဲလိုက်တာကြောင့် သူ့ပါးပြင်ကိုစံပယ့်နှုတ်ခမ်းမထိခင်မှာ ကုတင်ကိုလက်နဲ့ထောက်ထားလိုက်ရသည်။
မျက်နှာ နှစ်ခုကထိခတ်လုမတတ်ပဲ။
ထိုစဉ် စံပယ့်လည်ဂုတ်ကို ဖိချလိုက်သည့်
သူ့ကြောင့် နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်လာပြီး စံပယ်အရမ်းကို ထိတ်လန့်သွားမိသည်။
"..ဦးနေဂုဏ်မာန်..ရှင်....နှာဘူးကြီး.."
"အင့်ဟယ်..အင့်ဟယ်.."
"အား..သေ..သေပါပြီ.."
"ဟာ..ဟိတ်..ဘယ်ကိုပြေးတာလဲ..လူမမာကိုပြုစု
ရအုံးမယ်လေ.."
ဆံပင်ဖွာလန်ကျဲနဲ့ အခန်းအပြင်သို့ပြေးထွက်သွားတဲ့ကောင်မလေးကိုကြည့်ပြီး သူ့မှာလည်းမျက်နှာကြီးနီရဲနေပြီလားလို့ ပြန်စမ်းကြည့်ရသေးသည်။
"ငါ....ဘာလုပ်လိုက်မိတာလဲ....ဟာကွာ...."
ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် လက်ဖဝါးနဲ့ပြန်အုပ်ပြီး
သူလည်းရှက်နေမိလေသည်။
*
*
*
"ဒုန်း!"
စံပယ်လည်း ကိုယ့်အခန်းထဲသို့အမြန်ပြေး၀င်လိုက်ကာ တံခါးကိုအတင်းပိတ်လိုက်ပြီးပေမဲ့
နေရာမှာတင် ရုပ်ထုကြီးလိုရပ်နေမိသည်။
ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကိုယ် ပြန်စမ်းမိပြီး ရင်ထဲမှာလည်း အသဲနှလုံးတွေကိုလေပြွေ မသွားသလို ခံစားနေရသည်။
"သေနာကြီး..နှာဘူးကြီး..သူနဲ့ငါကသမီးရည်းစားလဲမဟုတ်ပဲနဲ့..လာနမ်းရတယ်လို့..ဒါသပ်သပ်နှာဘူး
ထတာ..ညတုန်းက သနားခဲ့ရသလောက်..ရွာကအကောင်တွေသာဆိုရင် ဓာ းမနဲ့မသေ မချင်းလိုက်ခု တ်တယ်.."
စံပယ်၀မ်းနည်းတာရော၊ရင်တုန်တာတွေရော
ပေါင်းပြီး ဟိုလူကြီးကိုဂုတ်ချိုးပြီးသ တ်ချင်
နေမိသည်။
အခုဆိုရင် သူ့အိမ်မှာဆက်နေဖို့တောင်
တော်တော် စဉ်းစားရတော့မည်။
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"စံပယ်ရေ..ဧည့်ခန်းထဲမှာဧည့်သည်ရောက်နေတယ်..စံပယ့်ကိုလာတွေ့တာတဲ့.."
"ဟုတ်ကဲ့..စံပယ်ဆင်းလာခဲ့မယ်မနှင်း.."
ဧည့်သည်ဆို၍စဉ်းစားနေရသည်။
စံပယ့်မှာအထူးလာတွေ့စရာ ဘယ်ကဧည့်သည်ရှိနေသလဲပေါ့။
အပေါ်ထပ်ကနေအမြန်ဆင်းပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို၀င်လိုက်တော့ စံပယ်လုံး၀မရင်းနှီးတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုစံပယ်တွေ့ဖူးနေသလိုပဲ။
ထိုအမျိုးသမီးက စံပယ့်ကိုခေါင်းအစ၊ခြေအဆုံးကြည့်ပြီး မျက်နှာမဲ့သွားတော့ စံပယ်တောင်အံ့ဩယူရသည်။
"မင်းနာမည်..စံပယ်မွှေးနော်.."
"ဟုတ်..ဟုတ်ပါတယ်..ဒါနဲ့အစ်မက.."
"တို့နာမည်က..ချယ်ရီစူး..နံရံတွေမှာနားတွေရှိလို့
ခြံထဲမှာဆင်းပြီး စကားပြောရအောင်.."
"ရှင်!"
သူက ဘယ်ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ကလာလို့
နံရံတွေမှာနားတွေရှိရတာလဲ။
၀တ်ထားတာကလဲ မွေးခါစ ကလေးရဲ့ဟာတွေယူ၀တ်ထားသလိုပဲ။
ပေါ်ပေါ့်ပေါ်ဆိုတဲ့သီချင်းထဲကလို ရှေ့ကကြည့်လဲ
မလုံ ဘေးကကြည့်လဲမလုံနဲ့ ကြည့်နေတဲ့သူတောင် မျက်စိရှက်ပြီး ငှက်ဖျားထချင်လာသည်။
စံပယ်လည်း သူနဲ့အတူ ခြံထဲသို့ ဆင်းလိုက်ပြီး
စကားဝါပင်တစ်ခုအောက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။
"မင်းကိုငါဒဲ့ပဲမေးမယ်..မင်းဘာကြောင့်
ကိုနေ့အနားမှာ တွယ်ကပ်နေရတာလဲ.."
"ရှင်!အစ်မဘာတွေပြောနေတာလဲ..
ကျွန်မနားမလည်ဘူး..ကျွန်မကဘာကို
တွယ်ကပ်နေလို့လဲ.."
"ဟင်း..အပိုတွေလာသရုပ်ဆောင်ပြမနေနဲ့
စံပယ်မွှေး..မင်းတို့လိုငမွဲတွေက..အကုန်ဒီရုံမြင်လို့
ဒီချုံထွင်ကြတဲ့အမျိုးတွေကြီးပဲ..နေဂုဏ်မာန်ကတော့တကယ့်အဖြူထည်လေးထင်ပြီး..
မျက်ကန်းဖြစ်နေပေမဲ့..တို့ကတော့မြင်တယ်သိရဲ့လား.."
"..အစ်မစကားက ဘာစကားကြီးလဲ..ကျွန်မကချုံမြင်တိုင်းပြေး၀င်ရအောင်..အကြောက်ကြီးတဲ့
ယုန်သူငယ်လည်းမဟုတ်ဘူး..ဒီနေ့ဒီအချိန်အထိ
ကိုယ့်ခြေထောက်အပေါ် မှာ ကိုယ်ရပ်တည်ပြီးနေခဲ့တာ ဘုရားမှာသစ္စာရေသောက်ပြီးတောင်..ကျိန်ရဲတယ်"
"တောသူမက မခေဘူးပဲ..ဒါကြောင့်လဲ ကိုနေ့အနားမှာအရှက်မရှိတွယ်ကပ်နေရဲတာပေါ့..
ကဲ..ပြော..ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ..
တို့အကုန်အမ်းမယ်..ကိုနေ့ဆီက..ရသမျှအကုန်နှိုက်မနေနဲ့..မင်းလိုချင်သလောက် တို့ဆီကနေယူလိုက်
..ပြီးရင်ကိုနေ့ ဘေးကနေအပြီးထွက်သွား..
ကြားလား! "
"ရှင်ကကျွန်မကိုမောင်းထုတ်ရအောင်..ရှင်နဲ့သူကဘာတော်နေလို့..လာပြောရတာလဲ.."
"အဲ့ဒါတွေမင်းသိစရာမလိုဘူး..မင်းသာမိကောင်းဖခင် သားသမီးဆိုရင်..စီးပွားရေးမှာ
မြန်မာ့ထိတ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို
တွယ်ကပ်နေတာရပ်သင့်ပြီ..တကယ်လို့မင်းနဲ့သူကငြိစွန်းပြီးပြီဆိုရင်..အဟင်း..တစ်ညအိပ်ခဘယ်လောက်လဲ..တစ်သက်စာပါ တစ်ခါတည်း အဖိုးဖြတ်ပေးလိုက်မယ်..."
"ရှင်..ရှင်..စကားပြောတာတရားမလွန်လာနဲ့နော်..
ကျွန်မက အဲ့လိုမိန်းကလေးမဟုတ်ဘူး..
ကျွန်မကသူ့ဆီမှာ လစာယူပြီးအလုပ်လုပ်နေတာပဲရှိတာ..ပါးစပ်က ပေါက်လွတ်ပဲစားမပြောနဲ့.."
"အယ်မလေး..အပြင်ပန်းကသာအလုပ် အလုပ်နဲ့..
တကယ်ကအိပ်ရာပေါ်အထိတက်ချင်နေတာများ..
မသိရင်ခက်မယ်..မင်းမိဘတွေကမဆုံးမခဲ့ဘူးလား...ဒီလိုကိစ္စတွေလုပ်ရင်..မင်းလိုအခြေအနေမဲ့က နောက်ဆုံးမှာ..ဗိုက်တစ်လုံးနဲ့သာကျန်ခဲ့မယ်ဆိုတာကို.."
ရက်စက်လိုက်တဲ့စကားတွေ စံပယ့်နားထဲကိုသံရည်ပူတွေလောင်းချနေသလိုပဲ။
တစ်သတ်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှဒီလိုစကားမျိုးတွေမကြားခဲ့ဖူးဘူး။
အဖွားသာကြားရင် ရင်ထုမနာဖြစ်ပြီး နေရာမှာတင် ရင်ကွဲနာကျမှာ သေချာတယ်။
စံပယ်ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံးတစ်ဆက်ဆက်တုန်နေမိသည်။သိပ်မုန်းတယ်။
ဒီမိန်းမကိုသိပ်မုန်းတယ်။ဦးနေဂုဏ်ကိုလည်းမုန်းတယ်။သူ့ကြောင့်စံပယ်အခုလို ပက်ပက်စက်စက်အပြောခံနေရတာ။
ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင် စံပယ့်လည်ပင်းထဲမှာ အလုံးကြီးစို့နေသလိုပဲ။
ရင်ထဲမှာစို့နင့်လွန်းလို့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်းလှုပ်လို့
မရသလို စကားတစ်ခွန်းမှ လည်ချောင်းထဲကနေ
ထုတ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေသည်။
"မင်းစဉ်းစားထားပါ..မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကဘယ်လောက်တန်သလဲဆိုတာ..ဒီမှာတို့လိပ်စာကဒ်
..တို့သွားပြီ.."
လိပ်စာကဒ်ကို မြေပေါ်ပစ်ချခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ထိုမိန်းမကို စံပယ်မျက်ရည်အိုင်ထွန်းနေတဲ့မျက်၀န်းတွေနဲ့ နာကျည်းစွာကြည့်လိုက်သည်။
ဘယ်လောက်တန်သလဲတဲ့။ဒါ စံပယ့်ကိုမိန်းမပျက်တစ်ယောက်လို့ သုံးနှုန်းသွားခဲ့တာပဲ။
"မဟုတ်ဘူး!!!....မဟုတ်ဘူး!!!"
...ကျွန်မအဲ့လို မိန်းမမဟုတ်ဘူး.."
စံပယ့်ခြေလှမ်းတွေဦးတည် ပြေးသွားသည်က အပေါ်ထပ်အိပ်ခန်းဆီသို့ပင်။
"ဟဲ့သမီးစံပယ်..သမီး.."
ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုပြီး အပေါ်ထပ်ကိုပြေးတက်သွားတဲ့စံပယ့်ကြောင့် ဒေါ်ညိုတောင်ရင်ထိတ်သွားရသည်။
ဒီအိမ်ကြီးမှာ အမြဲပြုံးပျော်နေတတ်တဲ့ကောင်မလေးက ဒီလို၀မ်းပန်းတနဲဖြစ်နေတာ
ဒါပထမဆုံးပဲ။
"နှင်းဝေရေ..ဟဲ့နှင်းဝေ.."
"ရှင်..ဒေါ်ညို..ဘာခိုင်းမလို့လဲ.."
"စံပယ်လေးဘာဖြစ်တာလဲ..ငိုပြီးအပေါ်ပြေးတက်သွားတယ်.."
"ဟင်..ဟုတ်လား..ခုနကတင်ဧည့်သည်အစ်မ
တစ်ယောက်နဲ့ခြံထဲဆင်းသွားတာလေ.."
"ဧည့်သည်..ဘယ်သူလဲ..."
"သူဌေးရဲ့ မိထွေးလို့ပြောတယ်..."
"ဟာ....ဒါဆိုရင်..ဟိုမိန်းမပဲ...မဖြစ်ဘူး..
သူဌေးဆီဖုန်းဆက်မှပဲ.."
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
အခန်း...၁၃ဆက်ရန်...
(အခန်း၁၁မှာ မိုးဥတုကို ရန်ကုန်ဆောင်းဆိုပြီး ရေးလိုက်မိလို့ ပြန်ပြင်ထားပါတယ်..)
တိတ်တိတ်လေးထွက်မသွားပဲ အသဲ♥️ပေးခဲ့ကြအုံးနော်.…
#သနပ်ခါးရနံ့လေးကြူကြူမွှေး
#စာရေးသူ_ဆောင်းငွေ့ဝေ
#ဆောင်းငွေ့ဝေရဲ့၀တ္ထုများpageမှတင်ဆက်သည်
No comments:
Post a Comment